Publiek handtam door zoete potpourri's van rattevanger Feidman

Concert: The Dance of Joy. Klarinettist Giora Feidman met Stephen Benson (gitaar) en Tony Falanga (contrabas). Gehoord: 19/10 Vredenburg, Utrecht.

Dat een pauze wordt gerekt omdat de platenwinkel nog zo lekker draait, gebeurt dat vaker bij een concert? In Utrecht klommen de bezoekers gisteren over elkaar om een greep te kunnen doen in de ruim gesorteerde kiosk van klarinettist Giora Feidman. Cassettes en cd's, inclusief de nieuwe Klassic Klezmer waar de Nederlandse verspreider nog op zit te wachten, ja zelfs bladmuziek was er te koop. Het paste wel bij de gründlichkeit waarmee alles op en aan dit concert was organisiert. De "geheimzinnige' opkomst van Feidman van achter in de zaal, de handgebaren waarmee hij het publiek gebaarde te stoppen of te beginnen met klappen, het aangaan van het licht als men werd geacht mee te zingen en de welgetimede bewegingen van schrik die de gitarist en de bassist vertoonden wanneer de meastro hen - grapje! - met zijn klarinet "ineens' recht in de oren blies.

Ook niet toevallig was Feidmans toespraak over het onnut van scheidslijnen in de muziek. Al twee jaar geleden had hij er in een tv-interview voor de VPRO de mond van vol. Dat hij ten aanzien van dit thema zo volhardend is, heeft ongetwijfeld te maken met zijn repertoire. Jiddische dansliedjes en musicalsongs zitten er in, maar ook swingklassiekers, elegieën en klassieke kleinodiën. Het valt hierbij op hoe rigoureus Feidman zijn bezwaar tegen scheidslijnen praktizeert door veel stukken letterlijk tot potpourri aan elkaar te breien. Aan een traag en rubato gespeeld The Entertainer van Scott Joplin wordt een bijna onhoorbare versie van Schuberts Ave Maria geplakt, waarna zonder merkbare onderbreking een "gezellige' meeklapper "opkomt'. Een stukje Mahler gaat over in de evergreen Donna, Donna dat door het publiek zoetjes wordt meegezongen. Heeft men deze gewaagde combinatie soms eerder gehoord? Of is het dankzij het programma waarop al deze "grilligheid' staat afgedrukt, dat de samenzang zo feilloos verloopt?

Dat Giora Feidman fantastisch speelt op bes-, c- en basklarinet is te horen op al zijn platen. Maar pas in een goedgevulde grote zaal wordt duidelijk wat een slimme entertainer hij is, hoe hij als een rattevanger het publiek met zich mee weet te lokken. Voor een tocht "vol verrassend vakantie-avontuur' maar niettemin: om exact zeven uur de warme prak op tafel. In pension "Bella Vista' of "El Dorado', met vlak bij dat winkeltje waar ze van die leuke souvenirs verkopen om thuis nog eens lekker na te genieten. Bijvoorbeeld een cd-tje dat de The Dance of Joy heet, dus net zo, en gelukkig maar, als die vakantie-tocht zelf.

    • Frans van Leeuwen