In acht van de tien boedels zitten naaktfoto's

Er staan wasmachines opgeslagen met de was er nog in, video-apparatuur, televisies en meubels. Het merendeel van de boedels zit echter verpakt in dozen, opgestapeld in gescheiden vakken. De namen van de ontruimden, hun voormalige adres en de ontruimingsdatum zijn er met viltstift opgeschreven. De baccarattafels, gokkasten en sigarettenautomaat komen uit een illegaal gokhuis op de Geldersekade dat na een inval van de politie is ontruimd. Een paar kunstpalmen van een ontruimd kantoorpand en houten terrasstoelen met parasol van een pizzeria doen hun best de kille 2.600 vierkante meter van de boedelloods - gevestigd aan de Amsterdamse Dynamostraat - wat op te vrolijken.

“Normaal gaan de meubels na drie maanden naar een veiling in Amsterdam-Noord of worden afgevoerd. Maar ik zit hier de meeste tijd van m'n leven, dus wil ik het hier zo aangenaam mogelijk maken”, zo verklaart H. Entrop, Hoofd Boedel-beheer, het mediterrane hoekje. “Het heeft ook effect op de mensen die hier, na een hoop ellende, binnenkomen om hun bezittingen op te halen of die alleen maar wat papieren bij elkaar komen zoeken. Je neemt een hoop wrijving weg door de aankleding wat gezelliger te maken.”

Na eerst drie gerechtelijke bevelen te hebben ontvangen, krijgen in Amsterdam dagelijks zo'n vijftien huurders met een huurachterstand bezoek van de deurwaarder met in zijn kielzog een team ontruimers en een inspecteur van politie. In enkele gevallen wordt de achterstallige huur plus een boete van 700 gulden ter plekke aan de deurwaarder betaald, maar veelal zijn de huurders voor zijn komst al met de noorderzon vertrokken.

Het is kwart over acht 's ochtends. In de Van Boetzelaerstraat wachten een zestal ontruimers en twee slotenspecialisten tot ze een bovenwoning, eigendom van de gemeente Amsterdam, binnen kunnen. De huurder heeft een achterstand opgebouwd van ruim 3.000 gulden. “Het is een oude bekende”, zegt deurwaarder Bosman, “vorig jaar had hij ook een huurschuld, maar toen heeft zijn vader het nog snel betaald.”

Wanneer op de bel niet wordt gereageerd, probeert een medewerker van het bedrijf voor inbraakbeveiliging met een stuk plastic de deur open te maken, maar de bewoner is hem voor. Lichte paniek bij de ongeveer dertig jaar oude man die half is aangekleed. Bosman en zijn gevolg stijgen de verveloze trap op. Aangekomen op twee hoog doen een ranzige slaaplucht en oude vuilniszakken de politie-inspecteur achteruit deinzen. Op de vloer van de woonkamer ontwaken twee bleke, magere figuren uit hun roes. “Dope”, constateert de inspecteur misprijzend.

“Hoeveel moet ik betalen”, vraagt de bewoner die bijna onder de voet wordt gelopen door de ontruimers die al zijn begonnen met het inpakken van de spullen. Hij grijpt met zijn door opgedroogde zweren bedekte handen in zijn zwarte haar. “Ik ga even mijn vader bellen”, meldt hij nerveus en beent de deur uit om even later weer hijgend boven te komen. “Mijn vader is over vijf kwartier hier.” Maar de deurwaarder waarschuwt hem dat het huis dan al ontruimd is.

Terwijl de ontruimers zijn spullen in dozen stoppen en alles wat geen waarde heeft uit het raam gooien, kleden de twee logés, een man en een vrouw, zich aan. Een uur later vertrekken ze, met een enkele tas verdwijnen ze om de hoek van de straat, gevolgd door hun gastheer. Zijn vader heeft zich niet laten zien.

In de boedelloods van de dienst Stedelijk Beheer blijven de spullen drie maanden opgeslagen. Wanneer de bezittingen binnen die tijd niet worden opgehaald, worden ze geveild of "afgevoerd' naar de vuilstortplaats, afhankelijk van hun waarde.

“De ontruimden zijn mensen die nooit van hun leven hadden gedacht dat het hun zou overkomen”, weet Entrop. “De schuld is meestal opgebouwd met het kopen op afbetaling: in veel boedels vind je verzendcatalogi. Veel mensen kunnen niet meer aan hun verplichtingen voldoen, zodat rekeningen zich opstapelen en ze het ene gat met het andere vullen. De huur blijkt dan het minst dringend.”

Na de ontruiming begint volgens Entrop de misère pas goed. “Ze hebben een huurschuld, de deurwaarder en de transportkosten moeten worden betaald, het kost 700 gulden om de boedel weer terug te halen en als ze een nieuwe woning hebben gevonden moeten ze vaak twee of drie maanden huur vooruit betalen. Dat loopt in de duizenden; de meesten kunnen dat niet opbrengen, dus die komen hun spullen niet ophalen. Waar ze blijven? Entrop heeft geen flauw vermoeden en zegt dat ze ook niet te traceren zijn.

Dat deurwaarders zonder pardon en niets en niemand ontziend te werk gaan, hoort bij hun professie, maar dat er een week voor Kerstmis nog wordt ontruimd, vindt Entrop onmenselijk. “We kregen hier de kerstbomen met de pakjes er nog in. Sommige deurwaarders zijn in de loop der jaren behoorlijk bot geworden.” Vorig jaar heeft Entrop daar een stokje voor gestoken door de deurwaarders te laten weten dat er in die week niet ontruimd kon worden omdat de loods moest worden "uitgeruimd'. “Ik kan er maar een wending aan gegeven”, aldus Entrop.

Volgens hem zorgt de ontruiming van onderverhuurde woningen voor grote problemen en armoe bij de onderverhuurders. “De onderverhuurders hebben wel keurig elke maand een bedrag aan de hoofdhuurder betaald, maar als die een achterstand heeft opgebouwd worden de waarschuwingen aan hem gericht, ook al woont hij niet op het betreffende adres. Op een dag komen de onderhuurders terug van hun werk en vinden een compleet ontruimde woning. Daarna moeten ze zien te bewijzen dat die spullen, inclusief hun papieren, die hier zijn opgeslagen, van hen zijn. De enige getuige is de onderverhuurder, maar die zegt meestal: bekijk het maar.”

Ontruimingen in de Bijlmermeer, berucht om zijn vele kakkerlakken, gaan gepaard met een ontsmetting van de transportauto door de GG en GD. Een keer in de twee maanden komen medewerkers van de ongediertebestrijding gewapend met een insecticidekanon om alles wat kruipt te verdelgen. “In de loods is het drie graden, de meeste kakkerlakken kunnen daar niet tegen, maar er worden hier soms koelkasten afgeleverd inclusief krioelende maden.”

Toch zegt Entrop zich geen mooiere baan te kunnen wensen. “Je ziet hier van alles: in acht van de tien boedels zitten naaktfoto's. Typisch, maar iedereen maakt naaktfoto's.” Wellicht is dat de reden dat het ziekteverzuim bij Boedelbeheer 0.0 is.