Tijd en Geld

Op de televisie krijg je niet alleen de verte dichterbij gehaald en ingedikt opgediend maar ook het verleden.

Per film: twee weken geleden was Jean-Louis Trintignant in Un homme et un femme (1966) op zijn aantrekkelijkst; vorige week, Vingt et un ans déjà, was het 1986 en zat hij als een oud stout jongetje opnieuw tegenover de door een plasticijn glad getrokken Anouk Aimée en morgenmiddag is hij in ...et Dieu Créa la Femme te zien zoals hij in 1956 was: veelbelovend vanwege zijn brandende blik maar voor de rest totaal oninteressant en dan ook nog dat laken steeds zo hinderlijk over zijn lendenen gedrapeerd!

Documentaires zijn het mooist en (of want?) het duurst als men er de tijd voor neemt: Je zaak of je leven, een serie waarin zes ondernemers een jaar lang werden gevolgd, kon worden gemaakt dankzij de steun van het ministerie van economische zaken en daar ging het ook over, over zaken doen. De verpakking deugde niet: slechte titel en dan ook nog dat sinaasappelkist-achtige logo "Onderneem 't maar!'.

Toch het bekijken waard, zowel vorig jaar als in de afgelopen weken de herhaling, want die kwam zo snel dat we nog maar weinig vergeten konden zijn: vóórwetenschap dus en dat leverde winst op. Als extra bonus kwam er deze week nog een vervolg. Opnieuw slecht gepresenteerd, want valse verwachtingen wekkend: als je de vooraankondiging geloven moest was voor alle zes de ondernemers 1992 een "annus horribilis' geweest. Maar dat viel mee (of tegen voor hen die op leedvermaak uit zijn). Natuurlijk, het ging vooral over "met minder omzet draaien', over "langzaam uit het investeringsdal kruipen', en "aanloopverliezen'; ja, iemand had zelfs 45 mensen moeten ontslaan, "en dat doet zeer!'. Ook de circusdirecteur, zijn paardestaart mooi wit geworden en pas gewassen, had pijn want de zoon die zei: “Pa, ik wil vrij zijn”, is nu weg. Drama genoeg dus, maar er was kennelijk geen tijd om er dieper op in te gaan; alles moest vlug vlug worden aangestipt, een onrust die ook de kijker deelachtig werd want het was net of je nu eens links dan weer rechts van het sprekende hoofd zat.

Jammer genoeg geen nieuws over de man die zich naast zijn gelukkig niet blinde paard fotograferen liet in zijn interieur met schilderijen, rashonden plus een vrouw die eruit zag of ook zij tot de attributen behoorde. Hij mocht van zijn partners niet meer meedoen omdat zij zich hadden geërgerd aan wat in het commentaar "zoveel naëve ijdelheid' werd genoemd, niet aardig en de makers hadden van die naviteit goed gebruik gemaakt en die ijdelheid uitgebuit.

Voor de enige verrassing zorgde de enige vrouw, de verloskundige die een geboortecentrum had opgezet. Daar zou ze nu de fut niet meer voor hebben, zei ze, omdat ze sinds een jaar ook moeder is. “En die eerste periode zijn ze ook zo ongelooflijk leuk en om op te vreten; dat is echt een truc van de natuur, geloof ik, dat je er de hele tijd bij wil zijn!” Ze is het verbijsterend gaan vinden dat men voor topfuncties altijd dertigers wil hebben, vrouwen, - “ook mannen!” - die eigenlijk hun kinderen zouden moeten opvoeden, “zodat we een goede generatie daarna krijgen”. Ze pleitte dan ook voor het opbouwen van carrière en ervaring opdoen in je twintiger jaren, het rustiger aandoen als je dertig bent, en juist die “vrouwen in hun fourties, wijs geworden en flexibel door hun moederschap: die moeten de topbanen gaan krijgen”.

Morgenavond De volgende stap: in 1980 gefilmde balletkinderen opnieuw in beeld, geconfronteerd met hun dromen van toen en wat er van over is na al die tijd.