Een ongelukkige Chiappucci hangt de show-man uit

PAU, 23 JULI. Zijn kansen op de Tourzege verspeelde hij al op twaalf juli, aan het meer van Madine. “De ronde begon vanochtend voor me, vanavond is hij al geëindigd”, zuchtte hij na het diner. In de individuele tijdrit over 59 kilometer verloor hij ruim vijf minuten op Miguel Indurain. Maar Claudio Chiappucci is een ouderwetse vechtjas, een type dat in het peloton helaas steeds zeldzamer wordt. Hij bleef zijn jacht op een succes volhouden. Gisteren werd de 30-jarige Italiaan beloond. Hij won in Pau de laatste Pyreneeënrit door zijn twee medevluchters Massimo Ghirotto en Jon Unzaga in de sprint te verslaan.

Zijn eerdere pogingen om op het erepodium te komen mislukten. Onder meer door zijn overmoed. “Morgen wordt het buigen of barsten”, riep hij op 13 juli, de avond vóór quatorze juillet, de nationale Franse feestdag. Hij was even vergeten dat hij de ochtend na een rustdag nog nóóit in optima forma had verkeerd. Met "pap in de benen' sukkelde hij naar de finish in Serre Chevalier. De tweede dreun voor de kleine klimmer. In de laatste Alpenrit en de Pyreneeëntochten van maandag en woensdag scoorde hij niet, maar kwam wel uitgebreid in beeld. Als een grillige coureur, die het ene moment oogde als een koning, het volgende ogenblik als een dweil.

“Chiappucci”, vertelde zijn ploeggenoot Stephen Roche van Carrera in Pau, “is een heel typische jongen. Claudio heeft een big heart, hij wil de Tour winnen. Nu dat weer niet lukt, hangt hij de stoere show-man uit, in wezen is hij heel ongelukkig, daar kan deze ritzege weinig aan veranderen.” Roche zei “zich nog altijd te verbazen” over Chiappucci's benadering van het wielervak. “Hij kan het team niet commanderen. Hij mist de leiderskwaliteiten om belangrijke zaken te ordenen. Eigenlijk is dat niet zo vreemd, want hij ontdekte pas op zijn achtentwintigste dat er een toprenner in hem school. Tevoren was hij niet meer dan een helper.”

Chiappucci is volgens de geroutineerde Roche in bepaalde opzichten “nog heel onzeker”. “Voor een belangrijke Tourrit”, verduidelijkt de Ier, “staat alles voor mij precies vast: zo laat eet ik, zo laat laat ik me masseren, zo laat rijd ik me warm. Bij Claudio gaat dat allemaal heel anders. Hij is als het weer, onvoorspelbaar. Slaat zo maar een maaltijd over, of propt juist nog iets naar binnen als het moment daarvoor heel ongeschikt is. Ik heb het meegemaakt dat een toeschouwer een uur vóór de start iets naar hem riep van: "rij jij vandaag met die versnellingen? Dat zou ik heel anders doen'. Als een haas snelde Chiappucci dan terug naar de mecaniciens bij het hotel. In paniek. Gut gut, hij moet nog zo veel leren.”

Van de andere kant vindt Roche de aanpak van Chiappucci “een verademing”. Zijn lef en moed spreken hem enorm aan. “Claudio is iemand van de oude stempel, van mijn generatie. Net als Greg LeMond, Pedro Delgado en ik kijkt hij niet verder dan ten hoogste één dag vooruit. Voelt hij zich sterk, dan vliegt hij er in. De nieuwe lichting gaat anders te werk. Dat zijn rekenaars, computermannetjes. Ze zouden een voorbeeld aan Chiappucci moeten nemen.”

Chiappucci trok gisteren al na zevenenzestig kilometer ten aanval, op de beruchte, kale Tourmalet. Een groep klimmers, onder wie Zenon Jaskula en Tony Rominger, sloot zich bij het gezelschap aan. Bergkoning Rominger was als eerste boven, maar moest het avontuur (net als de in het algemeen klassement gevaarlijke Jaskula) vervolgens vergeten omdat de enigszins verontruste gele-truidrager Indurain en zijn helpers in de afdaling heftig reageerden. Chiappucci zette de uitbraak voort, bereikte zwoegend en zwetend Pau waar hij Ghirotto en Unzaga in de sprint de baas was.

Een feest voor de Italiaanse supporters, die zich deze ronde met de dagsuccessen tevreden moeten stellen, al rukte Chiappucci op naar de zesde plaats in de rangschikking. De eerste Nederlander staat nu vijfenveertigste: Eddy Bouwmans. De niet meer gestarte en (onder meer door een knieblessure) uitgebluste Erik Breukink zat al thuis in Kalmthout toen Chiappucci op het erepodium stond. Opgelucht, omdat zijn lijdensweg voorbij was. Maar ook teleurgesteld. Omdat hij zijn sponsor Once had teleurgesteld. Maar het pijnlijkste vond hij nog, dat hij de laatste twee Alpenritten onderweg was uitgejouwd door Nederlandse supporters.