Kolonel op zoek naar kleine jongens

Le voleur d'enfants. Regie: Christian de Chalonge. Met: Marcello Mastroianni, Michel Piccoli, Angela Molina. Amsterdam, Cinecenter.

0 Het verhaal dat de Franse cineast Christian de Chalonge verfilmde met Le voleur d'enfants herbergt vele mogelijkheden: een Argentijnse kolonel, held van de revolutie en in ballingschap in Parijs, struint in 1925 het stadspark af op zoek naar kleine jongens die volgens hem een ongelukkig leven leiden. Hij rooft ze en verbergt ze in het labyrint van een gigantisch, tot jongensparadijs omgetoverd appartement. Zijn tegenhanger is de illusionist die in een grote ronde theatertent in hetzelfde park volksstammen kinderen verschrikt en verleidt met schilderachtige sketches. Hij dringt de generaal een laatste kind op - geen jongen maar een opgroeiend meisje. De generaal accepteert haar en verkoopt daarmee zijn onschuld en de ziel van zijn geluk.

Het is merkwaardig te zien hoe regisseur Christian de Chalonge in Le voleur d'enfants van alles etaleert zonder er iets mee aan te vangen. Het is of hij eventjes vergat een motief voor de diverse figuren te verzinnen en een onderwerp uit te bouwen. De kolonel, zijn vrouw, de theatereigenaar, het meisje, de jongetjes, ze vlinderen door de film als figuranten in een leeg, elegant spel. In die constellatie stoort het volslagen potsierlijke happy end van de film niet eens meer. Het zal wel, denk je.

De Chalonge besloot bij die inhoudelijke chaos ook stilistisch alles in het geweer te brengen wat hij kon bedenken. Zijn maniërismen roepen een onbeheerst nostalgisch beeld op van het Parijs in de jaren twintig. Tegelijk moeten ze het heimwee van de kolonel naar de Argentijnse pampa's weerspiegelen. Vervolgens heeft hij met onsubtiele verwijzingen naar het werk van Sergei Eisenstein en George Méliès, ook nog de pretentie het magisch ontstaan van de filmkunst te definiëren. Alles tezamen leidt tot een weke, pluchen sfeer die niet meesleept maar ergert. Minstens zo desastreus is Chalonges gebrek aan visie op zijn acteurs. Met name Marcello Mastroianni als de kolonel en Michel Piccoli als de illusionist, geweldenaars die allang hun genie hebben bewezen, kregen van De Chalonge geen leiding maar slechts de ruimte om zich zo ijdel uit te leven dat je ze het liefst een draai om hun oren zou geven.