Droge naald

In die tijd werd een oude hond zo ongeveer hetzelfde als een slecht geweten.

Ik slenterde op een middag met mijn broer langs de Oude Rijn en we waren geheel in de ban van het gesprek dat zich ontspon. Toen we ons eindelijk omdraaiden om te zien waar hij bleef, stond Bello een heel eind terug op het jaagpad. Versteend en moedeloos. Hij had ons moeten laten gaan. Met hangend hoofd keek hij ons na.

Ik was op een avond met Iris in de polder en we verwonderden ons over het spinrag dat als een wade over het weiland lag, de hele wereld vol met glinstering. En Bello bleek in de sloot te zijn gevallen. Hij hing met zijn voorpoten op de kant, hij keek vertwijfeld naar ons op. Dat was misschien zijn allerlaatste keer op de Hollandse Kade.

Ik keek op een ochtend uit het raam en Bello lag in de regen bij de appelboom. Wegens zekere omstandigheden woonde hij destijds in een hok in de schuur. Door een defect aan de regenpijp was het stro daarin doorweekt geraakt. Had die arme hond, zo oud en afgetakeld als hij was, de hele rotnacht buiten doorgebracht! En geen kik gegeven.

Dit zijn beelden die met een droge naald op je netvlies worden gezet. Een beproefd geweten doet de rest. Je hoeft geen kwaad te doen om je slecht te voelen.