Patti Scialfa

Patti Scialfa: Rumble Doll (Columbia 473874)

Hoe geslaagd haar eerste soloplaat ook mag zijn; Patti Scialfa zal in de eerste plaats bekend blijven als Mevrouw Springsteen. Om de carrière van manlief niet in de weg te zitten, werd de verschijningsdatum van Rumble Doll zelfs geruime tijd uitgesteld.

Terwijl Bruce met enkele onopvallende gitaarpartijen op de achtergrond blijft, dringt de overeenkomst in stijl zich onmiddellijk op. Ook Scialfa zingt voornamelijk in mineur over typische grote-mensenzaken, waarbij de donkere lucht boven het Amerikaanse landschap een belangrijke rol speelt. Fabrieken zijn "fire- breathing dragons' en als ze de liefde bezingt, wekt ze de indruk dat het in huize Springsteen geen vrolijke boel kan zijn. “I guess I'm a lucky girl” zingt ze op melancholieke toon, met de country-achtige intonatie van een stadse Emmylou Harris.

Gitarist Mike Campbell van Tom Petty & The Heartbreakers tekende voor de sobere instrumentatie, met gastbijdragen van E Streetbandleden Nils Lofgren en Roy Bittan. De sfeer is onmiskenbaar Springsteenesk, maar met fraaie liedjes als Valerie en Talk To Me Like The Rain bewijst Patti Scialfa dat ze geen tweede Yoko Ono is. Om te beginnen heeft ze een mooie, warme stem die de volle drie kwartier blijft boeien.