Soul uit jaren zeventig herleeft bij Jamiroquai

Concert: Jamiroquai. Bezetting: Jason Kay (zang), Toby Smith (toetsen), Gavin Dodds (gitaar), Stuart Zender (bas), Nick van Gelder (drums), Mike Smith (sax, fluit), Graham Russell (trompet), Maurizio (percussie), D-Zire (deejay). Gehoord: 19/7 Melkweg, Amsterdam.

Hij klinkt als de jonge Stevie Wonder en zijn muzikanten hebben zo te horen een studie gemaakt van alles wat er leuk was aan de soulmuziek uit de jaren zeventig. Geen wonder dat de Londense zanger Jason Kay en zijn groep Jamiroquai op slag beroemd werden in het modebewuste Engeland, waar de "seventies' weer helemaal terug zijn in straatbeeld en popcultuur. Het debuutalbum Emergency On Planet Earth voert er de cd-lijst aan en Jamiroquai wordt alom beschouwd als het Britse antwoord op Lenny Kravitz.

Nog geen jaar gelden bleef de groep praktisch onopgemerkt tijdens een matig bezochte dansavond in de Amsterdamse Melkweg. De roem snelde de zanger met de onafscheidelijke bontmuts vooruit, want gisteravond was dezelfde zaal ruimschoots uitverkocht en werden op de Lijnbaansgracht woekerprijzen gerekend voor een felbegeerd kaartje. Merkwaardig genoeg werd Jamiroquai tot voor kort gerekend tot de ultrahippe acid jazz-beweging. De muziek van het collectief is zo ouderwets als het maar kan en staat bol van verwijzingen naar de funk- en soulmuziek van Curtis Mayfield, Marvin Gaye en Stevie Wonder ten tijde van Songs In The Key Of Life.

Een muzikant kan slechtere voorbeelden kiezen en het tamelijk informele optreden was goed voor twee uur losjes uit de pols geschudde dansmuziek.

De meest opmerkelijke toevoeging aan het standaardinstrumentarium van een ambachtelijke funkgroep bleek de Didgeridoo, een authentiek Australisch blaasinstrument dat een zeurend oerwoudgeluid voortbrengt. De pittig op en neer funkende hit When You Gonna Learn werd op die manier tot driemaal de oorspronkelijke lengte gerekt met een letterlijk eentonige, in een laag register zoemende solopartij. Ook andere nummers als het met een archa[i]sch aandoende synthesizerbas opgeluisterde [Revolution 1993], werden gerekt om tegemoet te komen aan de voorzichtige schuifelpassen die her en der werden gemaakt. Toen de nummers van de plaat op waren, nam de groep haar toevlucht tot een improvisatie op het aanstekelijke basloopje uit Good Times van Chic. "Funky?" vroeg Jason Kay zich hardop af, "I don't know what it means." Ondertussen zong hij de meest onderhoudende funkmuziek die Engeland op dit moment te bieden heeft, met voldoende aanknopingspunten om al die oude platen ook weer eens uit de kast te halen.