Henk Visch

Galerie Van Esch, Bilderdijklaan 19, Eindhoven. T/m 17 okt. Wo t/m za 13-17.30u., zo 14-17u. Prijzen 6000 tot 40.000 gulden.

De beelden van Henk Visch hebben, als ze mensen voorstellen en we van die mensen de benen kunnen zien, bijna altijd dikke beentjes. Zo ook het mannetje dat in de gang van galerie Van Esch de bezoeker de weg naar de tentoonstelling wijst. Het is helemaal een nogal dik, compact mannetje, op wat rood in zijn mond en ogen na geheel zwart, met een hoge hoed op en een stok in zijn hand. Het mannetje doet net een stap, en met zijn rechterhand grijpt hij in zijn kruis. Waarom doet het mannetje dat? Niemand die het weet waarschijnlijk, en zo hoort het ook, want, zegt Visch, “de enige wijze waarop een beeld in het kijken kan blijven bestaan is, wanneer het ontsnapt aan klassificaties en kwalificaties; onbegrepen houdt het de aandacht vast en kan het niet vervangen worden.”

De andere twee mensfiguren die Visch op deze kleine expositie van negen recente werken toont, roepen minder directe vragen op, misschien omdat ze minder doen; een anekdotisch gebaar leidt eerder tot vragen dan een rustige pose. Heel mooi is de zwarte figuur (man, vrouw, het doet niet meer ter zake) die, afgewend van de andere werken, naar de tuin kijkt, het kleine kopje met de spitse oortjes en beetje gebogen boven een groot, zacht lijf. Het is een eenzaam beeld, maar dat maakt het niet onaangenaam om ernaar te kijken. Eerst schenkt het rust en even later geeft het aanleiding tot gevoelens van opluchting; Je hebt de neiging om tegen het beeld te zeggen: jij liever voor eeuwig hier dan ik, beeld, ik mag zo weer naar buiten.

Henk Visch is een echte schepper, die met zijn beelden van zeer uiteenlopende aard, begrepen of onbegrepen, de werkelijkheid aanzienlijk verrijkt. Gelukkig is er ook nog een van de werkjes te zien waarin hij de strijd aanbindt met een reeds lang bestaand en gewaardeerd ontwerp: het paard. Visch haalt het uit elkaar en kijkt wat er bijvoorbeeld gebeurt als de staart niet op de billen van het dier hangt maar op zijn neus balanceert. Het paardje op deze expositie moet het zonder achterlijf stellen, maar het blijft keurig balanceren op zijn bal van piepschuim.

    • Bianca Stigter