Karbonaadje

Herbie Brennan: Emma en de weerwolf. Vert. Huberte Vriesendorp. Met tekeningen van David Pace. Uitg. Fontein. ƒ 27,50. Vanaf 8 jaar.

Jacqueline Wilson: Het boek van Terry B. Vert. Huberte Vriesendorp. Met tekeningen van Nick Sharratt. Uitg. Van Holkema & Warendorf. ƒ 24,90. Vanaf ca. 10 jaar.

'Vertaald door Huberte Vriesendorp' is niet alleen een soort kwaliteitsgarantie, ook is het inmiddels zo'n beetje een genre-aanduiding geworden. Vriesendorp, die zich afgelopen voorjaar voor haar inspanningen beloond zag met de Charlotte Köhler-prijs, is immers gespecialiseerd in een beetje gekke, absurde verhalen, met flink wat (Engelse) humor en op z'n tijd een taalgrapje. Haar bekendheid dankt ze in de eerste plaats aan haar vertalingen van Roald Dahl, maar ze vertaalde ook W.J. Corbett (Lieve Druiloor en Toby's ijsberg), Dyan Sheldon (twee boeken over het kattebeest Harry), Philip Ridley's Krindelkrax en En dat is nog niet alles, allemaal de afgelopen anderhalf jaar verschenen.

Zodoende prijkt Vriesendorps naam wervend op het omslag van Emma en de weerwolf, het eerste kinderboek van de Ierse schrijver Herbie Brennan. En inderdaad, we worden niet teleurgesteld: al in het eerste hoofdstuk ziet het meisje Emma de boze boer Osbol zomaar opeens veranderen in een weerwolf. Verschillende kinderen zijn getuige van Osbols woede-uitbarsting, maar zijn tijdelijke transformatie is hun geheel ontgaan, ontdekt Emma. Des te meer zit ze erover in: het is zaak de griezel voorgoed uit te schakelen, maar hoe? Het boekje "Hypnose voor beginners' moet uitkomst bieden. Emma begint ijverig te oefenen, eerst probeert ze haar kunsten uit op een paar klasgenoten en ten slotte is boer Osbol aan de beurt. Met de hypnose van boer Osbol, waar het uiteindelijk allemaal om te doen is, maakt Brennan - die onder andere werkzaam is geweest als hypnotherapeut - het zichzelf en zijn lezers behoorlijk ingewikkeld. Het komt erop neer dat de boer wèl maar zijn alter ego niet gevoelig is voor hypnose, zodat het monster alsnog de kop op steekt, om ten slotte, na enig getover, in de vorm van een karbonaadje te eindigen in de maag van de kat Larf (zo te zien de lieveling van illustrator David Pace). Alsof de schrijver op driekwart van zijn boek besloot dat het allemaal toch iets te gewoontjes en te simpel was en dat er maar eens iets ècht raars moest gebeuren. Dat komt nogal hard aan, omdat de rest van het verhaal op een rustige, evenwichtige manier wordt verteld, maar het neemt niet weg dat ik Emma en de weerwolf, dat rijkelijk is voorzien van afwisselend grappige en nietszeggende aquareltekeningen, met plezier heb gelezen. Brennans sterkste troef is vooralsnog zijn toon, zijn humor. Die manifesteert zich in achteloze zinnen als "Bij de achterdeur stond een paar laarzen, maar zonder boer Osbol erin' of "Daar kwam boer Osbol aanstappen zonder dat er ook maar één hap uit hem miste.'

Jacqueline Wilsons Het boek van Terry B. ziet er van buiten uit als een volgekladde schoolagenda en van binnen heeft het daar, met z'n vele karikaturale tekeningetjes en handgeschreven krabbels, ook veel van weg. Nadat de tienjarige Terry zichzelf heeft gentroduceerd aan de hand van een hele waslijst met invulzinnen ("Mijn lievelingskleur is...', "ik drink het liefst....' etc.) begint ze aan haar "levensverhaal'. Terry is boos en vindt eigenlijk iedereen "stom'. In de eerste plaats de andere kinderen in het tehuis waar ze woont, maar de volwassenen maken er ook niet veel van. Het is dus wachten tot haar moeder haar komt halen. Vergeefs, maar dat wil de koppige Terry niet toegeven. Als Cam in haar leven verschijnt, wordt het allemaal een stuk leuker. Met haar harige benen en afgekloven nagels is Cam zo'n beetje het tegendeel van Terry's moeder - die bij afwezigheid hevig wordt gedealiseerd - maar ze is aardig. En schrijfster bovendien. En een potentiële pleegmoeder, houdt Terry zichzelf voor. De anticlimax van het boek is dat Terry's hooggespannen verwachtingen aan het eind niet worden ingelost, want Cam is helemaal niet happig op het pleegmoederschap.

Het kan geen kwaad om illusies te hebben, zo leert ons Terry B., die al flink aan het puberen is en soms wel erg grote-mensenachtig denkt. "Ik ben al lang over mijn uiterste verkoopdatum heen' - zo'n grap zie ik een tienjarige niet gauw maken, en dat ze een stel volwassenen wil aanklagen "wegens smaad' is evenmin erg aannemelijk. Vermakelijk is Het boek van Terry B. wel, maar verrassend is het, behalve het wat suffige eind dan, niet. Een soort punk-versie van Vadertje Langbeen, met hier en daar een flinke schep Adrian Mole. En - want daar gaat het allemaal om - achter dat boze kind gaat een gevoelige ziel schuil, maar dat had u al begrepen.