Voor Bowie's Defunkt is rock een zwaktebod

Concert: Defunkt o.l.v. Joe Bowie (trombone, zang en conga) Gehoord: 20/7 Parker's, Amsterdam.

Van gebrek aan ijver kan Defunkt, ook dertien jaar na zijn oprichting, nog altijd niet worden beticht. Ruim anderhalf uur duurde gisteren de openingsset in Parker's in Amsterdam. Het was zo druk dat velen nauwelijks een glimp van de band konden opvangen. Te horen was echter heel goed dat Defunkt het meer dan ooit hebben moet van leider Joseph Bowie zelf, zijn op Jimi Hendrix geijkte vocals en zijn vertrouwd scheurende trombone. Na de heel aardige en misschien niet toevallig zo getitelde cd Crisis (Enemy 135-2) van vorig jaar verliet trompettist John Mulkerin de band met medeneming van gitarist Bill Bickford en drummer Kenny Martin. Liquid Hips noemden deze ketters hun band, een imitatie-Defunkt met wat meer rechte rock erin.

Bij het door Bowie vernieuwde Defunkt klinkt die rock trouwens ook volop, al maakt het de indruk van een bod bij gebrek aan beter. De gitarist lijkt een specialist in bekende ideeën, het keyboard klinkt als een casio van vijf tientjes en de in de plaats van Mulkerin aangetrokken dame schittert vooral door haar prachtige haar. Gaat zij gedreven een liedje vertolken dan is dat het moment om een plas te gaan doen. Echt leuk werd het pas toen Bowie zichzelf naar voren schoof, op trombone in het hitsige You don't know of als zanger in het sociaalrealistische Everyday the come ("in rags, with buttons missing... many hungry people').

Dat de groep als slot van de set Au Privave van Charlie Parker speelde, was natuurlijk niet meer dan een aardigheidje voor de zaak die naar deze bebopper genoemd is. Want jazz mag dan Joseph Bowie's teacher geweest zijn, als preacher beschouwt hij liever de rock en de funk. Wat heel begrijpelijk is. Toen Au Privave op de plaat kwam moest Bowie nog geboren worden, toen Jimi Hendrix overleed was hij zeventien jaar oud.