Saxofonist Bob Berg is helaas al te ambitieus

Concert: Saxofonist Bob Berg met Dave Kikoski (piano), Lincoln Goines (bas) en Adam Nussbaum (drums). Gehoord: 17/10 Parker's, Amsterdam. Herhaling: 18 en 19/10.

Al 42 jaar, te horen op een flinke stapel platen en nog steeds niet echt beroemd, het is een lot dat Bob Berg deelt met veel andere saxofonisten. In de jazzmuziek, mag men daar weer aan toevoegen, want na zijn jaren bij Miles Davis ('84-'87) en enkele fusionplaten op eigen naam heeft Berg onlangs de echte jazz herontdekt. "Ik haalde mijn platenspeler uit de kast en begon te luisteren naar een paar oude Blue Note platen. En daar kreeg ik zo'n goed humeur van dat ik ook weer die kant op wilde'.

Wie op grond van deze verklaring en de aangekondigde akoestische cd Enter the Spirit zou verwachten dat Berg terug zou grijpen op zijn jaren bij de bebop- pianisten Horace Silver en Cedar Walton kwam in Parker's bedrogen uit. Niet alleen doordat Dave Kikoski een heel ander soort pianist is dan de eerder genoemde - meer een romanticus dan een schema-speler - maar ook door de opbouw van de meeste stukken.

Gewoon rechtdoor gaan lijkt de musici te min - zij hebben niet voor niets jaren school gegaan - dus worden er vele kronkels bedacht, tot wanhoop van de ziel die heel simpel de zaligheid zoekt. Het stuk Angle bijvoorbeeld zit zo vol harmonische wendingen en tempo-wisselingen dat het hoofd barstensvol raakt maar het hart blijft smachten. De stukken duren ook allemaal erg lang, Sometime Ago zelfs bijna twintig minuten, te veel voor een ballad, zelfs al is die mooi.

Het kwartet van Bob Berg bestaat uit geletterde musici dus een heel kort memo moet voldoende zijn. Beste Bob Berg: 1. dat diploma heb je echt verdiend, 2. een café is geen conservatorium, 3. bedenk, nu het nog kan, als de donder wat opbeurende wijsjes.

    • Frans van Leeuwen