Gaat u nog?

Het klinkt een beetje omineus: Gaat u nog. Het heeft bijna iets van ""moet u nog''. Ik moet gelukkig niks. Ik mag lekker hier blijven, nu de straten leeg zijn en iedereen "weg' is.

En bovendien, waar moet je heen tegenwoordig?

Vakantie houden is voornamelijk leuk als je iets moet doen. In onze jongensdromen was dat een Bentley wegbrengen naar Monaco, voor een rijk iemand (een beetje een pleonasme: arme mensen hèbben geen Bentley) of een goed boek schrijven op een vergeten eiland in de Cara¨bische zee, zo'n verveld hotel met witte luiken waar je 's ochtends (je staat daar vroeg op vanwege de hitte) op de doorgezakte veranda een kopje ijzersterke espresso drinkt voor je je dagelijkse sigaar gaat kopen in het oude winkeltje verderop waar de winkelier je al kent (hoe kan het anders: geen hond koopt daar iedere dag een dure sigaar) en als de mevrouw van het Amerikaanse echtpaar dat de vorige dag is komen logeren aan de eigenaar vraagt wie die eenzame man in dat witte pak is die elke dag die ijzersterke espresso drinkt en die sigaar koopt verderop, dant zegt de eigenaar met een half lachje: ""c'est un ecrivain''. Dat halve lachje slaat nergens op, maar dat geeft er iets geheimzinnigs aan, iets van dat hij nog wel meer weet. Be your own man in Havana.

Maar die tijd gaat voorbij, je schrijft geen boeken en met de Bentley naar Monaco is vragen om moeilijkheden, want hij wordt onder Lyon al van je afgepakt als daar even geen file staat.

De meeste plekken waar iedereen heen gaat zijn trouwens vol en dat maakt dat ik er al helemaal niet meer heen wil. Gek genoeg wed ik dat als u nu het Amsterdamse Bos, of de Kennemerduinen of de bossen achter Dwingeloo bezoekt, u geen mens tegenkomt. Die duinen daar moet je zelfs een paar gulden voor betalen om er in te mogen en dat weerhoudt sowieso 95% van de bezoekers.

Wat ik vooral niet wil in het buitenland is er uitzien als een toerist. Ik ben zelfs bereid om naar een wintersportplaats te gaan, in de winter, als ik maar niet in dat belachelijke pak hoef, en in die nog veel belachelijker schoenen. Ik wil in gewone kantoorkleren rondstappen, zodat men denkt dat ik kantoorbehoeften kom verkopen. Zo wil ik desnoods ook nog wel in die lange rij bij de skigondel gaan staan om boven op het terras een boek te lezen. Maar met mensen met moonboots aan wens ik niet om te gaan.

Er zijn maar een paar verre landen die me trekken. Ik noem de Verenigde Staten, Canada, Australië en Libië, dit laatste vanwege het oorlogsverleden, want leuk is het er niet, hoor ik. Trouwens, je moet je eigenlijk houden aan wat een rijke Amerikaanse mevrouw me laatst zei: ""Don't go east of Italy''. En ze heeft gelijk, want het is meestal behelpen of te duur. De dysentrie die men in al die landen oploopt, houdt zich nog jaren schuil onder de leden en zorgt ervoor dat u bij een klein koutje of andere oneffenheid in uw gezondheid ineens amoebe-abcessen krijgt. In uw lever. Daar kan ik veel over zeggen maar laat ik volstaan met dit, de lever kan niet verdoofd worden.

Een bioscoopkaartje in Japan kost 18 dollar, voor zover u daar naar de bioscoop wilt.

Indonesië trekt me ook al niet, en ik denk zelfs dat ik er niet in mag.

(Het val me wel op dat toen wij in Nederland iets over de mensenrechten en Oost-Timor zeiden de wereld te klein was en Indonesië ineens geen Ontwikkelingshulp van ons wilde hebben(!) en dat minister Pronk werd uitgelachen toen hij op bezoek was en wilde zien hoe het met onze condoom-uitdelerij stond, maar nu Clinton er tegen Soeharto (in Japan) iets van zei en de economische kraan een beetje dichtdraait in verband met de Human Rights ze ineens water in de wijn gaan doen: andere, menslievende troepen in Oost-Timor, lagere straffen voor dissidenten en ga maar door en nu we het er toch over hebben: Laat Jan Poncke Princen toch binnen. Die man heeft in Indonesië veertien jaar gezeten en hij is door de Duitsers al een keer ter dood veroordeeld. Zal hij niet meegedaan hebben met ons leger, so what. Een oude zieke man die z'n kinderen en kleinkinderen wil bezoeken... Hou toch op.)

Maar we hadden het over bestemmingen.

Turkije valt af, want daar nemen de Koerden je mee, in Egypte schieten ze op je (ben ik trouwens al geweest) en Noord-Ierland wil ik niet heen, hoewel ik in Time lees dat er horden toeristen heentrekken, tuk op een stukje oorlog.

Als ik iemand nog raden mag, ga dan naar Beiroet.

Ik was er in de woelige dagen dat er nog wel eens Israelische bommen en granaten vielen, maar ik heb er met de toenmalige correspondent Jan Keulen in een kelderrestaurant heerlijk gegeten. De Libanese wijn kan zonder meer tot de beste wijn uit de Levant gerekend worden en zelfs tijdens de oorlog en het schieten over en weer op de "groene lijn' kon je wintersporten in de bergen, waren er paardenrennen, er was een casino open aan christelijke zijde evenals de grote disco ter hoogte van het vliegveld aan de kust.

's Avonds kon je genieten van het schieten op de Israelische vloot die gepavoiseerd voor de boulevard lag, maar juist buiten bereik van het geschut van PLO, Hezbollah en de andere facties. Ik ging er zelfs een keer naar de bioscoop met een prachtige vrouwelijke PLO-dokter en niet voor achttien dollar per kaartje. Goed, een EO-filmploeg zat drie dagen vast bij de Syriërs, maar echt vervelend was Beiroet niet, vooral niet in het befaamde hotel Commodore, waar de verzamelde oorlogscorrespondenten zaten, compleet met telex (faxen bestond nog niet) en schreeuwende papegaai in de hal - nu allemaal verdwenen.

Je moest alleen zorgen dat je niet gegijzeld werd, niet met de taxi langs hijack-corner, een langzame bocht aan de zuidpunt van de boulevard waar ze je auto binnensprongen, maar voor de rest zat je er goed.

Zeer aan te raden. U komt er via Amman, Jordanië. U vindt het alleen niet in de Stedenreizen-brochures van de tour-operators.

Maar dat is misschien juist een voordeel.