Angie is traag, taai, onhandig, lamlendig en ook oppervlakkig

Angie. Regie: Martin Lagestee. Met: Annemarie Röttgering, Daniël Boissevain, Hidde Schols, Derek de Lint. In 29 theaters.

Een "brutale actiefilm' wilde Martin Lagestee maken, bedoeld voor jongeren onder de vijfentwintig jaar. Dan trouwen ze, weet hij, gaan ze niet meer naar de bioscoop, en zit hij zonder publiek en zonder uitverkochte zalen. “Als je dan weet hoeveel moeite in een film zit, denk ik dat het zonde van de tijd is.” Wie Angie net heeft gezien, begrijpt niet wat hij leest, en toch staat dit alles in de informatie die deze film begeleidt. De persmap van Lagestee's regiedebuut Angie heeft ongekend weinig te maken met de film die hij heet toe te lichten. Want Angie is niet brutaal, het is geen actiefilm en alleen de jongeren die het aantrekkelijk zouden vinden om tijd te besteden aan het observeren van lamlendigheid zullen Angie aantrekkelijk vinden.

Angie is een trage, onbeholpen geregisseerde, onhandig gedraaide en tergend taai gemonteerde film vol wezenloze dialogen, die pas tegen het slot aan actie begint te doen. Het verhaal bestaat uit een oppervlakkig relaas dat, snel, snel, snel, verwijst naar een liefdeloze jeugd, een wanhopige moeder (zo goed gespeeld door Marijke Veugelers dat haar nietszeggende personage allerlei vragen oproept die Lagestee weigert te beantwoorden) en een wereld die te cynisch is om onbeschermd opgroeiende mensen enige kans op opbloeien te bieden.

De hoofdpersonen van Angie zouden een zo groot mogelijk jong publiek aan moeten spreken en zijn "dus' drie kleine criminelen van rond de twintig van zorgvuldig uiteenlopend gehouden pluimage. De voornaamste is een lachgrage vagebond die zo te zien slechts roekeloos is omdat hij niets beters weet te doen. Een tweede is een student van rijkelui's komaf met gokschulden die alleen te lenigen zijn door een kraak te zetten. Een vaag, stuurs meisje is hun trait d'union. Ze komt net uit het kindertehuis, is het vriendinnetje van de eerste, zusje van de tweede en ze prefereert het rechte pad. Zegt ze. Want wordt dat pad haar eventjes versperd dan sluit ze zich net zo gemakkelijk aan bij broer en vriend. Gedrieën belanden ze in een milieu van iets grotere criminelen, in de persoon van acteur Derek de Lint die voor de gelegenheid speelt alsof hij een speculaaspop wilde uitbeelden. Wat geweld, wat gescheld, wat geschreeuw, een enkele zwoegende erotische (?) scène en een provocerende verhaallijn (broer en zus zijn verstrikt in een incestueuze relatie) en klaar is Angie. Zonde van de tijd, zonde van de inspanning, zonde van de drie jonge acteurs, onder wie vooral Daniël Boissevain beter had verdiend dan een regisseur die hem overliet aan zijn charme.

    • Joyce Roodnat