De gladiolen

Eddy Merckx (in Heldenlevens van Martin Ros) won op 21-jarige leeftijd Milaan-San Remo. Dat was de eerste van de 32 klassiekers die hij op zijn naam zou schrijven. In totaal boekte hij 525 overwinningen.

Hij werd vier keer wereldkampioen en won vijf keer de Ronde van Italië. Ook de Ronde van Frankrijk won hij vijf keer. De Tour van 1969 reed hij van begin tot eind op kop. Hij won toen alle beschikbare klassementen. Hij won in de bergen en op het vlakke, hij won tijdritten en massasprints. In zeven Rondes van Frankrijk droeg hij 96 dagen het geel en won hij 34 etappes.

Op 25 oktober 1972 ten slotte bracht Merckx het werelduurrecord in Mexico op 49.431 meter.

“Ik houd van de overwinning”, zei hij, “vanwege de innerlijke rust die ze me geeft.”

Dat noem ik een expert, iemand die weet waarover hij het heeft. Zo iemand gebruikt geen woord te veel.

In wezen zijn het altijd de amateurs, de wijsneuzen, die bepaalde verschijnselen en verrichtingen benaderen alsof ze nodig moeten worden uitgelegd. Daarbij gebruiken ze woorden zoals een jager hagel gebruikt: wie weet schieten we raak.

De expert daarentegen heiligt het mysterie en een mysterie heeft aan weinig woorden genoeg. Kilometers tekst werden door die ene simpele opmerking van Eddy Merckx overbodig gemaakt.