Cioran

In een van zijn boeken vertelt E.M. Cioran wat hij deed toen hij zich vreselijk opwond over een slechte bespreking van het werk van Marcus Aurelius: slechts denken aan wat de stoïsche keizer zelf geschreven had en daarna weer zo snel mogelijk overgaan tot de orde van de dag.

Aan deze woorden moest ik denken nadat ik me kwaad gemaakt had over de bespreking van twee boeken van Cioran door Ger Groot (15/10). Smaken verschillen, maar wie in het geval van Cioran sprekt van een beperkt repertoire, monotoon als alle pessimisme, heeft zijn werk hoogstwaarschijnlijk alleen maar wat doorgebladerd.

Nog één vraag: als alles voor deze zogeheten meesterdenker alleen maar ijdelheid, leegte en vergeefsheid is (Ger Groot), hoe is het dan mogelijk dat Cioran zijn leven lang zo wanhopig en woedend is geweest als hij ons in zijn werk laat weten?