Magere speenvarkens

ROQ. Magazine voor Nederroq. Oktober/november 1993. Prijs ƒ 7,50. Verschijnt zes keer per jaar. Prijs los verkrijgbare ROQ-cd ƒ 8,-

Al jaren klagen de Nederlandse popmuzikanten dat hun voortbrengselen te weinig aandacht krijgen. De radio zendt liever popmuziek van Angelsaksische makelij uit, beweren zij, en ook de tijdschriften geven daar de voorkeur aan. En zo is de Nederlandse popmuziek in een vicieuze cirkel gevangen: weinig "airplay' leidt tot weinig verkoop van de platen, waardoor de platenmaatschappijen terughoudend zijn in het uitbrengen van Nederlandse popmuziek, wat weer leidt tot weinig aandacht van radio en tijdschriften, enzovoort.

Het tijdschrift ROQ, waarvan onlangs het eerste nummer verscheen, is een poging om de vicieuze cirkel te doorbreken. In het "roqtioneel' van het nulnummer wordt de onvrede met de Nederlandse muziekpers als reden genoemd voor oprichting van het blad van uitgever Rock Island. "Als één verwijt op zijn plaats is in de richting van de gevestige muziekmedia hier te lande, dan is dat wel dat zij zich tegenover de Nederroq over het algemeen hebben opgesteld als een Afrikaanse ijsbeer die onder de roqs het schoonspringen der lemmingen ligt waar te nemen,' schrijft hoofdredacteur Arthur Polman.

Dit citaat is tekenend voor veel van de tientallen artikelen in de eerste ROQ. Het blad wordt ontsierd door de jofele toon, de gesel van de Nederlandse popjournalistiek waar kleine mensen altijd drie turven hoog zijn en hardrock-zangers onveranderlijk gillen als magere speenvarkens. Ook inhoudelijk past ROQ zich aan bij de gebruikelijke popjournalistiek: men gaat naar een zanger of groep, stelt wat vragen, en drukt de antwoorden, hoe onbenullig ook, af. Het maakt de artikelen eenvormig en voorspelbaar.

Onder Nederroq verstaat ROQ een groot aantal muzieksoorten, van Afrikaanse muziek en country rock tot death metal en house. (Bij het eerste nummer van ROQ is voor acht gulden een cd te koop met muziek van de besproken groepen.) Alleen immens populaire zangers als René Froger en Gordon mogen blijkbaar niet rekenen op de aandacht van ROQ. De meeste groepen, die in ROQ aan bod komen, zingen trouwens in het Engels. "Ai luv joe' klinkt blijkbaar nog altijd beter dan "Ik hou van jou' of zoals The Mighty Jackals in ROQ zeggen: “Het grote gevaar als je in het Nederlands zingt, is dat het al snel kleinkunst wordt. En als iets vreselijk is, dan is het dat wel.”

Nederlandse rock is niet het enige onderwerp waar ROQ over schrijft. Het nulnummer besteedt ook aandacht aan de populariteit van klassieke muziek, het Oerol-festival op Terschelling en de schrijver Ronald Giphart, die tijdens het schrijven halve erecties van opwinding blijkt te krijgen. Het tweede nummer zal ook nu nog ontbrekende nieuwsberichten en cd- en concertbesprekingen bevatten.