Choreografisch talent van Conny Janssen is opnieuw bewezen

Gezelschap: Conny Janssen danst... met nieuw werk van Conny Janssen. The unanswered question; muziek: Charles Ives, Egberto Gismonti. Weeping walls; muziek: Yens & Yens; decor: Mishmash. Voor beide balletten: kostuums van Atelier Van den Berg en De Raad; lichtontwerp: Ron Straatman. Reprise: Moving Target van Janssen. Gezien: 1/10 Goudse Schouwburg, Gouda. Verder: t/m dec tournee in Nederland.

De jonge choreografe Conny Janssen presenteerde haar moderne dansgezelschap op 24 september 1992. Die eerste produktie sloeg meteen aan. Inmiddels heeft de ad-hoc groep Conny Janssen danst... zijn domicilie gevonden in Rotterdam. In de nieuwe studio aan de Voorhaven is hard gewerkt aan een nieuwe voorstelling. Dit programma - van twee première-balletten en de reprise van het grillige en onvoorspelbare dansstuk Moving Target - bevestigt het choreografische talent van Conny Janssen.

In The unanswered question beleeft een vrouw, een mooie, krachtig gedanste rol van Desiree Schneider, een moment van bezinning. Het is een ijkpunt in haar leven. Zij zoekt in haar geheugen naar herkenningspunten, antwoorden. Die zitten weliswaar dicht onder de huid, maar zijn toch ongrijpbaar voor haar.

In het begin verschijnen er drie danseressen achtereenvolgens in een schijnwerper. Zij beelden de verwarring van de hoofdfiguur uit. Eerst slaat de ene hand de andere weg, dan schieten armen als bliksemschichten langs het lichaam. Vinnige klappen op het been geven uiting van de onlustgevoelens. Vingers schrijven in de lucht een geheimtaal, voorzien van komma's en punten. Aanvankelijk zonder muziekbegeleiding. Daarna bestaat het geluidsdecor uit de composities The unanswered question van Charles Ives en Egberto Gismondi's Salvador. Hierin zijn muziekinstrumenten vermengd met de klanken van rinkelende munten en babygehuil.

Conny Janssen vertaalde de zoektocht naar levensvragen in pure, abstracte dans. De bewegingen volgen elkaar hierin op met de vanzelfsprekendheid van wuivend riet. Haar poëtische dansstuk kenmerkt zich door een heldere structuur. In die geest ontwierp Atelier Van den Berg en De Raad bijzonder mooie gelijnde, blauwe pakken. Het lichtontwerp van Ron Straatman sluit hier volledig bij aan.

Aanvankelijk lijkt het collage-achtige Weeping walls wat pittiger te worden. Maar dat gevoel is slechts een reactie op de bonkige, metalige geluidscompositie van Yens & Yens. Blikvanger is een blauwe muur waarop klimrekken zijn bevestigd. Hiertegen en erachter voeren de dansers een bewonderenswaardig gymnastisch spel op, waarbij de zwaartekracht niet lijkt te bestaan.

Maar Weeping walls is echter geen luchtig spel. Het gaat Janssen vooral om het spanningsveld tussen mannen en vrouwen. Het aantrekken en afstoten, aanvallen en beschermen van elkaar. Meestal zijn het details die verwachtingen wekken, terwijl in de grote lijnen het werk juist tekort schiet.

In dit grote groepswerk wisselen de vijf paren steeds van samenstelling. Er zijn pittige solo's en soms mooi vervlochten duetten. Halverwege is er ook een sterke mannendans. Desondanks bleef ik het gevoel houden dat bij de uitvoerenden de juiste energie ontbrak. In vergelijking met hun Amerikaanse collega's stellen deze dansers zich zo bescheiden op. Je zou wensen dat ze wat minder braaf waren en zich eens lieten gaan. Misschien zou dan de vonk echt over kunnen slaan.