MARGRIET ESHUIJS OVER Middle of the road

Margriet Eshuijs en band treden op in de Stadsgehoorzaal Vlaardingen (14/10), Stadstheater Zoetermeer (15/10), Bolwerk Dokkum (16/10), Schouwburg Rijswijk (22/10), Nobelaer Etten Leur (27/10), Kolk Assen (29/10), tournee t/m februari.

“Van jongsaf speelde ik in bandjes. Eigenlijk ben ik uit nood gaan zingen, omdat de zanger het niet de hele avond volhield. Als een gekwelde jongeling stond ik dan Summertime te kwelen, zonder te weten waar het over ging. Als zangeres heb ik meestal gekozen voor de ballads. Die passen het beste bij mijn stem. Vroeger was "middle of the road' een etiket voor een bepaald soort muziek. Nu lijkt het wel of er een vieze bijsmaak aan zit. Mijn muziek is soms jazzy, dan weer bluesy. Het leuke van middle of the road is dat je overal aan kunt snuffelen.”

De Zaandamse zangeres en pianiste Margriet Eshuijs begint deze week een theatertournee, ter gelegenheid van haar nieuwe album The Wee Small Hours. Behalve de naar "easy listening' neigende nummers van componist en tekstdichter Maarten Peeters bevat de cd een door Robert Jan Stips gearrangeerde orkestbewerking van House For Sale, de hit waarmee Eshuijs en haar toenmalige groep Lucifer (met drummer Henny Huisman) in 1975 bekend werden. Vorig jaar werd ze vanwege haar verdiensten voor de Nederlandse lichte muziek onderscheiden met een Gouden Harp. Margriet Eshuijs geeft zangles aan het conservatorium van Alkmaar.

“Op het conservatorium wordt het onderscheid gemaakt tussen klassieke en lichte muziek. Je doet klassiek of je doet licht. Ik maak me er sterk voor dat er niet alleen met pop of met jazz wordt gewerkt, maar ook met musicalstukken en muziek van Brecht en Weill. Zo breed en zo divers mogelijk, want die dingen vallen net zo goed onder lichte muziek.”

“Eigenlijk is House For Sale een verschrikkelijk sentimentele tekst. Een draak, vonden ze het in Engeland, waar het werd uitgeroepen tot "worst single of the week'. In slechte tijden heb ik veel geld verdiend aan alle aannemers, die wilden dat ik House For Sale op hun feestjes kwam zingen. De laatste keer was het tijdens een groot congres over vastgoed. Zit ik daar met negenhonderd van die stropdassen op zaterdagmiddag, achter een vleugel in de Stopera. Ik kon het niet laten om een opmerking te maken over die klemmende deur en dat lekkende dak uit het tweede couplet. "Ik begrijp niet waarom ik dit lied hier moet komen zingen,' zei ik, "want het gaat over een rothuis!' Sindsdien heb ik uit die hoek geen aanvragen meer gehad.”