Muziektheater met ontheemde folklore en flauwe grapjes

Voorstelling: Il y a une planète... Scenografie: Ariane Mnouchkine. Muziek: Jean Jacques Lemêtre. Vertellers: Cathérine Schaub, Simon Abakarian. Gezien: 30/9, Stadsschouwburg, Amsterdam.

Jean Jacques Lemêtre voorziet sinds jaar en dag de voorstellingen van Ariane Mnouchkine bij Théâtre du Soleil van muzikaal commentaar. Terzijde gezeten, temidden van een overdaad aan vreemde, vaak zelfgemaakte instrumenten, en bijgestaan door enkele mede-muzikanten, produceert hij meer dan alleen maar effectvolle sferen. Hij maakt de op zichzelf al uitgelezen mimiek en bewegingen van de Soleil-acteurs wonderen van drama en karaktertekening. Eén luchtige, meestal Oosters-aandoende frase op zijn xylofoon - en een opgetrokken wenkbrauw wordt het toppunt van vrolijke verbazing; éen paukeslag - en het publiek ervaart het verdriet van Norodom Sihanouk of Agamemnoon aan den lijve. Lemêtre is de Mnouchkine van de muziek: ze zijn een volmaakt koppel.

Misschien dat zij daarom haar naam verbonden heeft aan Il y a une planète..., een voornamelijk muzikale "scenografie'. Dat had zij beter niet kunnen doen, sterker nog, ze had hem de hele onderneming moeten ontraden. Op een ongetwijfeld zeer internationale tournee was de voorstelling gisteren, eenmalig, in Amsterdam te zien. Zij die er niet waren, hebben niets gemist - dan alleen ergernis. Tot na elven bespeelden Lemêtre en de zijnen, podiumvullend deze keer, op hun dooie akker hun fameuze instrumenten: oriëntaliserende riedeltjes, zonder reliëf, spanningsloos en slaapverwekkend. Ontheemde folklore is al zelden interessant, imitaties ervan zijn ronduit onverteerbaar.

Lemêtres muziek kan kennelijk niet bestaan zonder voorstelling - de door Mnouchkine geënsceneerde clownerietjes en sketches die Cathérine Schaub en Simon Abkarian voor hun rekening nemen zijn per se niet meer dan probeersels van een eerste repetitie. Flauwe grapjes, zouteloze dansjes, erg Franse quasi-poëzietjes, steevast gepresenteerd met monumentale koketterie en veel gesmeek om open doekjes. De vertoning is zo onbeduidend, dat ik me voorgenomen heb net te doen alsof ik Planète niet heb gezien. Het is de enige manier om Soleil te blijven hoogachten.

    • Pieter Kottman