Bossche keuze van kunst overtuigt niet

Tentoonstelling: Look at the Window. T/m 31 oktober in Het Kruithuis, Den Bosch. Open di-za 11-17u, zo 13-17u. Catalogus f 25,-

"Is dat alles?' denk je bij het zien van de tentoonstelling Look at the Window, in Het Kruithuis in Den Bosch. Niet alleen het aantal werken, vijfentwintig, is teleurstellend, vooral de kwaliteit laat te wensen over. De deftig uitgevoerde catalogus en de pretentieuze ondertitel Over representatie in de hedendaagse schilderkunst kunnen daar niets aan veranderen.

Het feit dat jongere schilders weer traditionele genres beoefenen zoals landschap, stilleven en portret is geen opzienbarend nieuws meer. Zo was werk van het Duits-Engelse schildersduo Stepanek & Maslin al eerder in Nederland op vergelijkbare thematentoonstellingen te zien. Zij beschouwen hun fijngepenseelde boompartijen als een poging om romantische motieven in ere te herstellen. “De abstracte kunst, de kunst van de zogenaamde vooruitgang is wat mij betreft volkomen vastgelopen in pretenties en formele vraagstukken”, aldus Alice Stepanek in een interview in deze krant. “Al het spirituele dat aanvankelijk in de ontwikkeling van die kunst zat, is verdwenen. Het contact in die kunst met wat ons als mensen omringt, de natuur, is volledig verloren gegaan. Dat is wat wij met onze kunst willen bereiken: dat mensen zich weer meer bewust worden van wat ons omringt.”

Of dat lukt is de vraag. Een recente serie schilderijen van het duo met de nachtelijke sterrenhemel als onderwerp roept vergelijkingen op met foto's van de jonge Duitse fotograaf Thomas Ruff. Hij maakte een paar jaar geleden met een technisch zeer geavanceerde camera grote zwart-wit opnames van de sterren, die veel sterker tot de verbeelding spreken dan de stijve, donker geschilderde vlakken met lichte stipjes van Stepanek & Maslin. Anders dan de samensteller van Look at the Window, José Lebrero Stals, in de catalogus schrijft, wint de fotografie het in dit geval glansrijk van de schilderkunst.

In de kleine portrettengalerij steken de twee zelfportretten van Philip Akkerman en een geheimzinnige man van Luc Tuymans met kop en schouders uit boven een mierzoete aquarel van Monika Bear en een keurig damesportret van de Amerikaan John Currin. Een betere keuze van kunstenaars had het pleidooi voor het bestaansrecht van figuratieve naast abstracte schilderkunst sterker gemaakt. Nu blijft het allemaal even flauw als de lege, geschilderde vensters van José Maldonado, waarover de catalogus vermeldt: "Het venster is altijd hetzelfde, maar wat er door getoond wordt, is telkens anders.'

    • Din Pieters