Paul McCartney roept golven van nostalgie op

Concert: Paul McCartney. Gehoord: 9/10 Ahoy' Rotterdam.

Het was een aandoenlijk gezicht, om zaterdag in de Rotterdamse Ahoy een jochie van amper zes de tekst van Can't Buy Me Love mee te zien stamelen. Nu Paul McCartney steeds meer animo toont om oude nummers van The Beatles te zingen, krijgen zijn concerten het karakter van beschaafde familievoorstellingen. Een greep uit het indrukwekkende oeuvre van de 51-jarige McCartney maakte zoveel herinneringen los, dat zijn recente materiaal er wat bleekjes bij afstak. Uit beleefdheid werd er wel geklapt voor niemendalletjes als het titelnummer van de laatste cd Off The Ground, maar pas bij Michelle en het als verzoeknummer gespeelde Yesterday spoelde er een warme golf van diepgevoelde nostalgie door het sportpaleis.

Veelbetekened was het moment, waarop Linda McCartney's oude portretten van John Lennon en Paul McCartney aan weerszijden van het podium werden geprojecteerd. Enerzijds doet McCartney met zijn kwajongensachtige bravoure recht aan het Beatles-verleden, maar anderzijds bestond de magie van de Fab Four voor een belangrijk deel uit de wisselwerking tussen twee muzikale tegenpolen. Penny Lane en Paperback Writer werden terecht met ovaties beloond, maar Lennon zou waarschijnlijk de eerste geweest zijn om in te zien dat het potsierlijk is om Let It Be met een foeilelijk kunstmatig kerkorgel te zingen, of een overdaad aan elektronica uit de kast te halen voor een natuurgetrouwe replica van Magical Mystery Tour.

De Paul McCartney van nu omringt zich met vakbewame muzikanten, die vooral geselecteerd lijken op hun vermogen om hem er jong uit te laten zien. Terwijl Linda iets onduidelijks deed achter een altaar van gekleurde lichtjes en knuffelbeesten, nam Paul de rol van grappen en grollen verkondigende spreekstalmeester op zich. Halverwege zakte de lichtinstallatie tot vlak boven het podium voor een akoestisch "Unplugged'-gedeelte, waarin een slome versie van een oud Elvisnummer werd gevolgd door McCartney's allereerste, op veertienjarige leeftijd geschreven compositie I Lost My Little Girl.

Het contrast tussen dit lieve close harmony-liedje en het bombastische vuurwerk van Live And Let Die kon niet groter zijn, want McCartney deed er alles aan om het rumoer van de Guns'n'Roses-versie te overtreffen. Puristen konden zich afvragen of Sgt. Pepper wel mooier werd door de oorverdovende hardrockgitaren, en of het origineel van Lady Madonna ook al werd ontsierd door die opdringerige, dwars door de zangpartij gespeelde gitaarsolo.

    • Jan Vollaard