JACQUES DE LAROSIÈRE; Sober en onkreukbaar

Tussen de nieuwe president van de Oosteuropabank, Jacques de Larosière, en zijn voorganger Jacques Attali zijn nauwelijks grotere verschillen denkbaar. Na de flamboyante, ijdele intellectueel Attali krijgt de bank morgen - onvoorziene ontwikkelingen daargelaten, aangezien de bank vasthoudt aan een stemming over de enig overgebleven kandidaat - een sobere, weinig kleurrijke en degelijke president. Hij geniet zoveel vertrouwen dat de aandeelhouders van de bank het na het debâcle met Attali opnieuw hebben aangedurfd om met een Fransman in zee te gaan. Al heeft ook Larosière zo zijn onverwachte kanten: volgens "kenners' weet de onkreukbare man met de goudgerande bril alles over Wild West-films uit de jaren vijftig.

Niet alleen op het persoonlijke vlak, ook op zakelijk gebied verschilt Larosière hemelsbreed van zijn voorganger. Hij staat bekend als een expert op het gebied van internationale financiën en economie, terwijl Attali zich voordat hij naar Londen vertrok steeds met politiek getinte zaken in en rond het Elysée èn met het schrijven van boeken heeft beziggehouden. Ook is Larosière, anders dan Attali die banden heeft met de Franse socialisten, niet politiek gebonden.

Larosière - voluit Jacques Martin Henri Marie de Larosière de Champfeu - kreeg internationale bekendheid als directeur van het Internationale Monetaire Fonds (1978-1987). In die hoedanigheid oogstte hij veel lof voor zijn rol als crisismanager in de Latijns-Amerikaanse schuldencrisis in 1982. Hij vergrootte onder meer de financiële middelen van het IMF om de problemen het hoofd te bieden. Eind jaren tachtig was Latijns Amerika de schuldproblemen min of meer te boven en Larosière ging de geschiedenis in als "de held van de schuldencrisis'.

Terug in Frankrijk - Larosière ruilde in 1987 van functie met Michel Camdessus, die naar het IMF ging - werd Larosière president van de Banque de France (de centrale bank), waar hij prioriteit gaf aan een strak monetair beleid met een sterke franc, lage inflatie en terugdringing van het financieringstekort. Wat dat betreft verlaat Larosière de bank op een moment van teleurstelling: de man die er alles aan gelegen was om de franc binnen het EMS te houden, moest enkele weken geleden toezien hoe de trots van het Franse monetaire beleid, de sterke munt, vogelvrij werd verklaard door de EG-ministers van financiën die de banden in het EMS oprekten in een poging het wisselkoerssysteem van de ondergang te redden.

Larosière heeft een lange staat van dienst op financieel gebied. Begin jaren zeventig was hij de rechterhand van Giscard d'Estaing, destijds minister van financiën, van 1974-1978 was hij thesaurier-generaal en voordat hij naar Washington vertrok was hij voorzitter van de Groep van Tien, die zich bezighoudt met economische vraagstukken van de rijkste Westerse landen. Voorts heeft hij commissariaten bekleed bij onder meer Renault, Air France, de Franse Spoorwegen, Aérospatiale en de Banque Nationale de Paris.

Een belangrijk thema waarin Larosière zich straks in Londen kan vastbijten zijn de managementproblemen die zijn gerezen in de laatste fase van Attali's leiderschap. Om beter zicht op de financiën te krijgen werden in de nadagen van Attali ingrijpende veranderingen in de top van de bank aangekondigd. Ook zal de nieuwe topman zich moeten buigen over het toenemende protectionisme in het Westen, dat de stroom goedkope produkten uit Oost-Europa liever buiten de deur houdt. De bankier, die zich herhaaldelijk heeft uitgesproken tegen protectionisme, zal bij het vinden van een oplossing voor deze problemen zijn diplomatieke talenten hard nodig hebben.