Twee honden, één kat en tien clichés

Homeward Bound. Regie: Duwayne Dunham. Met de stemmen van Rick Hancké, Michael Pas, Maria Lindes. In 25 theaters.

Ook voor wie zijn kinderen niet wil blootstellen aan mensenetende dinosaurussen heeft de bioscoop komende herfstvakantie iets te bieden. Overwogen kan worden om naar Homeward Bound te gaan, waarvoor Duwayne Dunham voornamelijk twee honden en een poes regisseerde. Hij droeg er zorg voor consequent het lage point of view van de dieren aan te houden, zodat we bijvoorbeeld leren inzien waarom dameskuiten zo uitnodigen tot een lekkere stoeibeet. Verder komen we te weten hoe het is om zo hard naar je netgevulde etensbak te scheuren dat bij het afremmen de hondebrokken om je oren vliegen.

De film is een remake van The Incredible Journey uit 1963, en vertelt hetzelfde verhaal: twee honden en een kat worden gescheiden van een mensenfamilie maar laten het er niet bij zitten. Ze gaan op pad en bereiken "hun' mensen na een tocht door de wildernis over grote afstand en vol uiteenlopende gevaren. Daarbij wordt het publiek nauwkeurig op de hoogte gehouden van hun emoties, gedachten en overwegingen. Want de Disney-studio's synchroniseerden de gesprekken die deze dieren voeren na met mensenstemmen. Gelaatsuitdrukkingen en bewegingen van de dieren zijn daarbij zo vastgelegd en gemonteerd dat het inderdaad lijkt of de dieren menen wat we ze horen zeggen. De Nederlandse nasynhronisatie kwam in België tot stand en is zeer geslaagd. Vooral de stem van Michael Pas is een feest. Met verve heeft hij zich ingeleefd in de gedachten van de jonge hond en de manier waarop dat dier zich zou uitdrukken als je hem zou verstaan.

In Homeward Bound maken we kennis met de oude wijze hond Nestor, zijn onstuimige jonge soortgenoot Mazzel en de nuffige angora-siamees Sissy. Ze zijn de equivalenten van de drie kinderen bij wie ze horen en kibbelen navenant met elkaar. Maar als het erop aankomt staan ze elkaar door dik en dun bij, of er nu eentje verdwijnt in de kolkende golven van een waterval, of dat er een loerende poema om de tuin moet worden geleid. Het spreekt vanzelf dat de film er zorg voor draagt dat kinderen zich gemakkelijk kunnen identificeren met de dieren en hun avonturen en de tocht door woud en gebergte biedt allerlei mogelijkheden voor grappige ontmoetingen: een nieuwsgierig wasbeertje, een stinkdier in een holle boom of een nest jonge beren.

Homeward Bound is voor jonge kinderen uitermate aantrekkelijk, maar minder uit te houden voor de ouders, tantes of buurmannen die ze begeleiden. Naast het spannende, grappige en op de juiste momenten sentimentele verhaal van de dieren speelt zich een onuitstaanbaar clichématig, mensenverhaal af tussen abominabel gespeelde personages. Kinderen valt dat niet zo op: zij kunnen de overvloedige dialogen en tuttig vertelde verwikkelingen tussen de moeder, haar nieuwe man en haar drie kinderen toch niet volgen en wachten gewoon tot het verhaal van de poes en honden doorgaat. Maar grote mensen zien zich gedwongen om ook dat gezeur te volgen en dat valt niet mee.

    • Joyce Roodnat