Honderden Engelse voetbalfans zonder kaartje opgepakt in Rotterdam; "We arresteerden alles wat los en vast zat'

ROTTERDAM, 14 OKT. “It's gonna be murder tonight”, voorspelt de kaalgeschoren Londenaar in de "Big Ben'. In een teug leegt hij zijn plastic bierglas, zonder aandacht te schenken aan de dreigende oranje massa die voor het raam van de Engelse pub samendromt. “De Nederlandse supporters worden vernietigd. Ik vind het niet leuk, maar het is waar.”

Het is drie uur in de middag op het Stadhuisplein. De Londenaar is niet op de hoogte van het feit dat honderden landgenoten op dat moment in bussen worden geladen en naar de Van Ghent-kazerne afgevoerd. Vijftig meter verderop heeft loco-burgemeester P. Vermeulen een uur eerder een klaarliggende noodverordening getekend, die de politie het recht geeft iedereen “op te houden” die de orde “dreigt te verstoren”.

Vanaf het bordes heeft Vermeulen kunnen zien dat het in Rotterdam uit de hand dreigt te lopen. Enkele duizenden kaartloze Britten zwerven sinds negen uur 's ochtends door de stad, sommige groepjes overduidelijk met het doel het toekomstig slagveld te verkennen. De terrassen rond het centrale Stadhuisplein zijn al snel in Britse handen. De glazen bier en XTC-pillen gaan van hand tot hand.

Vroeg in de middag arriveert ook het Oranjelegioen. Rond één uur stopt een Nederlandse bus aan de Coolsingel. Even lijken beide groepen elkaar te tolereren, dan gaat het mis. Glazen vliegen over de Britse terrassen, gevolgd door stoelen en tafels. De Britten vallen onder de strijdkreet “oe, oe, oe” uit naar de Hollanders, die alle kanten opstuiven. Op het plein ontploft een vuurwerkbom. Beide kampen juichen en claimen het projectiel te hebben gegooid. “Argentina, Argentina!”, roepen de Nederlanders. De Engelsen voeren een tweede charge uit. Agenten met platte pet verschuilen zich in de portieken. Een oude man wordt onder de voet gelopen en blijft op de grond liggen. Een van de weinige gewonden die in Rotterdam valt.

Als de mobiele eenheid met honden, paarden en knuppels de orde herstelt, houdt de horeca het voorlopig voor gezien. Terrassen worden leeggeruimd, op de naburige Lijnbaanstraat vallen de rolluiken klepperend naar beneden. De Britten vluchten richting Schouwburgplein en lopen regelrecht in een politiefuik. Na een omsingeling van vijftien minuten komen acht bussen aanrijden; het Rotterdamse noodscenario treedt in werking.

De supporters tonen weinig animo om in te stappen. “Where, where?”, vraagt de groep. Dat wil de politie niet vertellen, maar een agent belooft dat ze de wedstrijd kunnen zien. De meerderheid vermoedt dat het de veerpont naar Engeland wordt, maar stapt gedwee in de bussen. De groep mag de wedstrijd verder volgen vanuit de marinierskazerne Van Ghent, waar in de loop van de dag zeshonderd Engelsen worden samengedreven. Vlak voor de wedstrijd weten tweehonderd van hen een uitbraak te forceren.

Wanneer de laatste groep de bus instapt, klinkt er gejoel uit de richting van het Centraal Station. Een twintigtal Nederlanders rent angstig voor honderdvijftig Engelsen uit. Ze lopen in de armen van de nog aanwezige politie. Wie niet gearresteerd wordt, trekt zich weer terug op het Stationsplein.

Als de mobiele eenheid ook daar een charge inzet, vluchten naar schatting 450 Britten het sjieke restaurant Engels in. Terwijl het cordon rondom het restaurant steeds nauwer wordt, probeert eigenaar J. Engels zijn glaswerk te redden. “Deze jongens zijn mijn gasten. Jullie komen er niet in”, zegt hij opgewonden tegen een ME-commandant. “Zo maak je het alleen maar erger.” Veel omzet levert zijn nieuwe klantenkringen niet op. Terwijl obers in rood livrei gespannen uit het raam turen, legen de supporters hun sixpacks bier en flessen whiskey. “Dit is totaal over the top”, vindt Gary Barnett uit Coventry. “De Nederlanders provoceren ons, de politie maakt het karwei af. Gisternacht in Amsterdam ging het precies hetzelfde. Twaalf hooligans rennen een pub in, daarna wordt iedereen gearresteerd. Zo kan ik ook tweehonderd man arresteren.”

Even later rijden vier bussen voor. Een ME'er belooft de Britten dat ze naar een plaats worden gereden waar ze de wedstrijd kunnen volgen. Ze trappen er niet in en blijven zitten. Een kwartier later verdwijnen de bussen weer. Rond half vijf, als de groep op het terras van het restaurant aanzwelt en de stemming baldadig dreigt te worden - de Hitlergroet wordt gebracht, flessen zeilen door de lucht - voert de mobiele eenheid een nieuwe charge uit. Tweehonderd supporters worden klemgezet tegen de gevel van Centraal Station, maar zij mogen toch in de trein naar de Kuip. Dan wordt ook restaurant Engels verlost van zijn klanten.

Na de wedstrijd heeft Rotterdam weinig meer te vrezen. De honderden Britten die nog zonder kaartje in het centrum rondzwerven, zitten teneergeslagen in groepjes met elkaar te praten. Met een dubbele kater: van de wedstrijd en van een dag ongelimiteerd drankgebruik. Een Haagse ME'er: “Wat we vandaag gedaan hebben, mag volgens mij helemaal niet. We hebben alles gearresteerd wat los en vast zat; er zaten Zwitsers en Roemenen tussen.”

    • Coen van Zwol
    • Peter van der Mark