Basketbalcoach Van Veen eist een emotionele band

DEN HELDER, 6 OKT. Eigenlijk is er voor Meindert van Veen niets en tegelijkertijd heel veel veranderd. Hij is nog steeds, net als de afgelopen tien jaar, basketbalcoach van Den Helder, de club die hij door en door kent en waar zijn leven voor een groot deel om draait. Het enige verschil is dat hij sinds de aanvang van het nieuwe seizoen niet meer verantwoordelijk is voor het eerste team bij de vrouwen, maar voor het eerste team bij de mannen, dat zich gisteravond door een 97-66 overwinning op het zwakke Saint Vincent's uit Dublin gemakkelijk kwalificeerde voor de derde ronde van het Europa Cup 2-toernooi.

Tien jaar had hij vrouwen onder zijn hoede. Tien succesvolle jaren, getuige de vijf landstitels die hij met "zijn meiden' naar Den Helder bracht. Tien weken staat hij nu voor een groep mannen. Weliswaar niet voor de eerste keer in zijn leven, maar de laatste keer lijkt een eeuwigheid geleden - dik tien jaar.

De verschillen tussen het trainen en coachen van een topteam bij de vrouwen en de mannen (onder Ton Boot werd Den Helder de afgelopen vijf jaar vier keer kampioen van Nederland en bereikte twee keer de halve finales van het Europa Cup 1-toernooi) zijn volgens Van Veen groot. “Voor het mannenbasketbal is de belangstelling van sponsors groter, waardoor er meer geld beschikbaar is en de professionaliteit toeneemt. Dat heeft ook zijn weerslag op de organisatie rond het team. Bij zowel het vrouwen- als het nu het mannenteam was ik fulltime bezig. Maar bij de vrouwen moest ik veel tijd stoppen in "bijzaken' - het vinden van extra geldschieters bijvoorbeeld - waar zij bij de mannen gewoon iemand voor aangesteld hebben.”

“En tsja”, vervolgt hij dan met een onderdrukte glimlach, als hij specifiek naar het sekseverschil wordt gevraagd, “mannen zijn trots. Zij lopen al gauw met een ego van jewelste te basketballen. Ze zijn eerder gekwetst, maar hebben een veel grotere geldingsdrang dan vrouwen, die daardoor waarschijnlijk betere teamspelers zijn.” Volgens Van Veen betekenen die laatste verschillen dat hij zijn benadering zo nu en dan zal moeten aanpassen, hier en daar andere accenten zal moeten leggen. Maar zijn stijl aanpassen? Nooit! Hij is een gevoelsmens, die zijn emoties makkelijk de vrije loop laat. En hij wil dat de basketballers van Den Helder dat ook doen. Net zoals eerder de vrouwen van de club dat tegenover hem deden. “Ik eis een emotionele band met de mensen met wie ik werk. Ik geef zelf meer dan een speler van een coach zou mogen verwachten, en dat verwacht ik ook terug. Dat zal voor de meeste jongens hier wennen zijn, want dat waren zij onder Boot niet gewend. Maar ik geloof dat als je je emotioneel durft bloot te geven tegenover elkaar, de prestaties positief beïnvloed zullen worden. En uiteindelijk draait het toch daar om.”

Volgens Van Veens heeft zijn emotionaliteit hem zijn functie als bondscoach van de nationale vrouwenploeg gekost. Een functie die hij, altijd in combinatie met zijn werkzaamheden bij Den Helder, al zo'n zeven jaar vervulde. Afgelopen donderdag ontbond de Nederlandse Basketball Bond zijn contract, dat nog tot en met het kwalificatietoernooi voor het Europees Kampioenschap in mei van het volgend jaar doorliep. (De nieuwe bondscoach, de oud-assistent van Van Veen, René van der Wielen, is volgens de Bond aangesteld om "na het tijdperk Van Veen met zijn nieuwe aanpak' nu reeds naar het EK van 1995 toe te werken, red.) “Zij hadden problemen met mijn "presentatie' vermoed ik. Die zal wel niet voldoende zijn in verband met het vinden van een sponsor. De beslissing verraste me, want met beperkte middelen hebben wij toch altijd goede resultaten behaald. Maar ja, dat telt dan blijkbaar opeens niet meer,” klinkt het rustig. Dan, feller, meer op de manier die de vrouwen van Den Helder zo goed kennen maar waar de mannen nog aan moeten wennen: “Eigenlijk baal ik ontzettend. Ben ik zo lang bezig geweest met de nationale ploeg. Maar waarvoor?”