VERITATIS SPLENDOR

In zijn artikel "Veritatis Splendor beoogt gelederen in kerk te sluiten' (NRC Handelsblad, 13 oktober) geeft Walter Goddijn zowel de paus als het Vaticaan te veel krediet.

De genoemde 19 procent katholieken in het jaar 2000 moet voor een belangrijk deel worden gezocht in landen met een dictatuur of een verlichte autocratie. Landen met een zwakke sociaal-economische structuur en een idem educatieve en communicatieve structuur.

Daarnaast wordt meer dan de helft van de wereldbevolking door het Vaticaan ronduit gediscrimineerd, vrouwen en homoseksuelen. In plaats van een gewetensonderzoek over de gedragingen van de mensheid in de afgelopen eeuw zou eerder de vraag gesteld moeten worden met wie het Vaticaan de afgelopen honderd jaar solidair is geweest. Mede door te zwijgen kreeg het fascisme en nazisme in het begin van deze eeuw royaal kans te groeien, en het toonde geen solidariteit met de joden. Pas toen het verzet tegen de nazi's al lang was georganiseerd nam het Vaticaan stelling. Geen solidariteit met de bevrijdingsbewegingen in de voormalige koloniën. De bevrijdingstheologen uit de eigen kring en de idem maatschappijcritici werden als lastige horzels ervaren. De anti-kernbewapeningbeweging kreeg respect toen de strijd al was gestreden.

Geen solidariteit met de westerse parlementaire democratieën, die gewikkeld in een titanenstrijd - zoals Goddijn het noemt - alleen een normsaus over zich krijgen uitgestort. Geen keuze derhalve voor tolerantie, vrede en veiligheid.

Deze "progressieve paus' heeft zich omgeven door oerconservatieve adviseurs, à la Gorbatsjov. Maar de perestrojka omvat wel degelijk begrippen als solidariteit, gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen, tolerantie, menselijke rechten en plichten en individuele vrijheid. Het Vaticaan is door de eeuwen heen politiek altijd slim geweest. Terugtrekken in de eigen burcht wanneer het politieke klimaat niet bevalt, toeslaan wanneer het tij keert. Kennelijk is het huidige klimaat gunstig.