PAUS BIJ PINOCHET

In NRC Handelsblad van 23 juli wijdt de heer Heldring een artikel aan de inhoud van mijn column, gepubliceerd in Hervormd Nederland van 17 juli. Hierin kritiseerde ik de geste van de paus om een gelukstelegram te zenden aan generaal Pinochet, de voormalige dictator van Chili.

Heldring vindt dit een typisch protestantse reactie. Verder suggereert hij dat ik met twee maten meet, omdat de Wereldraad van Kerken zich onvoldoende heeft verzet tegen communistische dictaturen en omdat er toch heel wat protestanten zijn geweest, die hebben ingestemd met de gang van zaken in deze landen.

Het komt mij voor dat het betoog van Heldring op vijf punten kreupel is. Ten eerste: Is het protestant-zijn een argument voor of tegen iets? Of is het soms in de ogen van Heldring een diskwalificatie? Iemand met oogkleppen, omdat hij onvoldoende onderscheid maakt tussen de paus als hoofd van de rooms-katholieke kerk en de baas van Vaticaanstad? Zo'n onderscheid lijkt mij voor de slachtoffers van het Pinochet-regime niet zo ter zake.

Ten tweede: Hoe lang zullen we nog getracteerd worden op de volstrekt onjuiste vergelijking tussen het Vaticaan en de Wereldraad? Moet dat de heer Heldring nu werkelijk nog een keer uitgelegd worden? Ten derde: Zelfs al zou de Wereldraad (staf, dagelijks bestuur, Assemblée?) in gebreke zijn geweest - wat mijns inziens niet vol te houden is, als het gaat om het tot uiting brengen van protesten - dan nog lijkt mij dat er een groot verschil is tussen een misschien te zwakke stem en het in het openbaar verschijnen met iemand, die het bloed aan zijn handen heeft.

Ten vierde: Kan de heer Heldring één naam noemen van een van de leidinggevende personen in de Nederlandse kerken, die sympathie heeft geuit voor communistische regimes? Natuurlijk zijn er ook protestanten geweest, die dat gedaan hebben. Ze waren te vinden in het gezelschap dat zich Christenen voor het Socialisme noemde/noemt. Onder die vlag verenigden zich trouwens protestanten èn katholieken.

Ten vijfde: De opmerkingen over de economische vooruitgang van Chili onder en na Pinochet zijn niet ter zake in dit verband, maar àls het ter sprake gebracht wordt, moet ook vermeld worden hoe de Verenigde Staten het regime van Allende op een zeer oneerlijke en oneervolle wijze hebben gedwarsboomd. Als de heer Heldring zelf van mening is dat tirannen zich niet kunnen legitimeren door economische successen, waarom gebruikt hij dit dan toch als een argument?