Mooi gefilmde miniserie over Hemingway mist vaart

Hemingway - Feast and Death, deel 1/2. RTL5, zaterdag, 20.00-21.50u.

Het leven van de Amerikaanse schrijver Ernest Hemingway is de ruwe grondstof voor een spannende film. Als ambulancesoldaat raakte hij gewond in de Eerste Wereldoorlog, als succesvol auteur in het Parijs van de jaren twintig was hij bevriend met Gertrude Stein, Scott Fitzgerald en Ezra Pound. Hij was oorlogscorrespondent in de Spaanse Burgeroorlog, hield van opwindende sporten als boksen en stierenvechten en trouwde vier keer. In 1961 pleegde hij, net als zijn vader drieëndertig jaar eerder, zelfmoord - naar verluidt omdat hij zijn eigen aftakeling niet wilde meemaken.

Het leven van Hemingway is het onderwerp van een vier-delige Italiaanse televisieserie die vanaf vanavond door RTL 5 wordt uitgezonden. Samen met andere paradepaardjes als Twin Peaks en The Twilight Zone, zo verklaarde programmadirecteur Bert van der Veer onlangs op een RTL 5 informatiebijeenkomst, moet Hemingway - Feast and Death de hoger opgeleide kijkers trekken waar de adverteerders van de nieuwe zender op mikken.

Dat zal nog moeilijk worden. Niet dat Feast and Death niet chic genoeg is: de art direction is goed, de fotografie is mooi en de begintitels beloven onder meer Bruno Ganz als Ezra Pound, Joe Pesci als John Dos Passos en Karen Black als Martha Gellhorn. Maar de eerste twee delen van de miniserie missen vaart en spanning - ondanks de spectaculaire locaties in Amerika en Europa - en worden verbazingwekkend houterig gespeeld.

Feast and Death begint sterk. We zien Hemingway's vader in de minuten voorafgaand aan zijn zelfmoord: Oak Park, Illinois 1928. Hij loopt een trap af, langs safaritrofeeën en een opgehangen jachtgeweer (een vooruitwijzing naar Hemingway's eigen zelfmoord) en kijkt door het raam een flashback in. Hij is met zoon Ernest in een kano op weg naar een indianenkamp om als arts een vrouw te helpen bij een moeilijke bevalling - een gebeurtenis die door Hemingway werd verwerkt in een van zijn bekendste verhalen, "Indian Camp'. De flashback is sfeervol totdat de figuren gaan praten. De briljant beknopte dialogen uit Hemingway's short story blijken veranderd in een gedragen Hollywood-Amerikaans dat ruim baan geeft aan sentiment van het genre "Is it hard to die, daddie?'

De flashbacks die volgen - dit keer van Hemingway (Victor Garber) zelf, als hij voor de begrafenis van zijn vader per trein teruggaat naar het ouderlijk huis - maken de film er niet beter op. Of het verhaal zich nu afspeelt aan het front of in het ziekenhuis (A Farewell to Arms), in Havana 1928 of Parijs 1920 (A Moveable Feast), het enige spektakel is de mate van overacting. Zelfs Joe Pesci, de enige bekende acteur die in de eerste aflevering optreedt, kan Feast and Death niet redden van de schaapachtigheid.

Saai, saai, saai is de conclusie na het bekijken van Feast and Death. Hadden ze over Hemingway maar een documentaire gemaakt; het leven van Amerika's grootste stilist heeft geen romantisering nodig om zelfs de fanatiekste zapper twee avonden lang te boeien.