Monotonie in een wit habijt

Concert: Dead Can Dance. Gehoord: 30/9 Muziektheater, Amsterdam.

Met op het achterdoek een beeld van sprookjesachtig gebladerte en het instrumentarium dwars door elkaar opgesteld, zag het podium van het Muziektheater eruit alsof er een hippiecommune was neergestreken. In het halfdonker doken verschillende langharige mannen op met vingerbelletjes, bongo's en tamboerijnen. De enige die een spot op zich kreeg, was de engelachtige verschijning van zangeres Lisa Gerrard. In een over de grond slepend, hooggesloten wit habijt stond ze achter een katheder en zong haar mysterieuze klaagliederen.

Het met vijf muzikanten aangevulde Engels-Australische duo Dead Can Dance liet zich gisteravond eindelijk zien voor een eenmalig optreden, dat in korte tijd was uitverkocht. De groep heeft een trouwe aanhang die al zes cd's lang kan genieten van hun nauwelijks veranderende stijl. In een van de popmuziek afgedwaald idioom brengen ze songs waarin de stem van Lisa Gerrard op de voorgrond treedt. Koel en afgemeten golvend door de registers, vertolkt ze de etherische nummers. Het paar heeft een hang naar mystiek en landelijkheid en hun teksten gaan dan ook over de elementen, de seizoenen en de oogst, voorzover ze niet in een ondoorgrondelijke taal gezongen worden.

De onverschrokkenheid waarmee Lisa Gerrard de stilte die steeds aan de nummers voorafging doorbrak met haar plotselinge stemkronkels, wekte bewondering. De muzikanten steunden haar alleen in ritmisch opzicht, vlijtig roffelend op de conga's en rommelend op de pauken. Soms nam partner Brendan Perry de vocalen over, en hij bleek net zo gedragen en onderkoeld als Gerrard. De keuze uit het repertoire was dan ook eenzijdig. Hoewel op hun laatste cd Into The Labyrinth nog wel melodieuzere nummers staan, was het concert gebaseerd op een bezwerende monotonie. De lange pauzes tussen de nummers en de gewijde sfeer die hogepriesteres Gerrard opriep, maakten het concert tot een introvert evenement. Toen drie van de muzikanten zich bij Gerrard aansloten voor een zinderende stemvariatie, leek het meer een meditatieoefening.

    • Hester Carvalho