Bijbel biedt geen grond voor dictaat aan vrouw

In zijn artikel "Vrouw mag niet heersen over de man' in NRC Handelsblad van 2 oktober, merkt P.C. den Uil op dat het een misverstand is om te stellen dat de SGP op 25 september in Putten de klok heeft teruggezet. Ik kan dat echter bestrijden aan de hand van een aan mij gerichte brief van 10 augustus 1984, waarin de SGP aangeeft dat het hoofdbestuur positief heeft gereageerd op een verzoek van een vrouw om lid te worden, en mij tevens adviseert me als lid aan te melden bij de Haagse kiesvereniging. Ze is op dat advies nooit teruggekomen, ergo: de SGP is op 25 september wel degelijk teruggegaan in de tijd.

Voorzover er al moet worden gediscussieerd over de interpretatie van bijbelse noties behoort dat niet in een krant plaats te vinden, dus ik ga niet in op hetgeen Den Uil noemt. Ik houd staande dat de voorstellen van het hoofdbestuur zijn uitgegaan van een voor-geprogrammeerd bijbels denken. Intussen word ik in die opvatting door vele theologen in SGP-kring gesteund.

In plaats van zaken te noemen die (vanzelfsprekend) niet concreet in de bijbel staan had Den Uil beter een voorbeeld kunnen geven van veranderd bijbels denken. Zo werd de slavernij met een beroep op de bijbel eeuwenlang goedgekeurd, maar geen enkele christen kan zich daar nu nog in vinden. Overigens ligt daar ook de crux in het denken binnen de SGP. Den Uil en de zijnen durven de confrontatie met een studie die mogelijk tot een andere uitkomst leidt dan die zij altijd voor juist hebben gehouden - toegegeven, dat is ook best wennen! - niet aan. Liever verheffen zij traditie tot principe.

Wetend hoe aan de behoudende kant van de SGP werd gedacht heeft de werkgroep Bouwen getracht op basis van wederzijdse concessies te komen tot een compromisvoorstel dat mogelijk voor de gehele partij aanvaardbaar zou zijn. Zij verdient dan ook iets anders dan de sneer die Den Uil aan haar adres uitdeelt. Zij trachtte in ieder geval politiek te bedrijven. Maar haar amendement, ingediend door enkele kiesverenigingen, werd op 25 september zelfs niet in bespreking genomen.

Voor alle duidelijkheid: Ik zou er gelukkig mee zijn geweest als de SGP het beperkte vrouwenlidmaatschap had aanvaard. Dat zou voor de vrouwen die willen toetreden acceptabel zijn geweest en het had de zaak teruggebracht tot waar ze hoort: een interne partij-aangelegenheid. Die oplossing zou de SGP naar buiten toe ook aanzienlijk minder hebben geschaad en zou haar bij de komende verkiezingen minder stemmen hebben gekost.

De verwijzing van Den Uil naar de ontwikkelingen binnen de ARP en zijn opmerking dat juist deze verontrusting hebben gegeven bij de (door hem gesteunde) behoudende vleugel van de partij, wekt de indruk dat hij die angst heeft aangewakkerd. Welnu, die angst regeerde - als slechte raadgever - op 25 september ook in Putten.

Natuurlijk mogen vrouwen, zoals Den Uil stelt, van zichzelf vinden dat zij een bijbelse plaats innemen door niet in de politiek te gaan. Het is echter een andere zaak om dat aan vrouwen, die op grond van die zelfde bijbel anders denken, per dictaat op te leggen.

Bij de mededeling van Den Uil dat hij zoveel doet bij de verzorging van zijn kinderen en anderszins val ik niet van bewondering achterover. Hij geeft daarin precies weer wat God heeft bedoeld toen Hij de mens schiep: dienstbaar aan elkaar vervullen man en vrouw samen Gods Beeld.

Tot slot neem ik op gezag van Den Uil aan dat hij er niet op uit is groepen medeburgers doelbewust te vernederen of tot die vernedering aanzetten te geven, maar de objectieve lezer zal niet kunnen ontkomen aan de constatering dat zijn artikel agressiviteit uitstraalt.