Theater in Londen; Pinter op z'n best

In Londen brunch je in de Ritz, roei je op de Serpentine en kijk je lichtjes op Piccadilly Circus. Maar bovenal bezoek je in Londen het theater. Dit najaar zijn stukken van befaamde Engelse schrijvers weer op de planken te zien.

National Theatre, 09-719282252. Almeida Theatre, 09-812264011. Barbican Theatre, 09-716388891. Duke of York Theatre, 09-718365122. Wyndham's Theatre, 09- 713444444.

Bezoekers van Londen hebben nogal eens reden gehad om zich te beklagen dat in geen van de vele theaters van de stad werk te zien was van de voornaamste schrijvers waar het Engelse toneel zijn aanzien aan dankt.

Dit najaar kunnen zij dat niet zeggen. Tot 20 november heerst David Hare in drievoud in de Olivierzaal van het National Theatre: met Racing Demon van 1990, Murmuring Judges van 1991 en zijn nieuwe The Absence of War. Samen worden die nu de David Hare Trilogy genoemd, niet omdat zij een vervolgverhaal vertellen maar omdat zij drie Engelse beroepsgroepen in actie laten zien. Het eerste stuk, over de Engelse Kerk, blijft het meesterwerk van de auteur; het tweede, over de rechterlijke macht, is even knap gemaakt maar niet zo onvoorspelbaar. The Absence of War gaat over de Labourpartij zoals zij was voor de laatste algemene verkiezingen, met een hoofdpersoon die enigszins op Neil Kinnock lijkt.

Hare heeft natuurlijk moeten horen dat de politiek niet zo is als hij zegt, en Labour niet, en Kinnock evenmin, maar hij heeft een stuk gemaakt over politieke overtuiging en onmacht dat de aandacht onafgebroken bezighoudt.

Op een aantal zaterdagen (16, 23 en 30 oktober, en 13 en 20 november) worden alle drie de stukken opgevoerd: om 10u30, 2u30 en 7u30; op weekdagen een van de drie. Na 20 november blijft alleen The Absence of War op het repertoire.

Ook is er nog de nieuwe Pinter in het Almeida Theatre: Moonlight, zijn eerste avondvullende stuk (dat betekent bij hem maar zeventig minuten) sinds Betrayal van 1978. Er bestaat onenigheid of dit Pinter op zijn best is of Pinter zoals altijd. In ieder geval is het een tekst die de toeschouwer geen ogenblik vrijgeeft en wie niet alles kan volgen zal toch door de vertolkingen van Ian Holme en Anna Massey gegrepen worden.

Pinter heeft ook de hand gehad, als regisseur, in de opvoering van David Mamets Oleanna in het Duke of York Theatre. Dat stuk over een academische docent en een studente die meer aandacht verlangt voor haar scriptie heeft een bewonderenswaardig vermogen om onder de toeschouwers tweespalt en ergernis teweeg te brengen tussen man en vrouw, en loopt nu al vier maanden.

Verder zijn er twee Stoppards. Zijn ingenieuze nieuwste stuk Arcadia blijft op het repertoire in het National Theatre tot eind november en wordt in het voorjaar vervolgd. Intussen is er in het Barcican Theatre een nieuwe versie begonnen van zijn nog veel ingenieuzere Travesties van 1974, over James Joyce en Tristan Tzara en Lenin in Zürich in de Eerste Wereldoorlog. Nieuwe versies van Stoppard zijn vaak beter dan de originelen, zoals indertijd de nieuwe Jumpers: dit zal wel de meest briljante voorstelling van de winter blijven, maar soms geeft de Barbican tien dagen achtereen iets anders, dus belangstellenden moeten hun reisplan aanpassen (zondag 29 en 30 oktober er inzitten, of 12 en 13 november, of 1, 2, 3, 17 en 18 december, of Oudejaarsdag).

En anders is er binnenkort Diana Rigg (voorheen van de Avengers) in Euripides' Medea: van 19 oktober af in Wyndham's Theatre.

    • J.J. Peereboom