Duitsland heeft nu een "andere' Theo Waigel

BONN, 14 OKT. Zware wenkbrauwen, kleine gestalte, diepe stem, een vaak gekwelde blik. Een ernstig mens met een zware en belangrijke taak. Een Beierse politicus die gezien zijn vrijstaat van herkomst wel zeer belijnd zal wezen.

Zo ongeveer is het beeld dat veel Duitsers hebben van de nu 54-jarige Theo Waigel, sinds november 1988 voorzitter van de CSU en sinds april 1989 ook minister van financiën in Bonn, als opvolger van de competente Noordduitser Gerhard Stoltenberg (CDU). Het gold destijds als een tactisch meesterstuk van kanselier Helmut Kohl: de Beierse zusterpartij extra sterk aan zijn coalitie binden door haar chef thesaurier in Bonn te maken.

Het had niets met hemzelf te maken, maar Waigel was nog geen minister of de DDR zakte in elkaar en de Duitse eenwording kwam eraan. Zodoende moet deze erfgenaam van de najaar 1988 gestorven CSU-godfather Franz-Josef Strauss niet alleen steeds in een soort politieke spagaat tussen München en Bonn leven, tussen de eisen van Financiën en de wensen van Beieren, maar ook nog het hoofd boven water zien te houden terwijl de staatsschuld wegens de kosten van de Duitse eenwording ongehoord steeg en de Bondsrepubliek in haar diepste na-oorlogse recessie raakte. Geen wonder dus dat de oppositionele SPD in deze Theo Waigel de afgelopen jaren een van haar mooiste schietschijven zag. Dat de minister onder buitenlandse collega's intussen allang de reputatie van een ondanks alles solide financier heeft, deed daaraan niet af.

Iets meer tact zouden zij hem soms toewensen, bijvoorbeeld als hij - wetend dat elf van de twaalf EG-staten zich anderhalf jaar geleden op een top in Lissabon al zo, zij het nog vertrouwelijk, hebben uitgesproken - alvast hardop roept dat de Europese centrale bank straks naar Duitsland gaat. Want dat dwingt politici elders, bijvoorbeeld premier Lubbers in Nederland, dan weer om te doen alsof dat vraagstuk nog heel spannend is en dat Den Haag en Amsterdam daarin nog een stevig (ander) woordje zullen meespreken.

Waigel droeg de afgelopen jaren in stilte ook nog ander leed. Zijn huwelijk functioneert niet meer, omdat zijn vrouw geestelijk en lichamelijk ziek is. De CSU-voorzitter leeft al jaren samen met de vroeger heel bekende skister Irene Epple, maar dat mocht - zeker in Beieren - eigenlijk niemand weten. En dus was dat - zeker in Beieren - goed voor benarde fluistercampagnes, die trouwens mede een rol speelden toen Waigel afgelopen zomer een mislukte gooi deed naar de opvolging van partijgenoot Max Streibl als premier van Beieren. Waigels uiteindelijk winnende partijvriend Edmund Stoiber zal zulke campagnes niet hebben gestimuleerd maar heeft er - in de strijd om het Beierse premierschap veelvuldig en media-effectief bijgestaan door mevrouw Stoiber - vermoedelijk toch wel enige baat bij gehad.

Die particuliere ban heeft Theo Waigel gisteravond laat voor de camera's van de commerciële tv-zender RTL Plus gebroken. Daar zat hij, mét zijn Irene Epple. In een ruiten sportjasje, ontspannend lachend in de “talkshow” van Thomas Gottschalk, een Duitse neef van Jos Brink met een vermoedelijk nog wat beter banktegoed. “Aan u verdien ik goed”, sprak de minister, die in een half uurtje alle grappen maakte die hij de afgelopen vijf jaar in de Bondsdag binnen hield. En vertelde over zijn niet eens meer zó nieuwe privégeluk en zijn hobbies: voetballen, zingen en - uiteraard - skiën. Ja, zich zelfs liet verleiden om samen met een "beroeps' een bas-duet voor de lopende camera te zingen. Een bijzondere exhibitie van een minister van financiën: er is nu een “andere Waigel” zonder dat het iets voor de begroting uitmaakt.