Gutterball relativeert eigen virtuositeit

Concert: Gutterball. Gehoord: 6/10 Eland, Delft. Herhaling: 7/10 Vera, Groningen; 8/10 Doornroosje, Nijmegen; 9/10 Tivoli, Utrecht; 10/10 Effenaar, Eindhoven; 12/11 Sleepin/Arena, Amsterdam.

Er zijn weinig concerten zo feestelijk dat voor het publiek nog maar één ding in het leven te wensen overblijft: bij die band daar op het podium te horen. Er zijn maar weinig groepen die laten zien dat ze plezier hebben in het ter plekke creëren, in plaats van genoegzaam een eerdere creatie te reproduceren. En er zullen maar weinig bands zijn die het onderling zo met elkaar kunnen vinden als de Amerikaanse groep Gutterball.

Toen er aan het eind van het optreden nauwelijks nog snaren op de gitaren zaten, had zanger/gitarist Steve Wynn ook geen microfoon meer nodig. Hij ging op de monitorbox zitten en zong zijn teksten recht in het gezicht van de eerste rij aanwezigen. Ondertussen bespeelde Bryan Harvey wat er over was van zijn gitaar met een mondharmonika, schuurde Stephen McCarthy een voetpedaal over de gitaarhals en tikte drummer Johnny Hott met een rammelaar op een houten plank.

De leden van Gutterball hebben allen een historie in andere bands. De bekendste daarvan is The Dream Syndicate, waar zanger Steve Wynn in 1982 al een gedenkwaardige lp mee maakte, The Days of Wine and Roses. Zijn stem heeft zich sindsdien ontwikkeld van een onvaste Lou Reed-achtige klank tot een gemeen geluid. Hij geeft de nummers op de debuut-cd van Gutterball (1993) daarmee een snijdende vanzelfsprekendheid. De losse stijl van drie jengelende gitaren en een onverstoorbaar op de trommels meppende drummer, leidden op deze cd tot songs met een archetypisch soort schoonheid. Het dranklied (One by One), het liedje van verlangen (When You Make Up Your Mind), het robuuste eerbetoon (Lester Young) en iets over de romantiek van de eenzaamheid (Motorcycle Boy).

De als een dronken man over de stoep zwalkende koortjes van zijn gitaristen illustreerden ook gisteravond de doorleefde karakters van Wynn's teksten. Tegelijkertijd relativeerden ze hun neiging tot het groteske, zoals gitarist McCarthy zijn eigen snarenvirtuositeit ironiseerde door een hele fles Spa als bottleneck te gebruiken.

    • Hester Carvalho