Mogelijkheden en onmogelijkheden in kindergeneeskunde

Het Kinderziekenhuis, aflevering 1: kinderchirurgie. zaterdag, Ned.2, 21.07-21.32

Driemaal komen kinderen bij uit narcose, omringd door machteloos toeziende ouders, en eenmaal staat er een kinderchirurg bij die zegt: “het blijft de meest moeilijke periode, de eerste uren na de operatie.” Voor de rest zijn er voornamelijk opengesneden buikjes te zien. Wat er specifiek is aan kindergeneeskunde blijkt niet uit de eerste van zestien afleveringen over het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam.

Het Sophia is het kinderziekenhuis van het Rotterdamse academisch ziekenhuis. Eind volgende maand verhuist het Sophia naar een nieuw gebouw naast het volwassenenziekenhuis. De verhuizing komt ergens in januari in een aflevering aan de orde, maar de andere 15 worden gevuld door echte specialismen: neurologie, oncologie, KNO, cardiologie, gastro-enterologie, pulmonologie, orthopedie, nefrologie. Geen aparte afleveringen over de verzorging van zieke kinderen, niets over de rol van ouders in het kinderziekenhuis.

Kinderarts F.W.J. Hazebroek leidt de serie in met een praatje over het eigene van de kindergeneeskunde. Een kind is geen volwassene. Een kind kan moeilijk aangeven wat het voelt en dus is de diagnose soms moeilijk te stellen. Een kind moet je niet in een kille ziekenhuisomgeving onderbrengen. En tenslotte: “We kunnen veel kinderen in leven houden, maar we moeten ons ook afvragen of alles wat kan ook mag.” Het komt allemaal in de serie aan de orde, belooft Hazebroek.

In de eerste aflevering blijkt daarvan niets, want we zien operaties en hoogstens is aan het soepele weefsel te merken dat er kinderlichaampjes onder het groene laken liggen. Binnen een half uur komen drie operaties in beeld. Driemaal een open buik met organen. Eén chirurg maakt het al te bont door er een anatomische les van te maken. Met zijn pincet licht hij organen op waar hij net zo goed van af kan blijven. “Kijk, hier aan vast zit de milt, die is toch vrij groot voor deze leeftijd, moet ik zeggen.”. De pincet haalt ook nog even de alvleesklier tevoorschijn.

Even later ligt Marjolijn onder het mes. Na een ernstige darmontsteking is tijdens een eerste operatie een afgestorven stukje darm weggehaald. Nu worden dunne en dikke darm weer aan elkaar gezet.

Hopelijk blijft het in de volgende uitzendingen niet bij de vertoning van louter kunstjes. Het lichamelijk onderzoek, de zorg voor de kinderen in de dagen na de operatie, de mogelijkheden voor ouders om bij hun kinderen te zijn, het tragische van een ziek kind, komt in deze aflevering allemaal niet aan de orde. Het is prachtig dat ernstige afwijkingen met chirurgie veilig kunnen worden verholpen, maar doen alsof zo'n rotsnee niks voor kind en ouders betekent geeft een te positief beeld van de werkelijkheid.