Onderweg (1)

Misschien is het u niet opgevallen, maar de taxichauffeurs in Amsterdam worden netter. Of ze worden menselijker. Of het ligt aan mij. Ik heb de laatste tijd louter aardige taxichauffeurs. Goed, misschien zijn ze af en toe discriminerend, maar aangezien ik oud en wit ben, merk ik er niks van.

De laatste reed ons (ik reis met een bevriend echtpaar) vol goede moed naar Schiphol. ""Welke luchtvaartmaatschappij reist u mee? Oh juist, United Airlines.'' En vervolgens keken we alle blauwe borden na en pas het allerlaatste bord maakte onderaan melding van United Airlines.

Er stond een gigantische rij. De computer was uitgevallen, was het excuus. We gingen in zo'n rij staan, die aan de zijkant eveneens aangroeide. Vóór ons dus. Uiterst onbevredigend voor Nederlanders, maar wat kun je doen. Bovendien was er een mevrouw-die-er-vroeger-goed-uitzag voor ons gaan staan, of liever naast ons, net even eerder dus. ""Mevrouw'', zei ik, zachtgevooisd, ""dit is het eind van de rij.''

""Ja, maar ik stond hier al'', loog ze unverfroren. Hoe durft iemand dat?

De rij vorderde helemaal niet. Het was, naar wij zagen, niet zozeer een kwestie van computers, maar van veiligheids-beambten. Ofwel te weinig daarvan. Ik heb daarover al eerder geschreven en zal u dat dus besparen, maar ik toog toch, ongewapend, zonder bagage dus, langs de rij naar de dienstdoende chef, een jongeman die voor veiligheid had doorgeleerd, en die zijn uniform met zichtbaar genoegen droeg. ""Hoeveel desks heeft u geopend?'', vroeg ik achteloos. Hij aarzelde. Het woord desk was hem onbekend, evenals de reden van mijn vraagstelling. Ik wees op een geüniformeerde mevrouw links die even stond te niksen. ""Business Class, mogen die eerder?''

Ja dat mocht, mits we dat konden bewijzen.

We gingen voorzichtig naar voren. De plotselinge versnelling beviel me goed, maar de grote triomf was toch tegenover de voordringster. Ze werd radeloos van jaloersheid. Even later stond ze ook bij de security chef (ze lette goed op, dat wel). Jammer, ze mocht ook ""langs''. Maar na ons gelukkig.

Ondertussen zagen we bij First Class een machtig mooi meisje, omhangen met van die zware tassen dat het zeker om een fotomodel moest gaan. Mijn fotograaf/vriend herkende haar. ""Frédérique?'' Ja, dat was ze. Voorgesteld. mooie mond, mooie stem, mooier dan welke Miss World dan ook. En helemaal het beeld van wat wij nú mooi vinden. Jammer genoeg reisde ze via Londen. Ze had nog geen ticket, maar als je 12 tot 15.000 dollar per dag krijgt reis je natuurlijk eerste klas. (Later, in Amerika, zouden we zien dat ze op de cover van Cosmopolitan stond, iets minder mooi dan ze in werkelijkheid was.) Frédérique was net tegen een Fransman aangelopen met wie ze nu Engels sprak. Ik wil niet vervelend zijn, maar dat raad ik Frédérique sterk af. Je moet in je eigen taal blijven. Geloof me maar. Overigens, vraag ik me af, waarom gaat Frédérique niet acteren met die stem? Maar ik vraag me wel meer dingen af. Soit.

Mijn vriend troonde me mee naar de First Class Lounge, waar we koffie dronken en zoute koekjes aten. Waarom eet ik altijd zoute koekjes bij koffie en thee? Jus d'orange door champagne heen smaakt nog steeds lekker. Vroeger heette dat Buck's Fizz. Je moet veel drinken onderweg, dus ik kon niet anders.

De gezelligheid van de ""oude'' First Class Lounge was nu ingeruild voor uitzicht. Ook leuk hoor.

Onderweg, bij United, in de lucht dus, laten ze je films zien tot je er bij neervalt. Het begint meteen onder het eten en ik vind het een goed idee. Je hebt de equipment toch aan boord, dus neem je maar vier films mee in plaats van eentje. Jammer genoeg kon ik (en de andere kijkende passagiers) niet het einde zien van Terms of Endearment, nogal een tearjerker, dus ongeschikt voor kappen aan het eind, in verband met het landen in Washington. Wat een leuk jongetje, het jongste zoontje, en wat kan hij goed huilen! Ik zag voor de tweede keer Dave, een leuke film, vooral vanwege die prachtige Secret Service-agent Vilm Rahmes, een man die ik graag eens zou interviewen. Je ziet hem helemaal nooit acteren. Trouwens, Deborah Winger in Terms was weer geweldig. Zelfde stem als Frédérique, wil ik maar zeggen.

Als je op Dulles Airport (Voted Most Challinging Airport door de piloten) landt, denk je dat Washington temidden van enorme bossen ligt en dat is ook zo. Dat is omdat Amerika een heel groot land is waar nog veel bossen zijn. Dat kunnen wij ons niet voorstellen van Amerika, maar ik ben er nu doorheen aan het rijden en ik moet zeggen dat het echt waar is. Zover het oog reikt, en dat is, volgens de captain, 100 kilometer, en dat wil ik best geloven, want vandaag keek ik uit de Rocky Mountains naar de Great Plains en die zag ik toch liggen, honderd kilometer ver weg.

Wordt Vervolgd.

    • van Lennep