De lekkerste Chinees in Nederland; Taro koekjes met kwartelei

'De Chinees' was vroeger vooral gericht op de Nederlandse smaak: haaievinnensoep, nasi, gekookte sperzieboontjes. Chinezen zelf zag je er nooit een maaltijd gebruiken.

Die tijd is voorbij. De Nouvelle Cuisine kreeg hier invloed en een nieuwe groep Chinese emigranten uit Hong Kong ging koken voor zichzelf. Onder onwaarschijnlijk mooie namen gaat een eetcultuur schuil die mijlenver afstaat van Koe Lo Yuk of Bami Speciaal. Het lekkerste Chinese restaurant van Nederland is waar Chinezen eten.

Restaurant Wing Wah, Atjehstraat 90, Rotterdam. Inl en res 010-4859078.

Tussen de Maashaven en de Rijnhaven, in de Rotterdamse wijk Katendrecht, woont Sjaan. Je moet er wat voor over hebben om bij haar te komen, zeker 's avonds. Bij het metrostation houdt de bewoonde wereld op. Al gauw lopen we temidden van sombere handelsvemen en groothandels in stucadoormaterialen, afgewisseld door duistere autobedrijfjes met en zonder Bovag-garantie. Bij het schaarse lantaarnlicht, dat grotendeels schuil gaat achter geparkeerde vrachtwagens, is het geheel nog naargeestiger dan overdag. Waarom heeft Sjaan niet gewoon een pandje op de Coolsingel betrokken, de Lijnbaan desnoods? Met een reputatie als de hare blijf je hier toch niet? Rond onze voeten zwaaien de schaduwen van hel verlichte kraaninstallaties die hoog boven ons hoofd het zoveelste zeeschip van die dag lossen.

Na café Katendrecht - elke avond laser-karaoke - komen we in de buurt. Restaurant Wing Wah blijkt ingeklemd tussen een seks-shop en een eindeloze rij stadsvernieuwing, met een ruime sortering gedrapeerde vitrage, bijpassende bloempotten, oplichtende tv-schermen en benen op salontafels. Zit hier het beste Chinese restaurant van Rotterdam en wijde omgeving? Komen ze hier vanuit Brussel speciaal naar toe, zoals eigenares Sjaan (“mijn achternaam doet er niet toe”) beweert?

Op het bankje in de ontvangsthal, dat meer associaties oproept met de Bijenkorf dan met China, geeft Sjaan - hoogblond, roze jasje, pettycoat, sigaret - tekst en uitleg. Wing Wah betekent zoiets als "veel geluk'. Ze is al wel tachtig keer in China geweest, zegt ze. Maar tegenwoordig, met de moderne communicatie, gaat ze nog maar één keer per jaar. Dan koopt ze linnen en porselein en blijft ze op de hoogte van de nieuwste trends. Vroeger kwam ze alleen in het communistische China, omdat het veel goedkoper was, nu gaat ze vooral naar Hongkong. Ja, ze spreekt vloeiend Chinees, geleerd van haar echtgenoot, met wie ze het restaurant 22 jaar geleden begon.

Wing Wah is geen Chinees, maar een Kantonees restaurant, al komt dat culinair gezien op hetzelfde neer. De Kantonezen reisden veel en eigenden zich gerechten uit heel China toe. Eend uit Peking, garnalen uit Sjanghai. De Kantonese keuken is zoiets als de Italiaanse, Portugese en Nederlandse keuken bij elkaar, volgens Sjaan. De meeste Chinese restaurants deugen niet, vindt ze. Ze hebben alleen maar Babi Pangang, Foe Yong Hai en Tjap Tjoy en gooien overal dezelfde saus over.

Sjaans menukaart daarentegen is culinair, taalkundig en budgettair een genot voor het voorstellingsvermogen. Wie op-en-top Chinees wil eten bestelt Pièn pi aap, à raison van 80 gulden: echte Peking-eend zoals de Chinezen het eten (de huid van de eend gerold in een pannekoekje). Voor wie het wat eenvoudiger wil houden, is ook de "gewone' versie van Peking-eend verkrijgbaar (gegrild vlees). Wie eens lekker wil griezelen moet tahoe met vissekop nemen, of boekmaag. Nee, dan liever Ngan tjam fan (handgerolde naaldbami) of Ha tossi (garnalen op toast). En tarokoekjes met kwarteleitjes klinkt ook wat aangenamer dan gestoomd buikspek. En wie zou er 25 gulden betalen voor haaievinnesoep met krab? Of 100 gulden voor verse kreeft met tausi en paprika of verse gember met lente-uien? Bovendien vind ik het een onprettig idee, zo'n speciaal voor jou vermoord beest op je bord. Met een stukje koe of kip ligt dat toch wat onpersoonlijker.

Voor wie geen wijs wordt uit de 500 gerechten maakt Sjaan gewoon een verrassing, toegesneden op ieders financiële middelen. Zo eten we heerlijke soep met enorme garnalen en blaadjes sla, gevolgd door nog lekkerder Dim sum (gestoomde garnaal met groente en loempia met azijn, allemaal kleine hapjes). Dim sum worden in China gegeten als ontbijt, maar in Nederland als voor- of hoofdgerecht. Het hoofdgerecht uit Sjaans verrassingspakket bestaat uit een schotel van varkens- en eendevlees. Daarna houdt het feest op, want toetjes vormen niet de sterkste kant van de Chinese keuken. Worden in China vooral meelgerechten en verse vruchten als dessert gegeten, in Wing Wah is dat vertaald in verscheidene soorten ijs met vruchten die in het eerste het beste restaurant verkrijgbaar zijn.

Geen ramp, want hoe heerlijk ook, na een bezoek aan Wing Wah heb je het gevoel dat je de komende drie dagen niet meer hoeft te eten. Samen met het feit dat een gemiddelde maaltijd er niet langer dan anderhalf uur duurt, is dat het enige nadeel van eten in de Rotterdamse Atjehstraat. Verder is Chinees eten op Katendrecht echt heel spannend. Terug hebben we een taxi genomen.