Nieuw stuk Schneider over veertigers en hun troebele relaties

Voorstelling: In gesprek van Eric Schneider door De Appel. Regie: Aram Adriaanse; decor: Tom Schenk; muziek: Lodewijk de Boer; spel: Rudolf Lucieer, Sacha Bulthuis, Christine Ewert. Gezien: 16/10 Appeltheater; aldaar t/m 12/12. Tournee t/m 25/1.

Er was een periode - van 1970 tot 1977 - dat Eric Schneider het ene na het andere toneelstuk schreef. Na 1977 hield hij daar plotseling mee op en legde hij zich toe op acteren, eerst bij het Publiekstheater en De Appel, de laatste jaren bij een gezelschap in Bonn. In gesprek is na vijftien jaar zijn eerste nieuwe stuk dat nu bij De Appel in première is gegaan.

In gesprek zou je kunnen opvatten als één lange monoloog van hoofdpersoon Joachim die in zijn hoofd de stemmen hoort van zijn ex-vrouw Anna en zijn nieuwe vriendin Tessa, maar zo heeft Aram Adriaanse het stuk niet geregisseerd. In de Appel-voorstelling zien we Joachim, Anna en Tessa alle drie op het toneel terwijl ze voortdurend met elkaar telefoneren, dat wil zeggen: Joachim belt Anna en Tessa of zij bellen hem.

De draadloze telefoons die de vrouwen gebruiken worden echter al gauw weggelegd zodat de suggestie dat het om op afstand gevoerde gesprekken gaat naar de achtergrond verdwijnt. Wat de situatie nog verwarrender maakt is dat ze zich in dezelfde hotelkamer bevinden hoewel Joachim in feite in Duitsland King Lear regisseert, Anna bezig is met filmopnamen in Amerika en de Italiaanse journaliste Tessa haar stervende moeder in Rome gezelschap houdt. Aanvankelijk hebben ze, in de door Tom Schenk ontworpen ruimte met grijze wanden en een wanordelijk ogend tweepersoons bed op een spiegelvloer, ieder een eigen plek waar ze elkaar niet lijken te zien. Op den duur is ook dat niet meer zo: dan kijken ze elkaar aan en vliegen ze elkaar om de hals.

Tijdens de nachtelijke gesprekken die Joachim (Rudolf Lucieer) intussen half ontkleed en in enigszins beschonken toestand met de vrouwen voert, wordt duidelijk dat Anna (Sacha Bulthuis) en hij moeite hebben elkaar los te laten. Toch zijn ze al jaren geleden gescheiden en hebben ze beiden tegenwoordig een andere geliefde. Op haar beurt wekt Tessa (Christine Ewert) de indruk dat Joachim de belangrijkste man in haar leven is, totdat blijkt dat ook zij haar ex niet kan vergeten.

Drie veertigers, geslaagd in het leven maar niet in de liefde - met doorleefd en toch niet al te zwaar aangezet realisme proberen de spelers er wat van te maken, maar meeslepend wordt de tragikomedie geen moment. Ondanks de onzekerheid en geëmotioneerde uitbarstingen (Lucieer), het cynisme (Bulthuis) en de machteloze afhankelijkheidsbetuigingen (Ewert) is het resultaat vooral glad. Eerlijk gezegd maken stuk noch enscenering duidelijk waarom iemand zich zou moeten interesseren voor deze figuren en hun troebele relaties. Integendeel, hun Confidenties en Ontboezemingen doen al gauw verlangen naar het moment waarop ze voorgoed zullen zwijgen.

    • Noor Hellmann