Maurice Horsthuis

Maurice Horsthuis: Amsterdam Drama (Attaca Babel 9370-2).

De dingen gaan langzaam bij componist Maurice Horsthuis (45). Zijn voorlaatste cd (Wild West) was anderhalf jaar onderweg en nu is daar Amsterdam Drama met opnamen van september '91. De cd's bevatten gedeeltelijk dezelfde titels, maar de verschillen in uitvoering zijn enorm. Vreemd is dat niet omdat het in Wild West om een trio ging terwijl het Amsterdam Drama orkest zo'n man of dertig omvat. Het openingsstuk Pontius dat in de trio-uitvoering nauwelijks beweegt, krijgt in de grote bezetting een geheel andere spanning. Allereerst door het hardop tellen van Horsthuis, alsof het een raketlancering betreft, ten tweede door een ingelast tussenstuk waarin modern dreigende strijkersgolven en ouderwets heldere blaasmuziek vreemd met elkaar contrasteren. Je vraagt je voortdurend af in welke eeuw je nu eigenlijk zit. Een zelfde soort vervreemding bekruipt je bij El Rigor. De tekst, gezongen door Charlotte Lap, werd in 1670 door Molière geschreven, maar de daar min of meer bij passende muziek wordt gelardeerd met incidenten in hedendaagse slapstick-sfeer.

Ook in de andere stukken op deze cd gaat zoveel "mis' dat mensen die van "normaal' houden hem maar beter niet kunnen kopen. Maar dan missen zij wel het schrijnende La Tour qui chante, opgedragen aan een meisje dat volgens Horsthuis' aankondiging “17 jaar oud, twee dagen geleden, zomaar, paf boem, dood op de grond viel.” Op het inlegvel staat de toelichting: As a result of being raped. Nor more and no less. De beurtelings wenende en grommende klarinet in dit stuk wordt bespeeld door Michael Moore.