Vlakke presentatie van World Party; Eerbetoon aan de jaren zestig

Concert: World Party. Gehoord: 18/10 Paradiso, Amsterdam.

Twee dingen zijn funest voor de geslaagde podiumpresentatie van een zanger: kauwgom kauwen en het dragen van een zonnebril. Karl Wallinger van de Engelse groep World Party koos het laatste en wierp daarmee meteen éen hindernis op voor de appreciatie van zijn band. Wallinger gedraagt zich ingetogen en heeft ook in zijn stem geen overgave. Pas bij "Give it all away', een van de laatste nummers gisteravond, zong hij voluit. Toen leek het alsof er plotseling een andere band op het podium stond.

In het uitverkochte Paradiso werden de verzorgde nummers van Wallinger perfect kloppend uitgevoerd. Zijn band, die deels uit vaste leden en deels uit tijdelijke rekruten bestaat, had de haarlengtes op elkaar afgestemd en zag er zo in ieder geval uit als een hechte groep. Tot voor de laatste cd zette Karl Wallinger helemaal alleen zijn nummers in elkaar, net als Matt Johnson bij The The. Maar voorafgaand aan Bang! (1993) hebben de gitaristen Dave Catlin-Birch en Chris Sharrock zich bij World Party aangesloten en met zijn drieën bouwen ze nu hun muzikale eerbetonen aan de jaren zestig.

De nummers hebben het effect van zoekplaatjes, met verwijzingen naar de Rolling Stones, The Beatles en Crosby, Stills, Nash & Young. In een van zijn oudere singles, "I'm Way Down', gebruikte Wallinger openlijk de koortjes uit "Sympathy for the Devil': "hoe hoee, hoe hoee'. Op deze manier, maar dan minder letterlijk, geven bijna alle songs op het eerste gehoor een gevoel van herkenning. De folk-achtige instrumentatie met een groot aandeel voor akoestische gitaren en tamboerijnen wordt afgerond door glooiende synthesizerklanken en goed gevoegde samenzang. Als resultaat klinkt World Party toegankelijk en ongevaarlijk. Maar bij het optreden werd door de vlakke presentatie ongevaarlijk "saai' en toegankelijk "glad'.

    • Hester Carvalho