d'Ancona verdedigt tijdens opening einde rentesubsidie; Zeven galeries onder een dak

Lijnbaansgracht 312-318 en Fokke Simonszstraat 10 Amsterdam. T/m 13 november. Open: di t/m za 13-18u, eerste zondag van de maand 14-17u.

AMSTERDAM, 16 OKT. “De huidige rentesubsidieregeling biedt galeries meer nadelen dan voordelen.” Zo verdedigde minister d'Ancona gisteravond, onder boe-geroep van sommige toehoorders, de afschaffing met ingang van 1995 van de mogelijkheid voor particulieren om renteloos kunst op krediet te kopen. Wel zegde de minster van WVC toe, naar wegen te zoeken om "toch een aantrekkelijke financieringsregeling" op te zetten voor het met recessie kampende galeriewezen.

d'Ancona sprak een massaal toegestroomd publiek toe bij de opening van een nieuw galeriecomplex aan de Lijnbaansgracht. Zeven Amsterdamse galeries hebben zich daar onder één dak verenigd met het oogmerk de huur laag te houden en door gezamenlijke openingsdagen en -tijden meer bezoekers (en klanten) te trekken. De minister zwaaide dit voor Nederland unieke initiatief lof toe: “Gelukkig zijn er nog ondernemers die weten samen te werken”, maar deelde tegelijk mee “niet alleen de avant-garde” te willen ondersteunen. Zij bepleit daarentegen het stimuleren van een "breed spectrum van publieksvoorkeuren' waarin de overheid niet sturend moet optreden.

Rudi Fuchs, directeur van het Stedelijk Museum, pleitte onder applaus voor het aantrekkelijker maken van kunst verzamelen door het belastingaftrekbaar te maken: “Goed dat mevrouw d'Ancona hier is, maar waar blijft de minister van Financiën?”

Aan de Lijnbaansgracht in Amsterdam, in een voormalige archiefopslagplaats van een bank, zitten alle zeven galeries gelijkvloers. Dat onderscheidt dit complex van de gallerybuildings in New York en Keulen, waar galeries als in een kantoorgebouw bovenop elkaar gestapeld zijn. In Amsterdam kan men bij elke galerie direct vanaf de straat naar binnen kijken. De initiatiefnemer, galerie Akinci, toont nieuwe schilderijen van de Nederlander Jaap van den Ende in aan Gauguin herinnerende bonte kleuren.

In een afgescheiden deel van de ruimte wordt een voorproefje gegeven van het komende programma: beelden van de Duitser Stefan Balkenhol en schilderijen van Roy Villevoye.

Anneke Oele, die nu voor zichzelf begint nadat zij een paar jaar een dépendance van galerie Espace runde, brengt werk van haar vaste kunstenaars onder de aandacht, onder meer een wandbeeld van Hieke Luik en tekeningen van Miriam Cahn.

Bij de buren is kunst uit alle windstreken te zien. Johan Jonker exposeert collages op textiel en spitse satirische tekeningen van de Rus Andrei Khlobystin. Ook heeft hij een videohok in zijn ruimte gebouwd waar de Vereniging van Media Kunstenaars, onder wie Lydia Schouten en David Garcia, produkties tonen. De VMK houdt er tevens kantoor en organiseert er twee keer per maand een 'mediacafé': “Men moet hier niet in doodse stilte naar kunst staan kijken, ik wil dat erover gediscussieerd wordt”, aldus Jonker.

Het voorste deel van zijn pijpenla verhuurde hij aan een tekeningengalerie, The Drawing Room. Hier wordt werk vanaf 400 gulden te koop aangeboden, maar er zijn ook stukken van bekende namen als Martin Disler, Walter Dahn en Marina Abromovic. Haar afdruk van een stuk van de Chinese muur kost 10.000 gulden.

De in Parijs wonende Chinees Chen Zhen hing bij galerie Lumen Travo wandsculpturen op waarin traditionele Chinese gebruiksvoorwerpen zoals kookgerei worden gecombineerd met de modernste westerse snufjes: in een bak water prijkt een portable televisie op zakformaat.

Ghanese vlaggen bedekken de muren van galerie Apunto; hoewel ze oorspronkelijk een militaristische functie hadden en de wisselende resultaten van de strijd met buurvolkeren uitdrukken, zien ze er aandoenlijk uit. De geappliceerde mens- en dierfiguren in prachtige dessins zouden niet misstaan in een kinderkamer.

Galerie Schoo die zijn entree aan de achterzijde heeft, in de Fokke Simonszstraat, brengt uitsluitend Indiase kunst, ditmaal van Jaya Ganguly uit Calcutta. Zij schildert en tekent vrouwen uit alle kastes. Al die niet-westerse kunst aan de Lijnbaansgracht deed sommige bezoekers morren dat er in het Westen kennelijk geen interessante kunst meer wordt gemaakt. Maar als het waar is wat Rudi Fuchs gisteravond beweerde, namelijk dat Nederlandse galeries te weinig in staat zijn internationaal aan de weg te timmeren, dan keert de Lijnbaansgracht de rollen om: het buitenland wordt hier met flair binnengehaald.

    • Renée Steenbergen