"Alan and Naomi' drama over oorlogsevacués in Brooklyn; Contact via buikspreekpop

Alan and Naomi. Regie: Sterling Van Wagenen. Met: Lukas Haas, Vanessa Zaoui, Michael Gross, Kevin Connolly. Uitgebracht op video door Columbia/Tri-Star Home Video.

Sympathiek is Alan and Naomi, het debuut van de Amerikaanse regisseur Sterling Van Wagenen, zonder enige twijfel, maar het trage tempo, de bleke vormgeving en vooral de te opgelegde goede bedoelingen van het scenario dat Jordan Horowitz baseerde op een roman van Myron Levoy, wekken veel begrip voor de beslissing de film hier alleen op video uit te brengen.

Het aardigst gelukt is de sfeertekening van een joods milieu in Brooklyn, 1944: een realistische variant op Woody Allens Radio Days met toegevoegd drama. De veertienjarige Alan Silverman (gespeeld door Lukas Haas uit Witness) zou zo graag een Amerikaanse macho willen worden, maar hij moet zijn Ierse slagbalmakker in de steek laten, nadat zijn vader (heel mooi vertolkt door televisieacteur Michael Gross) een beroep op de Mensch in hem heeft gedaan. Een buurvrouw verleent onderdak aan twee évacués uit Frankrijk, een moeder en dochter. Het meisje (Vanessa Zaoui) is zwaar getraumatiseerd door haar oorlogservaringen en zit alleen nog maar op bed kranten stuk te scheuren. Alan probeert op uitdrukkelijk verzoek Naomi te bereiken, wat pas lukt als hij zijn buikspreek-dummy met haar pop laat converseren.

Er groeit een mooi contact tussen beiden, maar het loopt toch slecht af met Naomi, zoals we al hadden kunnen voorspellen na het zien van films als Enemies - A Love Story en Sophie's Choice. De regisseurs van die films waren zo verstandig de ineenstorting van hun "survivors' heel geserreerd te verbeelden. Van Wagenen toont Naomi op zeker moment in een kelder vlak naast de razende oven van de verwarming, en dat is een smakeloze overdosis symboliek.