BROWNINGS EN WALTHERS IN AMSTERDAM

De 146 schoten door Paul van Hove 178 blz., De Boekerij 1993, f 24,90 ISBN 90 225 16 008

Alfred Heineken kon (in 1983) worden ontvoerd doordat de Amsterdamse politieleiding een onderzoek heeft tegengehouden naar een schietpartij in 1977. Dat is een van de conclusies die kunnen worden getrokken uit het opmerkelijke boek De 146 schoten van Paul van Hove.

Paul van Hove was marechaussee der eerste klasse gedetacheerd bij de Amsterdamse gemeentepolitie. Op een vroege, mistige oktoberochtend in 1977 rijdt hij samen met een collega langs een Opel Rekord waarvan de inzittenden zich verdacht gedragen. De Opelbestuurder negeert een stopteken en stuift weg. Na een wilde achtervolging ontspint zich een fel vuurgevecht in de buurt van de IJ-tunnel. De inzittenden van de Opel weten te ontkomen. In de nabijheid van de Schellingwouderbrug wordt de doorzeefde auto leeg aangetroffen. Bloedsporen leiden van het voertuig naar een woonboot, daar loopt het spoor dood. In 1983 meent Van Hove de mannen gevonden te hebben die hem beschoten hebben. Ze behoren tot de groep ontvoerders van Heineken.

De 146 schoten is een sleutelroman. Heineken heet in het boek "Hopman'. Ook de ontvoerders van Heineken hebben andere namen gekregen. In het boek heet Jan Boellaard - Henk Breughel; Cor van Hout - Frits Holtsink en Frans Meijer - Gustaaf Davids. Van Hove suggereert dat er in de loop der tijd voldoende materiaal is verzameld om te bewijzen dat Van Hout/Holtsink en de zijnen bij de schietpartij van 1977 betrokken waren. Daarnaast is er volgens hem ook voldoende bewijs voor hun betrokkenheid bij een aantal zware gewelds- en vermogensdelicten.

"De bende van Van Hout' zou van 1977 tot en met 1982 acht gewelddadige roofovervallen op geldlopers en banken hebben gepleegd. Daarmee zou de bende het beginkapitaal van 6,5 miljoen gulden hebben verworven voor haar grote slag: de Heineken-ontvoering. Van Hout en zijn trawanten zijn voor die ontvoering veroordeeld. Voor de schietpartij op Van Hove en zijn collega noch voor de acht roofovervallen is iemand veroordeeld. Welk bewijs draagt Van Hove aan voor zijn beschuldigingen?

Bij het Heineken-losgeld werd een pistool FN Browning High Power en een pistool Walther P-38 gevonden. Uit onderzoek van het gerechtelijk laboratorium bleek dat zowel de Browning als de Walther bij de schietpartij in 1977 was gebruikt. Met de Browning was daarnaast bij vijf en met de Walther bij twee van de acht roofovervallen geschoten. In de auto van waaruit Van Hove in '77 werd beschoten vond men een vingerafdruk van Van Hout. Er is meer bijkomend bewijs.

De vrouw van Jan Boellaard, Anna Maria van V., legt, nadat haar man in de Heineken-zaak is gearresteerd, een uitgebreide verklaring af. Daarin zegt zij onder meer: ""Jan is in oktober 1977 tijdens een achtervolging door de politie in zijn rug geschoten.' Yvonne B., de toenmalige echtgenote van Frans Meijer, verklaart dat Boellaard in oktober 1977 hevig bloedend haar woning in de Bestevaerstraat werd binnengedragen.

Van Hove maakt het voor de lezer aannemelijk dat Van Hout c.s. op hem heeft geschoten en overvallen heeft gepleegd op een Amro- en een Rabobank, op geldlopers van Van Gend en Loos, op postgirokantoren en op een Makro-vestiging. Waarom zijn Van Hout en zijn trawanten daar dan nooit voor veroordeeld? Ook daar heeft Van Hove een verklaring voor.

Boellaard moet, gezien de sporen die in oktober 1977 in en om de auto werden aangetroffen, veel bloed hebben verloren. Jan, zo verklaart Anna Maria van V., is niet onder doktersbehandeling geweest. ""De wond is weer dichtgegroeid', aldus Anna Maria. Wie heeft de wonden van Boellaard daar in de Bestevaerstraat verzorgd? De getuigen zwijgen daarover in hun verklaringen. Volgens Van Hove moet dat ene "Nella' zijn geweest.

"PRAALHANS'

Nella is in het boek de dochter van de Amsterdamse commissaris "Van Weijlingen' die van Van Hove de bijnaam "praalhans' heeft gekregen. Nu was er in de tijd van de schietpartij in Amsterdam een commissaris, Kees de Rhoodes, die wegens zijn ijdelheid "beautycase' werd genoemd. De Rhoodes, wiens oorspronkelijke achternaam De Dood was, had een dochter Leila. Leila de Rhoodes was omstreeks 1977 leerling verpleegkundige.

In 1978 werd Leila door de politie verhoord nadat een man die door de politie werd gezocht had verklaard dat zij hem medische zorg had gegeven. Leila geeft toe in november '77 een man te hebben verbonden die een kogelwond in zijn been had. Dat was een kennis van haar vriend, Ko van de W. Die kennis zei dat hij zichzelf in zijn been had geschoten. En passant verklaart Leila op het bureau Bijzondere Zaken van de Centrale Recherche, dat haar vriend Ko eigenaar is van seks-club Bella in de Nicolaas Beetsstraat. Van Hove schrijft dat Nella de zwaargewonde Breughel (alias Boellaard) medische verzorging heeft verleend en dat haar vader ieder politie-onderzoek naar een mogelijke relatie tussen zijn dochter en Breughel/Boellaard systematisch heeft gefrustreerd.

Of de these van Van Hove overtuigend is moet de lezer voor zichzelf uitmaken. Het niet vervolgen van Van Hout c.s. voor de acht roofovervallen, waarbij een gewonde viel - terwijl de aard en hoeveelheid van de bewijzen op zijn zachtst gezegd interessant lijkt - mag in ieder geval buitengewoon vreemd heten.

Je zou wel eens uitgezocht willen zien of De Rhoodes inderdaad betrokken is geweest bij het onderzoek naar de schietpartij van 1977 en naar de acht roofovervallen. Is toen ook onderzocht wie mogelijkerwijs Boellaard heeft verzorgd? Wat de antwoorden ook zijn, het blijft vreemd dat de dochter van een commissaris in een proces-verbaal verklaart een relatie te hebben met de eigenaar van een seksclub. Was het dan niet bedreigend voor de positie van een leidinggevende politiefunctionaris wanneer zijn dochter als levenspartner een pooier kiest?

Als de beweringen van Van Hove waar zijn, kon Heineken worden ontvoerd omdat de politie de dochter van een commissaris de hand boven het hoofd hield. Het zou aardig zijn te horen wat Heineken hiervan vindt. De Rhoodes is met pensioen en zit in Spanje, hij kon niet worden gehoord. De "146 schoten' is in ieder geval een spannend en goed geschreven boek.

    • Hans Moll