Goede zangeressen, geen comédiennes

Voorstelling: Mrs Einstein op de versiertour, door Ellen van Harmelen, Paulette Willemse en Saskia van Zutphen. Regie-adviezen: Jack Gadellaa en Peter Römer. Gezien: 19/10 in de Kleine Komedie, Amsterdam. Aldaar t/m 23/10, daarna elders.

Ze zouden, zo te zien, het allerliefst de hele avond mooie liedjes zingen, de drie zangeressen die samen de groep Mrs Einstein vormen. Maar een theatervoorstelling vergt meer. In hun vorige programma was zelfs de vergissing gemaakt Ellen van Harmelen, Paulette Willemse en Saskia van Zutphen met hun welluidende samenzang in het keurslijf van een verhaallijn te persen. Mrs Einstein op de versiertour is heel wat losser; de songs zijn geselecteerd op de onderwerpen liefde en sex - keus genoeg - en daar tussendoor vinden wat gestileerde samenspraakjes plaats op een ironische meiden-onder-elkaar-toon. “Ik denk dat ik helemaal niet geschikt ben voor een relatie,” zegt één van de drie. “Dat hoeft ook niet,” luidt de reactie, “als hij 't maar is.”

Voor zover het bij dat zachtaardige cynisme blijft, is de sfeer genoeglijk en gevarieerd genoeg. Steeds zijn er immers weer die fijnmazig gearrangeerde zangnummers met hun pop sound voor gevorderden: veel Amerikaans repertoire, maar ook een verrassend lome versie van Ik wil het overal met je doen van Gerard Cox, een wulpse uitvoering van de Tom Jones-hit It's not unusual en een grappige country-parodie op het doorgaans zo sacrale I don't know how to love him van Andrew Lloyd Webber.

Mrs Einstein waagt zich echter ook aan hilarisch bedoelde scènes, die niet alleen ten koste gaan van de vocale finesse, maar bovendien aantonen dat zangeressen niet per definitie komiekentalent hebben. Met wisselend succes wordt af en toe een soort dellerigheid ten beste gegeven, waarin zich vooral overwonnen schroom laat vermoeden. De verzorgde close harmony en die kleine, ietwat korzelige grapjes over de liefde, de sex en de mannen (“die fijne gozer op de bank, die zich niet geschoren heeft, maar hoopt dat jij dat wel hebt gedaan”) zijn mij liever.

    • Henk van Gelder