CNN: Ooggetuige of katalysator?

In Europa kijkt gemiddeld een procent van de mensen die CNN kunnen ontvangen regelmatig naar dit station: de hoger opgeleiden in de hogere inkomensgroepen. Maar de kijkcijfers stijgen gestaag en als zich ergens een onverwachte crisis voordoet, schakelt men massaal over naar CNN. Van de droom van "televisionair' Ted Turner klautert CNN op tot een televisiestation met een steeds hogere status. Een gesprek met Peter Vesey, vice-president van CNN International en de hoogst verantwoordelijke voor de journalistieke inhoud van dat nieuwsstation. "Niet iedereen hoeft het met onze grenzen eens te zijn.'

"Waar we scherp op gelet hebben, is om niet teveel afschuwelijke details uit te zenden'', zegt Peter Vesey, vice-president van CNN International en de hoogst verantwoordelijke voor de journalistieke inhoud van dat nieuwsstation. We praten over de beelden van een door Aideed-aanhangers voortgesleurde gedode Amerikaanse soldaat in Somalië, beelden die veel commotie teweeg brachten nadat ze begin deze week in de bijna 140 miljoen door CNN te bereiken huishoudens waren te zien. ""We hebben die beelden zeer zorgvuldig bewerkt, ten eerste om te voorkomen dat ze als te shockerend of walgelijk op het publiek overkwamen. Het gegeven op zich van het voorttrekken van dat lijk was al voldoende. Ook hebben we voorkomen dat die gedode soldaat ook maar enigszins herkenbaar was. Toen aan die twee voorwaarden was voldaan, besloten we het uit te zenden.''

Ook aan de uitzending van een gevangen en zichtbaar verwonde Amerikaanse piloot in Somalië is bij CNN een lange discussie vooraf gegaan. De vraag of CNN voor die beelden de hulp van een Aideed-bevriend camerateam moest inroepen, wordt door Vesey ontkennend beantwoord. ""We maken alleen gebruik van neutrale Somaliërs die voor ons met camera's op stap gaan en onze belangen daar behartigen. Via hen hebben we die beelden gekregen. Ook kregen we er een aantal van het nationale Somalische televisienieuws.''

Onmiddellijk na het vertonen van de gruwelijke scènes stak in de Verenigde Staten een golf van verontwaardiging op en besloot president Clinton de troepen in Somalië te versterken. Gelooft Vesey niet dat het tonen van dit soort beelden de escalatie van het conflict in de hand kan werken? ""Volgens mij was het conflict ook zonder ons geëscaleerd, na de dood van die twaalf Amerikaanse soldaten. Wij hebben alleen maar uitgelegd wat er gaande is en het veranderende karakter van het conflict geïllustreerd met beelden. Daarmee hebben we ongetwijfeld tot publieke discussie aangezet over wat we in Somalië wel en niet zouden moeten doen. Wij doen in dat debat natuurlijk geen aanbeveling; dat is niet onze taak.''

Inmiddels zijn vijf Somalische CNN-chauffeurs omgekomen, stelt Vesey bitter vast. ""We zijn ons pijnlijk bewust van risico's, de wreedheid en de willekeur. In dit conflict zijn cameramensen en reporters van de zogenaamde Westerse pers een doelwit.'' Een zorgwekkende tendens die de CNN-directeur ook in Moskou bespeurde. Al voor de ontzetting van het Russische parlement werden Westerse cameramensen door Jeltsin-tegenstanders aangevallen en toen het Witte Huis onder vuur lag sneuvelde een ARD-cameraman. Het verschil is echter, zegt Vesey, dat in Somalië en het voormalige Joegoslavië de notie volstrekt ontbreekt dat een camerateam (althans, dat van CNN) onafhankelijk is en dus met respect dient te worden bejegend. CNN prijst zich gelukkig met "slechts' één zwaar gewond lid van een cameraploeg in ex-Joegoslavië.

Het beleg van het Witte Huis in Moskou versloeg CNN met een team van 30 mensen, waaronder zes verslaggevers. Er stonden permanent drie live-camera's opgesteld: bovenin het CNN-kantoor, op de wolkenkrabber achter het Witte Huis en in het Kremlin. Daarnaast liepen verschillende ploegen rond om opnamen te maken, onder meer in het parlementsgebouw, tot het moment dat de tanks in stelling werden gebracht. Later toonde CNN wel - opgenomen - beelden van de laatste uren in Witte Huis. ""Dit is Hollywood niet'' zei Steve Hurst desondanks verontschuldigend, omdat om veiligheidsredenen niet alle gedroomde cameralocaties konden worden gekozen.

""Je kan niet overal op het gewenste moment zijn'', stelt Vesey vast. ""Maar volgens mij hebben we toch het geluk gehad dat we in Moskou, ondanks de chaotische en gevaarlijke omstandigheden, alle belangrijke momenten hebben gecovered - live òf opgenomen.''

Niet alleen het "Crisis in Moscow'-verslag, maar ook de kijkcijfers stemmen de CNN-directeur tevreden. ""In de Verenigde Staten was de kijkdichtheid heel hoog, zoals altijd in tijden van belangrijk nieuws. Uit persreacties in Europa en de ruwe cijfers maak ik op, dat er naar CNN International de afgelopen week ook zeer goed gekeken is, en op maandag buitengewoon goed.'' Een andere indicatie voor de hoge belangstelling is het aantal televisiestations dat beelden van CNN overneemt. Voor de betaling daarvan is CNN in veel gevallen overigens afhankelijk van de goede wil van de lokale stations.

CNN is een financieel succes; in de afgelopen drie jaar wist het station de winst bijna te vertienvoudigen: van $ 14 miljoen in 1990 tot een geschatte winst van over de $ 100 miljoen dit jaar. Maar een vetpot is zo'n live-spektakel uit Moskou niet, haast Vesey zich te zeggen: ""De inkomsten wegen niet op tegen de enorme kosten van zo'n operatie. Bovendien: adverteerders trekken vaak hun spotjes terug tijdens dit soort gebeurtenissen. Waar zo'n verslag vooral goed voor is, is het versterken van onze reputatie. En dat is ons ook veel waard.'' Hij hoopt er op de lange duur CNN-kijkers mee te winnen. ""Het is niet allemaal wreedheid en verschrikking wat wij brengen; of het nu goed of slecht nieuws, oorlog of vrede is, wij zijn er voor dat venster op de wereld.''

CNN is in 1980 in Atlanta opgericht door "televisionair' Ted Turner. Het zond aanvankelijk vanuit Atlanta alleen uit in de VS, de doorbraak van de wereldwijde dochter CNN International kwam in 1989, toen er in de wereld veel gebeurde: Val van de Muur, ontruiming van het Plein van de Hemelse vrede in Peking. ""CNN is in de VS begonnen als een station dat 24 uur per dag nieuws uitzond. Dat was toen een radicaal nieuw idee van Ted Turner. Hij zag CNN als een vorm van openbare dienstverlening. Na verloop van tijd besloot hij om eens te kijken of hij die kon uitbreiden over de hele wereld. In 1982 werd het Amerikaanse binnenlandse programma opgestraald naar een satelliet boven de Stille Oceaan; in 1985 bracht een tweede satelliet een samenstel van twee Amerikaanse netten, CNN en Headline News, binnen het bereik van Europa; een derde, Russische satelliet gaf ons programma in 1988 door naar Azië en Afrika, en dat zelfde jaar werd CNN's Amerikaanse programma via nog een satelliet verspreid naar Latijns-Amerika.

""Ted Turner kreeg zijn plan voor een mondiaal nieuwsnet niet eens zoveel later dan dat voor een nationaal Amerikaans net. Maar dat we nu een apart programma kunnen maken voor een internationaal publiek, met internationaal nieuws, sport- en zakelijk nieuws en het weer, is mogelijk geworden door Turners succes op de binnenlandse markt. Die internationale uitzendingen deed hij er aanvankelijk bij. De afgelopen drie jaar is de internationale tak echt van belang geworden. Mijn taak daarin was en is de opzet van een apart internationaal programma: een geheel losstaande internationale versie van CNN, een station dat 24 uur per dag nieuws en actualiteiten uitzendt voor mensen in Amsterdam, Parijs, Buenos Aires en Manila.''

In Europa kijkt gemiddeld 1 procent van de mensen die CNN kunnen ontvangen ook regelmatig naar het station, en dat zijn de hoger opgeleiden in de hogere inkomensgroepen. ""Maar over de hele linie gaan onze kijkcijfers omhoog'' zegt de CNN-directeur. ""Het is zeer de moeite waard voor zo'n trouw publiek onder de hogere sociaal-economische geledingen uit te zenden. De Amerikaanse uitzendingen van CNN trekken gemiddeld een half tot driekwart procent, en dat in een land met een heel homogene taal, cultuur en behoefte aan nieuws over het eigen land. We hebben nooit de opzet gehad om met de amusementsomroep te concurreren. We hebben altijd gemikt op een, hopelijk groeiend, maar toch relatief klein deel van de totale markt.

""Het is heel hoopgevend dat ook steeds meer jonge mensen naar CNN kijken, zowel met de bedoeling hun kennis en begrip van het Engels te vergroten als uit een natuurlijke interesse voor wat er in de wereld omgaat. Dus we hebben goede hoop voor de verdere toekomst. Natuurlijk zouden we onze basis willen verbreden tot meer dan een elitepubliek. Aan de andere kant hoeven we in Europa geen 40 miljoen kijkers te hebben voordat we van een succes spreken.''

bpDe droom van Ted Turner was om door middel van mondiale televisie een "global village' te creëren, waarin volkeren nader tot elkaar komen. Daarin is hij in zoverre geslaagd, dat gedurende de voornaamste crises waarvan CNN in de afgelopen jaren verslag deed, het station geregeld als boodschapper dan wel katalysator in het conflict fungeerde. Voorbeelden daarvan te over: Khadaffi die tijdens de Golfoorlog via CNN zijn vredesplan bekend maakte, de Russische minister van buitenlandse zaken die eind '89 allereerst via CNN de Amerikaanse invasie van Panama verwierp en Bush' bekende uitspraak: ""Ik steek meer op van CNN dan van de CIA.'' Het station heeft zich als een belangrijk diplomatiek kanaal ontwikkeld, want, zoals H.W. Sandberg donderdag in Het Parool over het zijns inziens "onmisbare' station opmerkte: ""Het vervult namelijk, naast de functie van visueel nieuwsbrenger aan het publiek, ook nog de functie van informant van degenen die de beslissingen moeten nemen en standpunten moeten innemen.''

xpGeen wonder dat het succes van CNN anderen op een idee brengt. Binnenkort krijgt het station op het wereldtoneel concurrentie van Sky News International, het in oorsprong Britse satellietkanaal van Rupert Murdoch. Daarnaast zal BBC World Service Television, nu te ontvangen in delen van Afrika en Azië, zich volgend jaar ook op Europa richten. Vreest Vesey deze concurrentie? ""In Europa is de aanwezigheid van Sky News al voelbaar. We merken het niet iedere dag, omdat Sky News zich nog sterk op Britse onderwerpen richt, terwijl onze programma's zich steeds duidelijker internationaal oriënteren. Dat geeft ons een heel sterke positie. We zullen zien wat er terecht komt van Murdochs plannen. Nu ook de BBC plannen heeft in die richting, en nog een aantal anderen, Reuters bijvoorbeeld, zullen we binnenkort waarschijnlijk niet meer in de luxe-positie verkeren de enige te zijn.

""Met zo'n onderneming is heel veel geld en een enorm investeringsrisico gemoeid; er zijn satellieten voor nodig die soms nog niet eens gelanceerd zijn. Je moet zorgen voor nieuwsgaring èn voor een gespecialiseerde programma-organisatie. Ted Turner heeft er dertien jaar over gedaan om te komen waar hij nu is. Ook de concurrentie zal de tijd nodig hebben, en financiële en andere middelen. Het is allemaal natuurlijk heel verleidelijk, maar er is nu eenmaal een groot verschil tussen droom en daad. En daarom laat de BBC, die onze concurrent is, en een sterke concurrent in het Aziatische deel van de Stille Oceaan, zich buiten Azië nog altijd nauwelijks zien. Het is verre van gemakkelijk te realiseren. Als het vlug en gemakkelijk kon, dan had de BBC het wel al gerealiseerd.''

Ter bestrijding van het Amerikaans etnocentrisme in de uitzendingen is het personeel van CNN International op straffe van een boete gehouden aan het gebod nooit van ""buitenlands” of ""in ons land” te spreken. CNN weet langzamerhand ook het odium van louter signalerend station van zich af te schudden. Onlangs maakte de Utrechtse historicus en Amerikanist M. van Rossem in een jubelstuk over CNN in de Volkskrant een kanttekening bij de veelgehoorde kritiek dat de zender ""achtergronden en analyse” ontbeert: “Ten eerste valt dit nogal mee: er zijn voortdurend deskundige uitleggers aan het woord. Op CNN hoorde ik Kissinger een uur lang volstrekt overtuigend argumenteren dat interventie in Bosnië een onzinnige zaak zou zijn. Ten tweede doet dit bezwaar er eigenlijk niets toe. De televisie dient beeld te leveren; achtergronden en analyse zijn van secundaire betekenis. Wie achtergronden en analyses zoekt, moet een goede krant lezen of een serieus weekblad.”

Een verslaggever en Balkan-specialist van de BBC World Service, Misha Glenny, beweerde naar aanleiding van de oorlog in het voormalige Joegoslavië dat televisie qualitate qua niet geschikt is om genoeg achtergrondinformatie te geven. Televisie heeft de neiging het detail te tonen - wat is er gaande op het slagveld zèlf? - zonder te analyseren wat de diepere oorzaken zijn of waar het conflict in wezen over gaat. ""Het is jammer dat dagbladjournalistiek tegenwoordig weinig méér is dan een luxe en dat de televisie de agenda bepaalt'', betoogde Glenny. Televisie heeft volgens hem de misdaden van de Serviërs weliswaar zichtbaar gemaakt, maar ""heeft de achtergronden ervan onzichtbaar gelaten, waardoor oorzaken en symptomen van de oorlog doorelkaar zijn gaan lopen''.

""In principe heeft hij gelijk'', geeft Vesey toe. ""Dat geldt voor de meeste televisieprogramma's. Het is volgens mij zowel een zwakte als een sterk punt van het medium televisie, dat het er inderdaad toe neigt om zich te concentreren op het ogenblik en te laten zien, vaak op een heel realistische wijze, wat er gaande is. Anderzijds laat televisie het vaak afweten als het gaat om de diepere achtergronden. Bij CNN doen we er, vind ik, alles aan om die zwakke plek te versterken door steeds meer thema-programma's te brengen, speciale uitzendingen van een half uur, die ingaan op de achtergronden van zulke kwesties.

""We streven ernaar om steeds meer werk te maken van achtergrondreportages, om de dingen in perspectief te brengen en om langere interviews met vooraanstaande mensen in het nieuws te maken. Niettemin is er nog altijd een grote rol weggelegd voor de gedrukte media. Die kunnen veel dingen veel beter dan de televisie. We willen dan ook niet concurreren met onze collega's bij kranten en tijdschrijften. Maar we kunnen zelf nog een stuk beter worden als we daar de nodige tijd en middelen aan besteden.''

Ook de Kroatische schrijfster Slavenka Drakulic klaagde de tv-berichtgeving aan over de oorlog in ex-Joegoslavië. Ze kwalificeerde bepaalde beelden van stervende kinderen als ""perverse stervensporno''; de kijker wordt keer op keer geconfronteerd met gedetailleerde beelden van stervende kinderen en bloederige taferelen, waardoor volgens haar afstomping onstaat. ""Wij zijn begonnen te geloven in onze rol'', schreef Drakulic, ""dat het mogelijk is om voor publiek te spelen. Alsof de oorlog theater is.''

Hoewel het lijkt of er steeds minder terughoudendheid is, bestaat er wel degelijk een vorm van zelfcensuur bij CNN, zoals al uit het Somalische voorbeeld bleek. “Er zijn allerlei beelden die we niet laten zien”, zegt Vesey, ""uitsluitend omdat ze zó schokkend zijn dat dat de rest van de reportage zou overheersen. De berichten zijn al behoorlijk schokkend, en het blijkt dat die oorlog een tamelijk gruwelijke aangelegenheid is - niemand hoeft zich er zorgen over te maken of dàt overkomt. Er zijn grenzen aan hoe ver je redelijkerwijs kunt gaan, vinden wij, al hoeft niet iedereen het met onze grenzen eens te zijn.”

Maar kunt u iets preciezer omschrijven wat de criteria zijn, wanneer u zegt: dit zou de berichtgeving schaden, gewoon omdat het iets toont dat de kijkers er niet meer bij kunnen hebben?

""Er is geen algemene regel te geven, het is iets waar je een redactioneel oog voor moet hebben. Als een beeld zo schokkend is dat de kijkers niet meer zouden luisteren naar wat er gezegd wordt en zich alleen nog maar dat beeld herinneren, dan gebruiken we zo'n beeld niet. En dat geldt niet alleen voor Joegoslavië, dat geldt heel algemeen.

""Wat betreft Joegoslavië vind ik dat we in elk geval méér moeten doen dan de dagelijkse beelden tonen. We doen extra moeite om telkens weer de achtergronden uit te leggen: de reden waarom de standpunten zo sterk variëren, en waarom de VS en Europa niets kunnen doen. Het voormalige Joegoslavië vereist veel uitleg. Zonder te beweren dat we dat briljant hebben gedaan, we hebben het in elk geval op de cruciale momenten telkens weer geprobeerd.''

De idealist Ted Turner meende dat CNN ertoe zou bijdragen de mensen nader tot elkaar te brengen. In hoeverre is dat doel volgens u door CNN dichterbij gebracht?

""Turner is een ideale werkgever voor een journalist, want hij bemoeit zich niet me je werk. Het is een man met zeer uitgesproken meningen, maar daar valt hij ons nooit mee lastig. Hij wil dat CNN krachtig en onafhankelijk is. Dus houdt hij zich verre van alle redactionele kwesties en richt hij zich op de bedrijfsvoering en de verdere uitbouw. Hij doet van tijd tot tijd nog wel uitspraken in de trant van ""de wereldvrede bevorderen'', hij droomt daar wel van, net als van een volmaakt milieu en het behoud van een heleboel biologische soorten... Het is een man met veel waardevolle meningen, maar we nemen die niet dagelijks mee naar ons werk. We doen wat we doen, en we zijn op geen enkele manier gebonden of verplicht aan zijn filosofische denkbeelden.

""Er bestaat een toenemende behoefte bij steeds meer mensen aan hetzelfde soort informatie. Iedereen die beslissingen neemt in regeringen, in zaken, in de journalistiek, heeft behoefte aan zoveel mogelijk kennis in een steeds kleiner wordende wereld. Of dat het onderlinge begrip vergroot, weet ik niet. Maar het vergroot in elk geval wel het aantal kijkers in de wereld dat goed op de hoogte is. Dat is ons doel, en niets meer.

""We willen de best mogelijke informatie geven, volgens de best mogelijke journalistieke maatstaven van juistheid, billijkheid en evenwichtigheid. We willen op een heel verantwoorde manier live berichten over grote actuele gebeurtenissen. Dat hoort bij ons vak als journalist. Maar meer niet. We hebben geen grootse dromen dat in onze tijd de wereldvrede zal uitbreken of dat iedereen opeens van elkaar gaat houden. Als dat een gunstig gevolg is, prima. Maar daar is het ons niet om te doen.''

CNN wil meer plaatselijk nieuws opnemen, of meer nationale gezichtspunten uit Europa, Azië of waar dan ook, omdat vaak wordt gezegd dat CNN te Amerikaans is. Hoe rijmt u die dingen?

""We zijn bezig onze uitzendingen te internationaliseren, en we doen dat door te zorgen dat zowel voor als achter de camera bekwame journalisten uit diverse delen van de wereld staan. Zo proberen we zowel inhoudelijk als uiterlijk een meer internationale nieuwsvoorziening te bieden. In de diverse regio's doen we ons best om die actualiteiten te brengen die ter plaatse van het grootste belang zijn. We hebben bijvoorbeeld zojuist een project van een jaar afgesloten waarin we alle aspecten van de Europese eenwording hebben belicht. Het programma heette Europe, an Uncertain Union. We zijn ingegaan op alle relevantie kwesties: economie, politiek, vluchtelingen, cultuurkwesties, wat er politiek speelt tussen de landen van Europa onderling - en met die werkwijze tonen we onze interesse in de kwesties die in Europa van het grootste belang zijn. Maar tegelijkertijd was die serie van grote waarde voor onze kijkers in Azië en Latijns-Amerika. Als het in Europa avond is, proberen we extra aandacht te schenken aan het belangrijkste nieuws van de dag uit deze regio. Dus een betere verslaggeving over de regio's en de internationalisering van CNN sluiten elkaar geenszins uit.''

Raakt CNN soms niet tezeer betrokken bij de nieuwsontwikkelingen in plaats van als getuige te berichten over wereldgebeurtenissen? Denk aan de Golfoorlog: Peter Arnett die bij Saddam Hoessein werd uitgenodigd, de filmpjes waarin Hoessein een gegijzeld kind over de bol aaide en de Amerikaanse leiders die via CNN hun boodschap aan Hoessein uitdroegen. Hoe kan een belangrijk medium als CNN zijn onafhankelijkheid bewaren?

""Wij bewaren onze onafhankelijkheid ten eerste door op de mogelijkheid van beïnvloeding te wijzen, telkens wanneer die zich voordoet. Wanneer tijdens de Golfoorlog onze berichtgeving onderhevig was aan beperkingen - censuur voor- of achteraf - hebben we daar steeds op gewezen. In zo'n extreem geval als een oorlog, waarin regeringen en individuele figuren zulke grote belangen vertegenwoordigen en ze je in hun macht hebben, omdat ze de enigen zijn die informatie kunnen geven, doen we extra moeite om onze kijkers bewust te maken van dat proces. We brengen ze ervan op de hoogte dat we geen verslag doen als onafhankelijke journalisten, maar vertellen wat wij zelf te horen hebben gekregen.

""Als we worden "gebruikt' door Saddam Hoessein of George Bush als middel om tegen elkaar te praten, of als zij hun gedrag aanpassen omdat ze weten dat iedereen kijkt, dan is dat misschien niet gezond. Maar voor ons was van belang dat we op zulke momenten al onze kijkers van dat gegeven op de hoogte konden brengen. U en ik wisten hetzelfde, en vaak ook hetzelfde als George Bush wist, of Saddam Hussein. Ter compensatie deden we ook extra moeite om ook alle overige opinieleiders aan het woord te laten, van koning Hoessein van Jordanië tot Türgüt Özal en Mubarak, de zogeheten aanhang van Irak in de Arabische wereld en de zogeheten aanhang van de Arabisch-Amerikaanse alliantie.

""Ik vind dat we ons veel moeite getroosten om alle bestaande gezichtspunten aan de orde te laten komen in dat soort omstandigheden. En dat is een bescherming tegen alles wat door andere betrokkenen is gezegd of genuanceerd. Zo zijn we echt in staat een evenwichtig beeld te geven: we kunnen niemand voorschrijven wat ze moeten zeggen of verzwijgen, maar we kunnen wèl hun verhaal tegen andere legitieme verhalen afwegen.

""Toen we tijdens de Golfoorlog overal voor dichte deuren kwamen, waren we daar heel ongelukkig mee. Wij wisten, en onze kijkers wisten, dat we vrijwel volledig gekneveld waren. Hoe spectaculair de oorlog ook was voor CNN, we waren in journalistiek opzicht zeer sterk beperkt in wat we konden doen of zeggen. Van onafhankelijke berichtgeving was geen sprake. Het enige dat je dan kan doen is tegenover het publiek zo duidelijk en eerlijk mogelijk zijn. Het grootste probleem in het algemeen ia dat we niet genoeg, of niet op tijd, beeldmateriaal kunnen krijgen uit de ontwikkelingslanden. Daardoor kunnen we niet zo dicht op de gebeurtenissen in dat deel van de wereld zitten als we wel zouden willen. Dat is dus een technisch probleem - dat ons meer parten speelt dan wat ook.''

Volgens Michael Crichton, schrijver van het boek "Jurassic Park', bestaat bij de televisie een sterke neiging tot polariseren. Het medium is zo snel en beschikt maar over zo'n beperkte tijd, dat de publieke discussie vertekend raakt doordat er alleen maar extreme standpunten aan bod komen en er geen tijd overblijft voor nuances en subtiliteiten. Daardoor, meent hij, raakt de kijker geprikkeld of verliest hij zijn belangstelling. Hij gebruikt voor dat verschijnsel de term "Crossfire syndrome', naar het bekende CNN-programma.

""Bij alles wat wij doen hebben we geleerd tot op heel grote hoogte te vertrouwen op de intelligentie van ons publiek'', reageert de CNN-directeur. ""De opvatting dat wij mensen die naar ons kijken op een ongewenste manier beïnvloeden is volgens mij, althans in het geval van CNN International, een misvatting. Onze kijkers hebben een enorme variatie aan andere informatiebronnen tot hun beschikking, waaronder andere vormen van televisie en een veelheid aan gedrukte publikaties. Zij beseffen, denk ik, dat wij hun intelligentie onderkennen.

""Een van de dingen die wij pertinent weigeren te doen is mensen voorschrijven wat ze ergens over moeten denken. We leggen de nadruk op het verhaal, op de feiten; we geven wel de grote lijnen van de controverse aan, maar we willen op geen enkele wijze de indruk wekken dat het ene standpunt juister zou zijn dan het ander. We willen onze kijkers ook geen conclusies uit onze analyses opdringen. Die analyses zijn nooit ónze analyses, maar die van externe deskundigen, academici of de hoofrolspelers zelf. Dus ik vind niet dat men kan zeggen dat wij de discussie afbakenen - wij illustreren alleen. Wij zijn een goede primaire bron van informatie voor wat er gaande is. We proberen niet het eerste kladboek van de geschiedenis te schrijven, hoewel steeds meer historici ons citeren alsof dat wel zo is.''