Jennie Jalvingh (1954) is twaalfeneenhalf jaar in ...

Jennie Jalvingh (1954) is twaalfeneenhalf jaar in dienst bij NOS-radio, waarvan bijna elf jaar als producente van radioprogramma's over sportevenementen. Daarvoor werkte ze tijdens haar studie MO Frans bij de PTT, afdeling 008. De afgelopen drie weken reisde Jenny Jalvingh door Frankrijk voor de produktie van het NOS-programma "Radio Tour de France'.

Jennie Jalvingh is ongehuwd en woont te Utrecht.

Woensdag 14 juli

Vanochtend om acht uur vertrokken uit Corenc, een buitenwijk van Grenoble, naar de finishplaats van vandaag, Serre Chevalier. In de technische bus van het Nederlands Omroepproduktie Bedrijf zat ik naast technicus Wim de Feiter en hoef een paar uur lekker niets te doen. Alleen uit het raam kijken en genieten van de magnifieke vergezichten in de Franse Alpen. Zoals zo vaak gebeurt tijdens de Tour de France lopen we vlak buiten Grenoble vast in een file van vakantiegangers. Wij vrezen het ergste. In Bourg d'Oisans, vlakbij de splitsing van de weg naar l'Alpe d'Huez, is de file plotseling opgelost en kunnen we gas geven. Ik mis de Nederlanders die hier anders ieder jaar langs de weg staan en naar ons roepen en zwaaien. Misschien kan de Tour-organistie overwegen deze berg weer voor de Nederlandse toeristen en wielerliefhebbers in het parcours op te nemen? Italianen staan er wel en zij zijn allemaal van plan om hun landgenoten naar boven te schreeuwen. Ook de fanclub van Bugno staat met een beschilderde bus langs het parcours. Om half één zijn wij op de finish en laat Wim een staaltje van goed parkeren zien. Tussen de auto's van Radio Monte Carlo, RTL en Europe 1 is nog een plek beschikbaar, met ruimte voor een paar stoelen.

Op dit terras wordt iedere middag ""Koel's kijk op de karavaan'' opgenomen. Gerard Koel, die dit jaar zijn 23e Tour beleeft, is dagelijks met deze column in Radio Tour de France te horen. Als Wim alle antennes heeft opgezet, de tribuneplaats voor verslaggever Jacques Chapel heeft ingericht en meter kabel heeft uitgerold, is er tijd voor een kop Hollandse koffie bij Jongenelen. Deze Nederlandse firma zet iedere dag een reusachtig scherm neer waarop de verrichtingen van de renners te volgen zijn. De medewerkers reizen in een camper, waar alles op en aan zit om het verblijf in Frankrijk zo comfortabel mogelijk te laten plaatsvinden. De NOS-medewerkers moeten iedere dag na de etappe terug naar hun hotel, wat gezien de afstanden die overbrugd moeten worden niet altijd een pretje is.

Donderdag

De afgelopen nacht heb ik slecht geslapen vanwege het knallende vuurwerk dat op de Franse nationale feestdag werd afgestoken. Mijn etappe gaat vandaag van Corenc naar Nice, vijfhonderd kilometer over de tolweg. Ik zie als een berg tegen deze autorit op maar de renners hebben het natuurlijk veel zwaarder. Een heuse bergétappe van 180 kilometer van Serre Chevalier naar Isola 2000. Ik vraag me voor de zoveelste keer af wat ze bezielt. Op de autobaan schiet ik niet hard op. Landgenoten met caravans, in onze équipe steevast ""sleurhutten'' genoemd, maken de weg onveilig door hun vreemde inhaalmanoeuvres. Ik weet ineens weer waarom ik een hekel heb aan autorijden.

's Middags luister ik even naar Radio Tour de France dat via de Wereldomroep wordt uitgezonden. De lijnen klinken goed en de stemming zit er bij de verslaggevers in. Dik in orde dus. Het geluid van mijn wereldontvangertje wordt af en toe overstemd door het gezang van de krekels, die op deze parkeerplaats in groten getale aanwezig zijn. De finish van de etappe dreigt vroeg te vallen en ik moet flink gas geven om op tijd op het vliegveld in Nice te zijn. Een van mijn taken is het brengen en halen van onze twee piloten naar de luchthaven, waar het vliegtuig geparkeerd staat. Dit vliegtuig is iedere middag in de lucht om ervoor te zorgen dat de verbindingen met de verslaggevers in de auto en op de motor in koers vlekkeloos tot stand komen. De luchthaven van Nice stelt me voor een probleem. Bij welk van de twee aerogares moet ik zijn? Na veel gezoek en een vruchteloze discussie met een knorrige taxichauffeur die roept dat ik niet kan rijden, zet ik de auto op een parkeerplaats en ga te voet verder. Ik word aan de informatiebalie uiterst onvriendelijk bejegend door een dame die denkt dat ik niet weet hoe een telefoon eruit ziet. Nijdig voeg ik haar een Nederlandse verwensing toe, waarna zij besluit toch voor mij het toestelnummer van de vluchtleiding te bellen. Beet! De Cessna is geland en wacht op benzine. Ik besluit in de bar de tijd te doden met een drankje. Na een kwartier voegden piloten Han Dercksen en Harry Meijer zich bij mij. De rit naar het hotel is ditmaal kort en er is tijd voor een duik in het zwembad.

's Avonds dineer ik met de NOB-technici in een uiterst romantische omgeving, aan het keienstrand van Saint-Laurent-du-Var, onder de palmbomen. Mijn geluk wordt enigszins verstoord door een accordeon en Nederlandse schlagers. Onderzoek wijst uit dat er een Nederlands jacht met aan boord veel te bruine en van verkeerde gouden sieraden voorziene dames en heren aangemeerd ligt.

Vrijdag

Met chef d'équipe Ferry de Groot en verslaggever Jacques Chapel gaat de rit rechtstreeks naar de finish in Marseille. Wij missen een bord van de Tourorganisatie en rijden daardoor een stuk om in de stad. Daardoor komen wij te laat voor de kop van de uitzending om twee uur. De Boulevard Pompidou biedt een groot voordeel. Er is een restaurant dat voor de verandering makkelijk te bereiken is. Normaal gesproken word je gehinderd op de finish door allerlei enge hekken. Op het terras, met in de verte uitzicht op het Château d'If, drink ik koffie met de Franse PTT'ers. Deze mannen reizen in de Tourkaravaan mee, waardoor we ze dagelijks aan de finish tegenkomen. Heel handig voor onze technici omdat zij bij lijnproblemen onmiddellijk een bekende aan kunnen schieten.

Van motoragent Raymond Nackaerts koop ik een paar blikjes bier. Hij heeft als stofhapper op zijn BMW met verslaggever Leo Driessen op de buddyseat altijd grote dorst na afloop van de wedstrijd. En waar kan je als Belg beter het stof mee wegspoelen dan met een blikje bier? De uitzending loopt vandaag door tot half zes.

Met Ferry de Groot open ik na afloop bij de Permanence, de in de Tour meerijdende bank, een rekening. Alle medewerkers hebben dringend contanten nodig om hun eten te kunnen betalen. Bovendien begint Andorra in zicht te komen, volgens iedereen in de koers een waar paradijs met goedkope sieraden, luchtjes, sigaretten en drank. Het hotel van vandaag bevindt zich bij het vliegveld Mérignac. De kamers zijn uitstekend en het terras ook. Wij hebben lang de tijd om het terras te testen. Het eten en drinken laat echt uren op zich wachten. De manschappen morren. Mijn geklaag over de bediening bij de oppergod van het restaurant helpt maar even. Een puinhoop dus!

Zaterdag

Ook het afrekenen van het hotel was een ramp, maar mijn dag begint toch nog leuk omdat ik ontdek dat soigneur Chris Latul de verkeerde B.B. King heeft gefotografeerd. Chris, zelf gitarist, heeft enorme bewondering voor deze bluesgitarist en hij was dan ook tamelijk opgewonden over het feit dat King in ons hotel logeerde. Jammer voor hem, hij heeft één van de bandleden voor King aangezien. De enige echte B.B. King vertrok met zijn lijfwachten toen Chris al in de file naar Arles stond. In diezelfde file kwam ik met een schok tot de ontdekking dat Leo Ferré was overleden en op deze dag bijgezet zou worden in het familiegraf in Monaco. De Franse dichter, componist, dirigent en chansonnier bleek op de Franse nationale feestdag Quatorze Juillet op 76-jarige leeftijd te zijn overleden. Gelukkig voor mij zond de Franse radio de hele dag muziek van hem uit, af en toe onderbroken door het laatste Tournieuws waardoor mij niet ontgaan is dat Olaf Ludwig de etappezege in de wacht sleepte.

In nostalgisch gepeins verzonken, had ik in de hitte in de file,waar geen centimeter beweging in zat, geen besef van tijd. Ik heb Leo Ferré een aantal keren zien optreden en één concert is me altijd bij gebleven. In het Palais des Congrès in Parijs dirigeerde hij zijn eigen werk en het Concierto Pour La Main Gauche van Maurice Ravel, met als solist Dag Achatz. Ferré stond op majestueuze wijze voor het orkest, zijn witte manen wapperden en hij was volledig in trance. Dat beeld heb ik nog altijd op mijn netvlies. In de ommuurde en idyllisch begroeide tuin van ons hotel in Montpellier valt er weer muziek te genieten. Chris Latul en Ferry de Groot spelen gitaar. Verslaggever Gio Lippens doet zijn best om liedjes van de Beatles mee te zingen.

Zondag

De rit van Montpellier naar Perpignan zal niet al te veel problemen opleveren en ook het hotel in Rivesaltes waar we vannacht slapen, schijnt makkelijk te vinden te zijn. Ik doe mijn best om er zo vroeg mogelijk te zijn, want dit hotel is het enige op de lijst dat mij zorgen baart. Als ik het telefoonnummer draai wordt er niet opgenomen. Ik ben benieuwd of de namenlijst van onze groep van twintig personen ooit de juiste fax bereikt heeft. Mijn vrees is niet geheel ongegrond. Het hotel bestaat echt en is pas een week geleden geopend. Overal ligt nog bouwstof. Het baliepersoneel is uiterst behulpzaam. Vanuit mijn kamer probeer ik naar Nederland te bellen, tevergeefs. Er kan niet gebeld worden. Er staan mij vanavond vrolijke gezichten te wachten van de ploeg. Niet bellen?!

Op de autoroute met de mooie naam La Languedocienne/La Catalane naar Rivesaltes had ik bijna een frontale botsing. Een oude, ooit witte Renault 4 reed fier aan de verkeerde kant van de vangrail tegen het verkeer in. Het claxonneren van de overige weggebruikers mocht niet baten. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik alle tegenliggers woest wegduiken.

Ook onze piloten en technici speelden voor piraat. Onze radiouitzending is ongeveer een half uur via de frequentie van de luchtverkeersleiding van het vliegveld van Perpignan te horen geweest. Erwin Prop, chauffeur van de volgwagen in koers, reed gisteren lek. Met veel moeite hebben we een garage gevonden in de buurt van Narbonne, waar de goede band te krijgen was. Een mooie rit langs de kust bij ondergaande zon. Is dit werk of vakantie?

Maandag

De renners gaan vandaag van Perpignan naar Andorra. Het uitgestippelde parcours levert problemen op voor de volgers ""Hors Course''. De enige Route National door Andorra wordt om ongeveer één uur afgesloten. Ik besluit om via D-weggetjes over Quillan en Ax-les-Thermes te rijden. Een buitengewoon kronkelige, klimmende en dalende weg. Langs prachtige landerijen, verstilde dorpjes en wijngaarden. In Axat drink ik een kopje koffie temidden van een markt waar slechts artikelen uit het Franse leger en het vreemdelingenlegioen te koop zijn. Ik heb nog nooit zoveel dumpgoederen bij elkaar gezien. Ook hier word je met fanatieke fietsers geconfronteerd. Een jong stel zet met vereende krachten een race-tandem in elkaar. Een paar bejaarde jeu-de-boulers kijken belangstellend toe. Hilariteit alom als het tweetal met valhelmen en al op de fiets gaat zitten en probeert de toeclips vast te krijgen.

De WC van het etablissement waar ik ben terecht gekomen is gelukkig ouderwets. Eindelijk weer twee voetstappen, een gat in de grond en bij het doorspoelen zelf natte voeten. Ik sprong een fractie te laat weg. Helaas hangt er een droogautomaat voor de handen.

Via het kasteel van Montaillou, plezierig gehinderd door overstekende geiten en koeien, kom ik bij de Pas de la Casa. Ik mag met mijn auto, die voorzien is van een officieel Tourplakkaat, nog net het parcours op. In de dikke mist lijkt de rit omhoog een levensgevaarlijke slalom. Overal lopen wielerliefhebbers midden op de weg. In de afdaling breekt gelukkig de zon weer door en kan ik weer van het landschap genieten. Om half drie ben ik al op de finish bij de reportagewagen aanwezig. Na de etappe is het een ramp om de berg af te komen. In ""treintjes'' proberen de auto's uit de Tourkaravaan over de linkerbaan af te dalen. Het gaat een tijd goed. Maar voor Andorra Lavella staan Ferry de Groot en ik voor de zoveelste keer vast.

Dinsdag

Rustdag in Andorra. Uitslapen en daarna kopen... In een groot warenhuis heb ik snel de CD-afdeling gevonden. Zoals gewoonlijk kan ik geen keus maken en kom dus met een plastic tas vol de winkel uit. Helemaal gelukkig. Bij de drank en sigaretten staan grote rijen. Ik weiger categorisch om voor een luxe artikel in de rij te gaan staan en hou het inkopen doen verder voor gezien.

De TVM-wielerploeg geeft vandaag om vier uur een mosselparty in hun hotel. Onze uitzending komt daar ook vandaan. Ik hoop dat het gaat lukken met de telefoonverbinding naar de studio in Hilversum. Het is een ramp om vanuit deze mini-staat naar Nederland te bellen. De verbinding wordt iedere keer na een paar minuten verbroken. De hele infrastructuur is hier trouwens niet ingesteld op een evenement als de Tour de France. Gelukkig valt het mee, zodat het journalistenforum onder leiding van verslaggever Jeroen Wielaert gewoon door kan gaan.

De mosselen, die in ijs verpakt per vrachtauto uit Zeeland naar Andorra zijn gereden, smaakten bijzonder goed. De aanwezige journalisten en invitées vallen als hongerige wolven op het buffet aan. 's Avonds nog een keer gegeten met mninister d'Ancona, die een dag te gast is. Met de overige disgenoten, waaaronder Jeroen Wielaert en Henk van Hoorn, hebben we behalve over wielrennen vanzelfsprekend ook over het omroepbestel en het zenderpark in Nederland gesproken. Om een uur naar bed. Eigenlijk te laat met de langdurige autorit van morgen in het vooruitzicht.

Woensdag 21 juli

Om kwart over tien vertrokken uit Andorra. Een mooie, ongeveer vijf uur durende rit voor de boeg. Terug naar Ax-les-Thermes, daarna door naar Foix. Ik passeer een aantal schoolkinderen. In deze buurt zijn veel "colonies de vacance', een fenomeen waarvan door ouders uit alle lagen van de bevolking dankbaar gebruik gemaakt wordt om het kroost tijdelijk kwijt te zijn. In Tarascon-sur-Ariège drink ik een glas Perrier en kom tot de conclusie dat ik geen gekke baan heb. Vanmiddag om omstreeks drie uur ben ik in Pau in een hotel waar de groep van NOS-radio al twaalf jaar komt. Voor mij wordt het de vierde keer. Régine en José, de eigenaars van het hotel en de kokkin Mary-Pierre verwelkomen me als een langverwacht familielid.

Eerst een glaasje drinken, dan mag ik pas weer aan het werk. Alle medewerkers en gasten in dit hotel en in een hotel op vijfhonderd meter afstand moeten ingecheckt worden. Daarna als een speer naar het vliegveld om Han en Harry af te halen. Met hun BRT-collega's drinken we een biertje en nemen we het leven door. Gelukkig zijn alle collega's vanavond vroeg terug uit Saint-Lary-Soulan. Ik heb niet eens vernomen wie de etappe van vandaag gewonnen heeft. Wel hoor ik dat Erik Breukink het absoluut niet meer ziet zitten en waarschijnlijk afhaakt. Toch jammer. Morgen nog een dag in Pau rondhangen en wat administratie doen en vrijdag de grote verplaatsing naar Parijs. Het aftellen van de laatste dagen tot de terugkeer naar Nederland is begonnen.