opinie

    • Youp van 't Hek

Groningen

Ik ben verliefd op Groningen en volgens mij is het een beetje wederzijds. Toen de bloedstollend mooie taxichauffeuse mij afgelopen woensdag vroeg of ik zelf wel wist dat ik Boudewijn Büch was, wist ik het helemaal zeker. Met deze stad verloof ik me op een dag en op een dronken moment trouw ik met veel lawaai. Al jaren huppelt mijn geest een beetje als ik weet dat ik naar het noorden mag, mijn bedje aan de Grote Markt is altijd gespreid, de café's wachten op me en hoewel ik wat bedaarder ben dan tien jaar geleden: in elk geval één nacht mag ik als laatste het licht uit doen in deze altijd drinkende stad. Ik knik dan naar de krantejongens, glimlach naar de fluitende vogels, buig respectvol naar de Martinitoren wiens klok mijn uren weg en mijn slapen grijs tikt en probeer tegen de portier van hotel De Doelen niet dronken over te komen. Mijn tong struikelt over mijn voortanden en de man blijkt student genoeg om me te snappen. Groningen is de enige stad waar ik ooit 's nachts in het licht van de Febo een uur lang een conference in de vrieskou heb gegeven en nog altijd glimlach ik liefdevol als ik daar langs het frikadellenpaleis loop.

Ik ben verliefd op Groningen en volgens mij is het een beetje wederzijds.

's Ochtends stommel ik wat kranten bij elkaar, zet me in De Drie Gezusters aan de koffie, schuier de laatste kruimels nacht uit mijn hoofd en voeg me rond het middaguur bij Bes Ongering, de moeder van artistiek Groningen en Drente. Veertig jaar geleden schoof heel toneelspelend en schilderend Nederland al bij haar aan en ik moet zeggen: het is nog altijd prima toeven. Wij delen een broodje, poetsen wat herinneringen op, mijmeren over voorbije tijden en daarna ga ik richting mijn hotelkamer, alwaar ik onbespied kan lezen. Ik overzie de stad en ben met mijn gedachten al een beetje in de mooiste schouwburg van Nederland. Drie balkons studenten zien daar 's avonds dat ik behoorlijk begin te kalen en op het schellinkje schijn ik alleen maar te horen te zijn. De zaal is snel, de associatie Epe/Michaël Jackson hoef ik niet uit te leggen en de plaatselijke zaken gaan erin als Groninger koek. Na afloop loop ik zachtjes af in het café van de schouwburg, wandel richting De Spieghel of De Sleutel en laat mij daarna niet meer verleiden tot een rondje housen in een der discotheken. De laatste keer dat ik daar was zag ik een leeftijdgenoot met XTC-ogen als schoteltjes waar hij toen al RTL 5 op ontving en ik besloot onmiddellijk dat bepaalde zaken in mijn eenmalig bestaan op deze aarde aan mij voorbij zullen gaan.

Gelukkig wel. Na je veertigste fluoresceert in de disco de roos op je schouders en vlak daarvoor moet je wegwezen.

Ik ben verliefd op Groningen en volgens mij is het een beetje wederzijds. Er is geen stad met zoveel verschillende café's en het aardige is dat geen enkele student ooit een kop koffie op zijn of haar kamer drinkt. Daar heb je al die kroegen en brasseries voor en al die reuring maakt de stad zo lekker. Het mooiste van Groningen vind ik het busstation waar allerlei zwaar bepakte en bezakte moekes uit Bedum, Hoogezand, Sappemeer en Saaksum onverstaanbaar met elkaar staan te praten. De degelijke jas die alle nog aanwezige erotiek op grootse wijze camoufleert, de enorme tas waar een hele kelder proviand in past en de schitterende wassen/watergolfhoofden. Permanentjes met een bril eronder en als ik langs loop zie je ze denken: daar heb je Boudewijn Büch!

Heb ik dan niks negatiefs over deze stad?

Ja natuurlijk wel, maar moet dat in een liefdesverklaring? Over het rare verkeerscirculatieplan is al genoeg gezegd en geschreven, maar het blijft vreemd dat als je bij Paterswolde de verkeerde afslag neemt je de hele stad vier keer te zien krijgt. In alle tien jaar Groningen snap ik er nog steeds niks van. Ik cirkel met mijn auto rond d'olde Grieze, kom vier keer langs de schouwburg, passeer vijf keer het Schuitendiep, zie twee keer de Oude Kijk in 't Jatstraat, sta opeens met mijn auto op de parfumerie-afdeling van V&D om er vervolgens vlak voor Slochteren weer uitgegooid te worden. Het vervelendste is dat als je de borden volgt je automatisch langs de hoeren komt. Daar noteren ze je kenteken en vier weken later krijgt je vrouw een brief met de mededeling dat je bij de negentig procent van Nederland hoort. Oftewel: je bent een hoerenloper.

Nou ben ik dat wel, maar niet in Groningen want daar is de stad veel te leuk voor.

    • Youp van 't Hek