"Verloren door 'n paar ongelukkige beslissingen'

ROTTERDAM, 14 OKT. Pas een uur en tien minuten na het eindsignaal stroomde in het Feyenoord-stadion "Kleedkamer 2 - Gasten' leeg. De Engelse voetballers begaven zich geruisloos naar de bus, de hoofden gebogen, de gezichten strak. Het leek wel een dodenmars. Het tafereel werd bekeken door tientallen jolige Oranje-supporters.

Tot het sein voor vertrek hadden ze, gewassen en geschoren, keurig op een rij zitten gewacht. Af en toe zeiden twee buurmannen iets tegen elkaar, fluisterend. Verder was het gepast stil in het kleedlokaal. De Engelsen beseften dat zij, de uitvinders van de voetbalsport, er volgend jaar waarschijnlijk niet bij zijn in Amerika. “Maar we moeten er in blijven geloven dat er een wonder kan gebeuren”, aldus David Platt. Hij was, als goede captain, de enige speler die, zij het met frisse tegenzin, nog wel iets wilde zeggen. “We hebben negentig minuten strijd geleverd, maar in zestig seconden werden we door een paar ongelukkige beslissingen verslagen. Voordat we het wisten stonden we met 1-0 achter in plaats van met 1-0 voor.”

Verliezend bondscoach Graham Taylor hield zich groot. Hij lachte bij het verlaten van de kleedkamer, trok theatraal vaderlijk de das van een meegereisde jeugdspeler recht. Maar echt opgewekt kan hij echter niet geweest zijn. De dagen van de fel bekritiseerde coach lijken geteld. “Ik kan het begrijpen als de bond mijn contract niet wil verlengen”, zei hij manmoedig.

Eerder had Taylor zich wel even laten gaan. “Ik voel me bedrogen.” De schuldige was natuurlijk scheidsrechter Assenmacher. “Deze wedstrijd is niet beslist op tactiek of team-samenstellingen, maar op incidenten.” Taylor doelde vooral op het moment dat Koeman collega-aanvoerder Platt aan diens arm naar de grond trok, de arbiter aanstalten maakte een strafschop te geven, maar uiteindelijk voor een vrije trap koos.

Platt had de beelden op de monitor teruggezien. “Het eerste contact was inderdaad buiten het strafschopgebied”, gaf hij toe. Taylor wees echter op het eerste duel tussen beide landen op Wembley toen Overmars al buiten de beruchte lijnen door Walker aan zijn shirt werd getrokken, maar toch een penalty kreeg. Het betekende de 2-2. Bovendien, merkte Taylor terecht op, had Koeman geen geel, maar rood moeten hebben. Platt bevond zich in een kansrijke positie. “Waar zijn die FIFA-regels anders voor?”

De Engelse coach had ook begrepen dat Rijkaard in de eerste helft on side had gestaan toen hij scoorde. Dat doelpunt werd dus ten onrechte afgekeurd. Taylor: “Dat kwam ons in dat geval goed uit, maar het was wel weer een foute beslissing.”

In de gang van de kleedkamer kruiste het pad van Platt dat van de omstreden scheidsrechter en zijn twee helpers. “There's your man.” Assenmacher werd achtervolgd door een horde Engelse journalisten. Begeleider Joop Vervoort, ex-arbiter, trok hem door de drukte heen. Geen commentaar. “Heeft u iets te verbergen?”, schreeuwde een reporter. Vlak voor de deur hield het gezelschap even halt. Snel een vraag: “Waarom gaf u ineens geen strafschop?” “Mijn grensrechter...”, antwoordde de Duitser. Meer kon hij niet zeggen. Dat stond de strenge Vervoort niet toe.

“Iedereen dacht dat het een strafschop was”, herinnerde "slachtoffer' Platt zich het cruciale moment. “Ik wilde de bal al gaan pakken. Ik moest 'm nemen. Ineens zag ik dat het alleen maar een vrije trap was.” Taylor: “Ik begrijp niet waarom er voor zo'n belangrijke wedstrijd geen topscheidsrechter wordt aangewezen. Ik trek de fitheid van deze man sterk in twijfel. Hij kon het tempo niet bijbenen.”

Uiteindelijk bleef Taylor heer. “Natuurlijk hebben we niet hier in Rotterdam onze plaats voor het WK verspeeld. Dat is tegen Noorwegen gebeurd en op Wembley tegen Nederland. Toen stonden we met 2-0 voor.” Platt: “Tegen de Noren hadden we twee keer moeten winnen.”

    • Hans Klippus