RUDIE KAGIE VERSLAGGEVER/VOYEUR

“Ik hou ervan om er een beetje onopvallend uit te zien, als ik wil opvallen doe ik dat liever door het stuk dat ik schrijf dan door opmerkelijk gekleed te gaan.

Ik ben voyeuristisch ingesteld, ik kijk liever dan dat ik zelf een object ben dat bekeken wordt. Ik vind het in het algemeen ook vervelend als mensen tegen mij zeggen: "Goh, leuk jasje heb je aan!'

Ik wil iets onopvallends. Ik heb eens een keer, lang geleden, een tweedehands pak gekocht. Dat was grijs en dat kwam zo te zien uit de DDR, Oost-Europa in elk geval. Dat vond ik wel mooi, maar toen heb ik het een keer aangetrokken en toen dacht ik: "Verrek, dat kan ook weer niet!' Want dat was zo nadrukkelijk onopvallend dat het weer opviel.

De regenjas is voor de journalist het attribuut bij uitstek. Ik weet niet hoe dat komt, maar dat hoort erbij. Toen ik in het vak kwam kocht ik al vrij snel een regenjas. Ik wilde heel graag journalist zijn en er ook als een journalist uitzien. Dan zagen de mensen iemand in een regenjas lopen en dan zeiden ze: "Ha, daar gaat-ie. Dat is die journalist'.

Dat motief is verdwenen, maar als je eenmaal begonnen bent regenjassen te dragen dan blijf je ze dragen. Ik vind het vervelend om een nieuwe regenjas aan te hebben, dat ziet eruit alsof je net naar de kapper bent geweest. Een regenjas hoort een beetje groezelig te zijn, wat vlekken en zo. Doorleefd. Het staat gauw interessant, maar toch anoniem, een regenjas. Er gaat ook een bepaalde dreiging van uit. Je ziet er bijna uit als een kinderlokker, die dragen ook vaak regenjassen. Vind ik ook wel interessante mensen.

Zoals vandaag, beetje regenachtig weer, moet je gewoon een regenjas aan hebben. Eventueel met een niet te grote tas, zo'n zwarte aktentas. Waar net je opschrijfboekje, een pen en de krant en eventueel nog een boek in kunnen.

Een regenjas heeft iets. Een man in een regenjas, op een natte gracht als het gaat schemeren, dat straalt een soort eenzaamheid uit die me wel bevalt. In wezen is wat wij doen een eenzaam vak.''