Column

Stressmanagement

Er komt een behandelcentrum voor overspannen leraren. De stichting Landelijk Centrum Stressmanagement heeft een overeenkomst gesloten met de camping Ruighenrode in het Achterhoekse Lochem voor de opvang van de door te veel werkdruk geplaagde docenten. De overspannen onderwijzers krijgen onder meer meditatie, gedragstherapie, massage en fitness.

Donderdag viel mijn oog op dit bericht op de voorpagina van De Telegraaf. De stichting Landelijk Centrum Stressmanagement!! In je meest dronken bui verzin je dit niet en je vraagt je af hoe de directeur eruit ziet.

Waarschijnlijk een geflipte doctorandus die niet aan de slag kwam, maar wel wist hoe je bij de nationale subsidiepot moet komen en toen maar gauw de broodnodige stichting heeft opgericht. Daarna heeft hij op het Ministerie van Onderwijs uitgelegd wat voor drama's zich afspelen in de gezinnen van de geschudde leraren en toen was de opdracht een feit.

Vaak moet ik lachen om dit soort handige charlatans, maar soms word ik gewoon ouderwets kwaad. Een paar miljoen mensen huilen vluchtend door Europa, in de voormalige Sovjet-Unie slijpen de volkeren de messen om elkaar op Servische, Bosnische of Kroatische wijze af te slachten, Afrika wordt geteisterd door honger, aids en burgeroorlogen, Duitse Turken herken je aan de brandblusser op hun rug, in Luttelgeest staan een paar lekkende tenten voor opgejaagde asielzoekers en wat komt er in Lochem? Een kampje stressbestendigheid voor geflipte sukkels die geen orde in de brugklas kunnen houden. Misschien komen er wel protesten van het Humanistische zelfmoordhotel omdat de stichting in hun wijk zit te klussen.

Jan Pronk lult zich in de regering en de Kamer regelmatig een verzwikte tong om een paar centen meer te krijgen voor de allerarmsten op deze aardkloot. Hij wordt eerder gekort dan dat hij er wat bijkrijgt. De directeur van het Antonie van Leeuwenhoek moet deze week tweeënhalf miljoen onderzoeksgeld inleveren en dan schiet de stichting Landelijk Centrum Stressmanagement bij mij in het verkeerde keelgat.

Ik heb de laatste tijd sowieso al het idee dat de aarde elk uur een beetje harder gaat draaien alsof God de tol met een zweep geselt om hem tussen nu en vijf jaar de definitieve zwieper het heelal in te geven. En als ik dan dit soort welvaartsgerochel lees krijg ik de neiging om me aan te melden als vrijwilliger bij RARA.

Ik heb tussen 1966 en 1974 een kleine vijf scholen over vier jaar MAVO gedaan en in die jaren zo een kampje of drie vol gepest.

Ik was een meester in het treiteren, zuigen, ontregelen en weet dat op een van de scholen het lerarencorps regelmatig 's nachts in spoedzitting bijeen kwam om de maatregelen tegen mij en mijn vrolijke vrienden te bespreken. Twee weken geleden liep ik in de Bussumse Nassaulaan een leraar van de Godelindeschool tegen het lijf en de man begon onmiddellijk te schreeuwen: “Niks zeggen Van 't Hek. Gewoon doorlopen. Ook niet denigrerend kijken en zeker geen leuke opmerkingen maken!”

Hij schoot een café in en werd daar aangesloten op een fles jenever.

Binnen mijn familie was ik niet uniek. De schoolkeuze was beperkt daar mijn vier oudere broers ervoor gezorgd hadden dat een aantal scholen geen enkele Van 't Hek meer wilde hebben. Mijn broers hebben mij wangedrag, luiheid en het sarren van het onderwijzend personeel en de conciërge bijgebracht. Naar school gaan was oorlog. De leraren waren geduchte tegenstanders die de strijd graag met ons aangingen en ook zij deden er alles aan om als winnaars uit de strijd te komen. Maar misschien boden ze wel tegenstand omdat er toen nog geen uithuilcamping was. Dat was dus eigenlijk een hele zielige generatie en iedereen had het toen heel zwaar. Geen kuuroord voor de gekwelden, geen lekkere massage voor de getreiterden, geen gedragstherapie onder leiding van een sluwe psych, laat staan meditatie, fitness of een fijn gesprek met een begrijpende peut.

Dat waren nog eens barre tijden en misschien is het leuk om een van mijn oude leraren in Luttelgeest verhalen te laten vertellen bij het kampvuur.

Zo van: “Jullie denken nu wel dat jullie het moeilijk hebben, maar weten jullie wel dat ik jaren les heb gegeven aan de meest verschrikkelijke puistekopperige pubers zonder dat ik kon uitwijken naar een landelijk centrum voor stressmanagement.”

Ik denk dat de Somaliërs hem snikkend zullen troosten.